ตอนที่ 6 ออกโรงปกป้อง

แสงแดดอ่อนทะลุผ้าม่านสีทึบเข้ามาในห้องนอนรับแขก ลูกจันขยับตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกโล่งสบาย อาการปวดหัวและไข้สูงเมื่อคืนหายเป็นปลิดทิ้ง เหลือเพียงความอ่อนเพลียนิดหน่อย เธอพยุงตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักเตียง กวาดสายตามองรอบห้องหรูหราที่เพิ่งเคยเห็นชัดเจนในตอนสว่าง

เสียงลูกบิดประตูเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของเจ้าของบ้าน ทัพเดินถือถาดอาหารเช้าเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึงเหมือนหมีไม่ได้กินผึ้ง เขาวางถาดข้าวต้มหมูสับและแก้วยาลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างแรงจนช้อนกระทบชามเสียงดังกริ๊ก

"ตื่นแล้วก็ดี นึกว่าต้องนิมนต์พระมาสวดซะแล้ว" ทัพกอดอกจ้องหน้าคนป่วย

"ปากร้ายแต่เช้าเลยนะคุณ ฉันหายแล้วต่างหาก ตัวไม่ร้อนแล้วด้วย" ลูกจันเถียงกลับทันควัน

"ไม่ต้องมาทำเก่ง กินข้าวต้มซะ แล้วก็กินยาตามเข้าไปด้วย"

"ฉันกินเองได้ คุณไม่ต้องมายืนจ้องหน้าคุมเข้มขนาดนี้ก็ได้"

"ฉันไม่ได้พิศวาสอยากจ้องนักหรอก แค่จะมาดูให้แน่ใจว่าลูกหนี้จะไม่แอบเทยาฉันทิ้ง" ทัพเลิกคิ้วกวนประสาท "กินเข้าไปให้หมดชาม ห้ามเหลือแม้แต่เม็ดเดียว"

ลูกจันเบ้ปากใส่คนตัวโต ก่อนจะหยิบชามข้าวต้มขึ้นมาตักกินอย่างว่าง่าย รสชาติกลมกล่อมของข้าวต้มร้อนๆ ทำให้เธอรู้สึกมีเรี่ยวแรงขึ้นมาบ้าง ทัพยืนมองอยู่เงียบๆ คอยกอดอกกดดันจนเธอจัดการข้าวต้มและยาเสร็จสรรพ

"ฉันกินหมดแล้ว ทีนี้ฉันออกไปทำงานได้หรือยัง หนี้ตั้งล้านห้า ฉันไม่อยากหยุดงานให้เสียเวลา"

"ใครสั่งให้เธอไปทำงาน" ทัพตวัดเสียงเข้ม "ฉันสั่งให้เธอหยุดพักก็คือหยุดพัก วันนี้ห้ามก้าวขาออกจากห้องนี้เด็ดขาด ถือซะว่าฉันให้ความเมตตากับลูกหนี้ชั้นล่างก็แล้วกัน"

"แต่ฉันไม่อยากเอาเปรียบคุณ นอนเฉยๆ มันน่าเบื่อจะตายไป"

"ถ้าเธอขัดคำสั่งก้าวเท้าออกจากห้องนี้แม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะบวกหนี้เพิ่มหมื่นนึง โทษฐานดื้อรั้นไม่เข้าเรื่อง" ทัพขู่เสียงจริงจัง

"นี่คุณ บ้าอำนาจที่สุด"

"รู้แล้วก็ทำตามซะ นอนพักไป ฉันจะออกไปดูงานที่ไร่ อย่าก่อเรื่องล่ะ"

ทัพหมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันที ปล่อยให้ลูกจันนั่งหน้ามุ่ยอยู่บนเตียง เธอถอนหายใจยาว ทิ้งตัวลงนอนกลิ้งไปมาบนเตียงนุ่มไซส์ยักษ์อย่างเบื่อหน่าย

