7.น้องพลอยกับพี่เข้

หลังจากกินข้าวเสร็จตะโขงก็มาแต่งตัวชุดทำงานเป็นเสื้อยืดแขนยาวสีดำกับกางเกงยีนส์ขาวยาวรองเท้าผ้าใบ แล้วก็เดินตรงเข้าไปในป่าโดยมีพลอยใสมาคอยยืนส่งพร้อมกับมือเล็กที่ยกขึ้นไปบ๊ายบายเขาที่ไม่ได้หันมามองเลยแม้แต่น้อย

“บ๊ายบายค่ะ สู้ๆ นะคะ” และเมื่อตะโขงไม่ยอมหันกลับมามองเธอจึงตะโกนตามหลังเขาไป จากนั้นก็เดินกลับไปที่กระท่อมจึงเห็นว่าตะเข้กำลังยกตะกร้าผ้าของพวกเขารวมไปถึงของเธอตรงไปที่ลำธาร

“พี่เข้จะทำอะไรคะ?” เธอวิ่งไปดึงแขนของเขาไว้แล้วเอ่ยถามเมื่อเห็นตะเข้กำลังจะเทผ้าทั้งหมดใส่กะละมังใบใหญ่

“ซักผ้าไง”

“หนูรู้ค่ะ แต่เสื้อผ้าหนูไม่ต้องค่ะเดี๋ยวหนูซักเอง” พูดแล้วเธอก็เดินไปหยิบเสื้อผ้าของเธอที่อยู่ในกะละมังนั้นเอามาใส่ในตะกร้าผ้าตามเดิม หากเป็นการซักเครื่องเธอก็จะไม่อะไรหรอก แต่นี่เป็นการซักมือมันคงดูไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่หากให้คนอื่นซักให้แบบนี้

“แล้วพลอยซักผ้าเป็นเหรอ?”

“เป็นสิคะ แค่ซักผ้าเอง…”

“เดี๋ยวพี่ซักให้ดีกว่า หน้าที่ซักผ้าเป็นของพี่” ชายหนุ่มว่าพลางเดินไปยกตะกร้าผ้าจากมือเล็กขึ้นมาถืออีกครั้ง เพราะจากมือที่นุ่มนิ่มกับท่าทางเก้ๆ กังๆ เหมือนไม่เคยผ่านการทำงานหนักมานั้นเขาคิดว่าแม่สาวน้อยคนนี้ไม่น่าจะซักผ้าเป็น ไม่ใช่แค่ซักผ้าบางทีหลายๆ อย่างเธอก็ทำมันไม่เป็น

“ไม่เป็นไรจริงๆ หนูเกรงใจ”

“ไม่ต้องเกรงใจครับ” เพราะยังไงค่าตอบแทนจากการที่ทำให้ทุกอย่างขนาดนี้เขาก็ต้องได้รับมันจากตัวเธออยู่แล้วไง

“แต่หนูซักมันเองได้”

“แต่พี่ก็ซักให้พลอยได้”

“อืม ถ้างั้นเดี๋ยวหนูซักชุดชั้นในเองก็ได้ค่ะ” เมื่อเห็นว่าตะเข้จะซักมันให้ได้พลอยใสจึงต้องเป็นฝ่ายยอม แล้วเดินไปหยิบชุดชั้นในของตัวเองออกมาจากตะกร้า ส่วนตะเข้ก็นำผ้าของเธอใส่ไปในกะละมังอีกครั้งแล้วก็เทผงซักฟอกลงไปตามด้วยตักน้ำจากลำธารใส่เพื่อทำการซักขยี้ผ้าโดยที่พลอยใสนั้นก็เดินไปหยิบกระป๋องใบเล็กมาทำแบบตะเข้เพื่อซักชุดชั้นในของตัวเอง

@หมู่บ้านโขงเข้

หลังจากแวะไปตรวจของที่โรงงานเสร็จตะโขงก็เลยเดินออกจากป่าตรงเข้าไปในหมู่บ้านเลยเพื่อติดต่อให้คนมาเอาของที่โรงงาน ซึ่งโรงงานของพวกเขานั้นเป็นการค้าไม้เถื่อนส่งออก ซึ่งแน่นอนว่ามันเป็นของผิดกฎหมายแต่เขาก็ทำมันมาเกือบห้าปีแล้ว

ทั้งที่โดนคัดค้านจากพ่อและแม่แต่เพราะมันเป็นอาชีพที่ได้เงินดีแถมไม่ต้องลงทุนอะไรมากเขาจึงเลือกที่จะทำมัน และนี่มันก็เป็นอีกสาเหตุที่พวกเขาไม่อยากอยู่ในหมู่บ้านด้วยแหละ เพราะอย่างที่รู้ไปว่าพวกเขาเป็นถึงลูกกำนันแต่กลับทำสิ่งผิดกฎหมายพ่อแม่พวกเขาก็เลยมักจะโดนนินทาว่าไปด้วย