เวลาผ่านไปจนถึงช่วงสาย ลูกจันที่นอนจนเบื่อตัดสินใจลุกขึ้นเดินยืดเส้นยืดสายภายในห้อง จู่ๆ เสียงเอะอะโวยวายก็แว่วมาจากทางหน้าบ้านฝั่งลานจอดรถ เสียงนั้นคุ้นหูจนลูกจันต้องขมวดคิ้ว

"ฉันเป็นพ่อเลี้ยงของลูกจันนะเว้ย หลีกทางไป ฉันจะเข้าไปคุยกับนายหัวทัพ"

เสียงของสมพลดังลั่นทะลุกำแพงเข้ามา ลูกจันเบิกตากว้าง ความเป็นห่วงและสัญชาตญาณทำให้เธอลืมคำสั่งห้ามของทัพไปสนิท หญิงสาวรีบเปิดประตูห้องนอนแล้วย่องออกไปแอบดูที่หลังประตูกระจกบานใหญ่หน้าบ้าน

ที่ลานจอดรถหน้าบ้าน สมพลกำลังยืนเถียงกับลูกน้องของทัพด้วยท่าทางกร่างสุดขีด ไม่นานนักร่างสูงใหญ่ของทัพก็เดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาสมทบ ใบหน้าคมเข้มดุดันจนน่ากลัว

"มีเรื่องอะไรกันวะ เอะอะโวยวายหนวกหูไปถึงท้ายไร่" ทัพตวาดเสียงกร้าว

สมพลเห็นทัพก็รีบฉีกยิ้มประจบประแจง รีบเดินเข้าไปหาทันที "นายหัวทัพครับ ผมสมพลเอง พ่อเลี้ยงของนังลูกจันไงครับ"

"ฉันจำได้ ไม่ได้ความจำเสื่อม แกมาเหยียบที่นี่ทำไม" ทัพถามเสียงห้วน แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ

"แหม นายหัวก็ ผมก็แค่จะมาเยี่ยมลูกสาวน่ะสิครับ ไม่รู้ว่ามันทำงานรับใช้นายหัวถูกใจหรือเปล่า ถ้าถูกใจ ผมก็อยากจะมาขอเบิกเงินล่วงหน้าเพิ่มสักสองสามแสน ถือว่าเป็นค่าตัวนังจันมัน" สมพลพูดหน้าตาเฉย แววตาหื่นกระหายและโลภมากฉายชัด

ลูกจันที่แอบฟังอยู่หลังประตูกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ เจ็บปวดกับคำพูดดูถูกเหยียดหยามจากคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อเลี้ยง

ทัพขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความโกรธจัดพุ่งทะลุขีดจำกัด เขาเกลียดที่สุดคือพวกแมงดาเกาะผู้หญิงกิน ยิ่งมาพูดจาต่ำทรามถึงลูกจันต่อหน้าเขาแบบนี้ เขายิ่งทนไม่ได้

"ค่าตัวบ้าบออะไรของแก ไอ้สวะ" ทัพด่าทอด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกแต่บาดลึก "เธอมาทำงานใช้หนี้แทนความชั่วที่แกก่อไว้ แกยังมีหน้ามาขอเงินเพิ่มอีกเหรอ หน้าด้านเกินคนไปหน่อยมั้ง"

"โธ่นายหัว อย่าพูดแรงแบบนั้นสิครับ นังจันมันยังสาวแถมสวยขนาดนั้น ผมส่งมาขัดดอกให้ถึงเตียง นายหัวน่าจะพอใจไม่ใช่เหรอครับ ถ้าชอบใจจะเลี้ยงดูมันยาวๆ ผมก็ไม่ขัดนะ แค่เพิ่มเงินมาให้ผมอีกหน่อยก็พอ"