และถึงแม้จะถูกตำรวจตามจับมาหลายครั้งแต่เขาก็ไม่เคยหยุดทำ แถมยังขยับพื้นที่หนีไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายได้มาปักหลักอยู่กลางป่านี่แหละ ทุกวันนี้ก็ได้แต่คิดว่าหากตำรวจรู้ว่าพวกเขาไม่ได้แค่เข้ามาใช้ชีวิตอยู่ในป่าอย่างเดียวแต่มาลักลอบค้าไม้เถื่อนแบบนี้พวกเขาคงจะจบเห่ได้ไปอยู่ในคุกยาวแน่

“ลุงช้าง อยู่มั้ยครับ?” เมื่อโทรศัพท์นัดคนเสร็จเขาจึงเดินไปเรียกผู้ใหญ่ช้างที่เป็นบ้านหลังแรกที่เขาเจอ สักพักผู้ใหญ่ก็เดินออกมาจากทางหลังบ้าน

“อ้าว! ว่าไงไอ้เข้”

“ผมโขงครับ ว่าจะยืมรถไปที่บ้านหน่อยครับ”

“อ้อไอ้โขง! ได้ดิเอาไปเลยแล้วรถเอ็งล่ะ?”

“รถผมน้ำมันหมดครับ”

” อ่อๆ นี่ลุงก็ว่าจะไปที่บ้านพ่อเอ็งอยู่” ลุงช้างเดินไปหยิบกุญแจรถยื่นให้ตะโขงแล้วเอ่ยบอก ชายหนุ่มจึงรับกุญแจรถมาเสียบที่รถมอเตอร์ไซค์และสตาร์ทพร้อมกับเอ่ยถามผู้ใหญ่ช้าง

“ไปทำอะไรเหรอครับ ไปพร้อมผมเลยมั้ย?”

“เดี๋ยวลุงเอารถยนตร์ไป ก็เรื่องที่ในหมู่บ้านเริ่มมีคนยิงกันนี่ดิ วันนี้กำนันจึงเรียกผู้ใหญ่ เรียกหัวหน้าครอบครัวเข้าประชุม”

“เขาอาจจะมีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าที่ยิงกันน่ะ”

“มันก็อาจจะใช่ แต่เรื่องนี้มันมีเงื่อนงำมากกว่านี้ทุกคนเลยต้องมาประชุมกันไง ถ้าเอ็งอยากรู้ก็เข้าไปฟังดู”

“โอเคครับ ไงผมไปก่อน” แล้วตะโขงก็ขับรถกลับไปที่บ้านของเขา ซึ่งตอนนี้มีชาวบ้านมารอร่วมประชุมอยู่มากมาย เมื่อมาถึงบ้านและดับรถเครื่องกำนันกรดก็รีบเดินมาลากคอเสื้อบุตรชายแล้วดึงเข้าไปในบ้านทันที

“ไอ้โขง! เอ็งเอาน้องพลอยไปเหรอห้ะ!?”

“ครับ พวกผมบอกพ่อแล้วนี่” ตอบผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งก่อนจะจับมือของกำนันกรดที่จับคอเสื้อตัวเองให้ออกจากนั้นก็เดินไปนั่งลงบนโซฟา

“รีบกลับไปเอาน้องคืนมาเลยนะ”

“เอาไปแล้วพ่ออยากได้คืนก็เข้าไปรับเองสิ”

“พวกเอ็งนี่มันมึนได้ใจจริงๆ!”

“ผมดูแลให้อย่างดีหรอกน่า กลัวน้องกินไม่อิ่มอยู่ไม่สบายก็ให้สร้อยฟ้าเอาของกินไปให้เยอะๆ” เพราะพวกเขานั้นกินง่ายอยู่ง่าย มีก็กินไม่มีก็ไม่กินหรือถ้าหิวมากก็ออกจากป่ามาหาของกินที่บ้านได้ แต่กับน้องพลอยของพ่อเขานั้นคงไม่ได้ ให้ออกมาหาอาหารเองคงไม่ได้ เพราะเธอคงไปเป็นอาหารของสัตว์ในป่ามากกว่า

“พ่อไม่รู้จะพูดยังไงกับพวกเอ็งแล้วนะเข้เอ้ย!! โตกันแล้วนะ”

“อืม ที่มีหมู่บ้านมีอะไรกัน”

“เฮ้ออ! ก็มีคนยิงกันนั่นแหละ” ถอนหายใจออกมาอย่างเนือยๆ กับบุตรชายที่พอตั้งท่าจะบ่นก็รีบเปลี่ยนเรื่องเลี่ยงการโดนบ่นทุกครั้ง

“ก็แค่คนยิงกัน เขาอาจจะมีปัญหาบาดหมางกันน่ะสิ”

“มันไม่ใช่แค่นั้นน่ะสิ วันก่อนที่ลูกชายลุงจวบโดนยิงมันบอกว่ามีโจรเข้ามาในหมู่บ้านมันไปเห็นเข้าพวกนั้นเลยจะยิงฆ่าปิดปาก”

“โจร?”