"หุบปากสกปรกของแกเดี๋ยวนี้" ทัพตวาดลั่นจนลูกน้องที่ยืนอยู่รอบๆ ยังสะดุ้ง เขาเดินเข้าไปประจันหน้ากับสมพล รูปร่างที่สูงใหญ่กว่ามากกดดันจนสมพลต้องถอยหลังกรูด "อย่าเอาความคิดต่ำตมของแกมาตัดสินคนอื่น ฉันไม่ได้มีรสนิยมมักมากและหน้าเงินเหมือนแก"

"นายหัว" สมพลหน้าถอดสี เริ่มใจคอไม่ดี

"แล้วก็ฟังให้เต็มสองหูนะไอ้ปลิงสวะ โฉนดที่ดินนั่นเป็นชื่อของลูกจัน ใบมอบอำนาจที่แกเอามาจำนองไว้ แกปลอมลายเซ็นเธอมา ฉันให้ทนายตรวจสอบหมดแล้ว" ทัพงัดไม้ตายออกมาขู่ แววตาแข็งเหี้ยมไร้ความปรานี

"ไม่จริงนะ ผมไม่ได้ปลอม" สมพลตะกุกตะกัก เหงื่อแตกพลั่ก

"หลักฐานอยู่ที่ทนายฉันทั้งหมด ถ้าแกยังกล้าเสนอหน้ามาเหยียบที่ไร่ฉันอีก หรือถ้าฉันรู้ว่าแกกลับไปวุ่นวายสร้างความเดือดร้อนให้ลูกจันที่บ้าน ฉันจะส่งหลักฐานทั้งหมดให้ตำรวจ ลากคอแกเข้าคุกข้อหาปลอมแปลงเอกสารและฉ้อโกงทันที"

"นายหัว ทำแบบนี้ไม่ได้นะ ผมกรอบไปหมดแล้ว ไม่มีเงินไปใช้หนี้บ่อน"

"นั่นมันเรื่องของแก ไม่ใช่เรื่องของฉัน" ทัพชี้หน้าสมพล "ไสหัวออกไปจากที่ดินของฉันเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะสั่งให้ลูกน้องกระทืบแกแล้วโยนออกไปหน้าไร่ ไป"

เสียงตวาดกึกก้องของหมีควายจอมเผด็จการทำเอาสมพลขวัญกระเจิง ไอ้ผีพนันตัวยงลนลานหันหลังวิ่งอ้าวไปที่รถมอเตอร์ไซค์เก่าๆ ของตัวเอง สตาร์ทเครื่องแล้วบิดหนีออกไปจากไร่อย่างรวดเร็วไม่คิดชีวิต

ทัพถอนหายใจแรง พยายามระงับอารมณ์คุกรุ่นในอก เขารู้สึกขยะแขยงคนประเภทนี้จับใจ แต่พอหมุนตัวกลับมาเพื่อจะเดินเข้าบ้าน ชายหนุ่มก็ต้องชะงักฝีเท้ากึก

ลูกจันยืนอยู่ตรงประตูกระจกบานใหญ่ ดวงตากลมโตแดงก่ำแต่ไม่มีน้ำตาไหลออกมา เธอได้ยินทุกอย่างชัดเจนเต็มสองหู

ทัพหน้าเสียไปเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบดึงหน้าตึง ตีหน้านิ่วคิ้วขมวดกลบเกลื่อนความรู้สึกห่วงใยที่เริ่มก่อตัวขึ้น

"ใครสั่งให้เธอออกมาจากห้อง ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าห้ามก้าวเท้าออกมา ดื้อรั้นไม่เข้าเรื่องจริงๆ อยากโดนบวกหนี้เพิ่มใช่ไหม" ทัพแกล้งโวยวายเสียงดัง เดินหนีความจริงเข้ามาหาเธอ

แต่คราวนี้ลูกจันไม่ได้เถียงกลับเหมือนทุกครั้ง หญิงสาวยืนนิ่ง สบตาเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ เธอส่งยิ้มบางๆ ที่มาจากใจจริงมอบให้คนตรงหน้า

"ขอบคุณนะคุณทัพ ขอบคุณจริงๆ ที่ช่วยพูดปกป้องฉัน" น้ำเสียงของเธออ่อนโยนและจริงใจที่สุดเท่าที่ทัพเคยได้ยินมา

ทัพถึงกับไปไม่เป็น หมีควายจอมปากกล้าจู่ๆ ก็เหมือนโดนสาปให้กลายเป็นหิน เขาทำตัวไม่ถูกเมื่อเจอโหมดอ่อนหวานและรอยยิ้มจริงใจของยัยเด็กแสบ

"ปกป้องอะไร ฉันไม่ได้ปกป้องเธอ" ทัพเถียงตะกุกตะกัก หันหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มเห่อร้อน "ฉันก็แค่เกลียดพวกปลิงสูบเลือดสูบเนื้อ มันมายืนพ่นน้ำลายใส่ลานจอดรถฉัน อากาศแถวนี้มันเป็นมลพิษไปหมด ฉันก็เลยไล่มันไปแค่นั้นแหละ"

"คุณก็เก่งแต่ปากแข็งไปอย่างนั้นแหละ ฉันรู้ว่าคุณตั้งใจช่วยฉัน เรื่องรอยเซ็นปลอมนั่นด้วย ถ้าคุณไม่ช่วยขู่ไอ้สมพล มันคงมารังควานฉันไม่เลิกแน่ๆ"

"หลงตัวเองเกินไปแล้วยัยเด็กดื้อ ฉันเป็นนักธุรกิจ ฉันก็ต้องปกป้องผลประโยชน์ของฉันสิ ขืนปล่อยให้ไอ้ผีพนันนั่นมาวุ่นวาย ลูกหนี้อย่างเธอจะเอาสมาธิที่ไหนมาทำงานใช้หนี้ฉันล่ะ"

"ค่ะ นักธุรกิจหน้าเลือดก็หน้าเลือด ขอบคุณคุณนักธุรกิจหน้าเลือดมากๆ เลยนะคะ ที่ช่วยเซฟศักดิ์ศรีให้ลูกหนี้ชั้นล่างคนนี้" ลูกจันหัวเราะเบาๆ รอยยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม

ทัพหันขวับมามองรอยยิ้มสว่างไสวนั่น หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก อาการหูอื้อตาพร่าจู่โจมกะทันหัน เขาไม่เคยแพ้ทางให้ผู้หญิงคนไหนมาก่อน แต่ตอนนี้เขากำลังรู้สึกพ่ายแพ้ให้กับรอยยิ้มของเด็กบ้านสวนคนนี้อย่างราบคาบ

"เลิกยิ้มปัญญาอ่อนแบบนั้นสักที เห็นแล้วรำคาญตา" ทัพแกล้งตวาดเสียงดุ กลบเกลื่อนความเขินอายขั้นสุด "กลับเข้าไปนอนพักในห้องเดี๋ยวนี้ ถ้าพรุ่งนี้เธอไม่หายป่วย ฉันจะไล่ให้ไปกวาดขี้ม้าแทนคัดองุ่นเลยคอยดู"

พูดจบ ทัพก็รีบเดินจ้ำอ้าวหนีขึ้นบันไดไปชั้นสองทันที ชนิดที่ว่าไม่ยอมหันหลังกลับมามองคนป่วยอีกเลย

ลูกจันยืนมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินหนีหายไปอย่างรวดเร็ว เธอหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ความรู้สึกอคติที่เคยมีต่อเจ้านายหน้าหนวดลดลงไปเกินครึ่ง กำแพงในใจของเธอเริ่มเปิดรับความอบอุ่นที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดันของเขาอย่างไม่รู้ตัว

"คนอะไร ปากแข็งกว่าหินซะอีก"

ลูกจันพึมพำอย่างมีความสุข ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องนอนรับแขก คราวนี้เตียงนุ่มๆ ดูจะน่านอนมากขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าตัว เพราะหัวใจของเธอไม่รู้สึกอ้างว้างอีกต่อไปแล้ว