“พ่อก็ไม่แน่ใจเลยเรียกประชุมนี่แหละ เพราะก่อนหน้านี้ที่มีคนถูกยิงบ่อยๆ ต่างก็พูดเหมือนกันว่าไม่ได้ทะเลาะมีปัญกัน คนที่ยิงนั้นเป็นคนที่พวกเขาต่างก็ไม่รู้จัก แจ้งตำรวจไปก็ไม่ได้ดำเนินคดีอะไรเลย จนคนเริ่มโดนเยอะขึ้นและนี่แค่เจ็บหากไม่รีบจัดการคงมีคนตายแน่”

“แต่ถ้าเป็นโจรมันก็ต้องปล้นสิ แต่นี่ยิงนะอันนี้เรียกว่าตามฆ่ามากกว่ามั้ย”

“มันก็ถือว่าไม่ได้มาดีนั่นแหละ ตอนนี้ที่พ่อกังวลคือพวกเอ็ง” กำนันกรดพูดพลางพ่นลมหายใจออกมาอีกครั้ง ทำให้ตะโขงถึงกับขมวดคิ้วงุนงง คงไม่ใช่ว่าพ่อมาสงสัยว่าเขาเป็นโจรที่ว่าหรอกนะ

“พ่อคงไม่ได้คิดว่าผมกับไอ้เข้เป็นโจรหรอกนะ”

“ไม่ใช่หรอก พ่อเอ็งเขาจะไปใส่ร้ายลูกชายได้ไง…ที่ทุกคนมาประชุมกันที่นี่ก็เพราะเรื่องนี้มันเกี่ยวกับชื่อเสียงพวกเอ็งนี่แหละ” ลุงช้างเดินเข้ามาพร้อมกับผู้ชายอีกเกือบสิบกว่าคนที่ต่างก็เดินมานั่งลงบนพื้นกลางบ้าน

“หมายความว่าไงครับ?”

“นอกจากที่หมู่บ้านเราจะมีการยิงทำร้ายกันแล้ว อีกสองสามหมู่บ้านก็โดนลุงก็ไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาเหล่านั้นต่างพากันบอกว่าเป็นฝีมือของลูกกำนันกรด ไม่ใช่แค่ลุงที่ได้ยิน แต่ทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้รวมไปถึงพ่อเอ็งก็ได้ยิน” ผู้ใหญ่ช้างอธิบายต่อ

“ผมขอยกนิ้วสามนิ้วสาบานให้ผมตายเลยถ้าผมทำ ผมและไอ้เข้ไม่รู้เรื่องและไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เลยสักนิด ทุกคนก็เห็นว่าผมอยู่ในป่าตลอดออกมาบ่อยสุดก็ช่วงสิ้นเดือนแบบนี้เพราะต้องออกมาหาของไปเก็บไว้กิน” ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นยืนยกนิ้วสาบานว่าเรื่องพวกนี้เขาไม่รู้เรื่องจริงๆ ใช่! ไม่รู้เรื่องจริงๆ ทั้งที่ไปใช้ชีวิตอยู่ในป่าแท้ๆ แต่กลับยังมีเรื่องมาเข้าตัวไม่หยุด!!

เมื่อก่อนก็ถูกจับค้นตัวค้นบ้านถูกกล่าวหาว่าค้ายาบ้า ยาไอซ์ สารพัดยาเสพติด ทั้งที่ไม่เคยยุ่งกับสิ่งพวกนี้ บ่อยสุดก็เป็นแค่บุหรี่ซึ่งก็ไม่ได้เป็นยาเสพติดร้ายแรงอะไรสักหน่อย จนเขาเริ่มเบื่อกับความวุ่นวายพวกนี้เลยหนีไปอยู่ในป่านั่นแหละ และนี่ก็ยังมิวายที่จะถูกใส่ร้ายอีกไม่รู้เหมือนกันว่าคนพวกนั้นคือใครทำไมจะต้องมาใส่ร้ายพวกเขาด้วย