ตอนที่ 7 ตำแหน่งใหม่ของยัยลูกหนี้

เวลาหนึ่งเดือนผ่านไปไวเหมือนโกหก ลูกจันในชุดเสื้อยืดแขนยาวสีซีดและกางเกงวอร์มตัวเก่งกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ท้ายไร่องุ่น หญิงสาวใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม ผิวพรรณที่เคยขาวจัดบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีน้ำผึ้งเนียนละเอียดจากการกรำแดดกรำฝน แต่กลับดูสุขภาพดีและมีน้ำมีนวลขึ้นกว่าเดิมมาก

ในมือเล็กมีสมุดจดเล่มบางและปากกาลูกลื่น เธอกำลังขมวดคิ้วมุ่น จิ้มเครื่องคิดเลขในโทรศัพท์มือถือหน้าจอแตกๆ สลับกับจดตัวเลขยิกๆ ลงในสมุด

"ค่าแรงตัดองุ่นวันละเจ็ดร้อย ทำมาสามสิบวันก็สองหมื่นหนึ่งพันบาท ถักหักค่ากินจิปาถะออกไปก็เหลือส่งต้นหมื่นกว่าบาท หนี้ตั้งล้านห้า ดอกเบี้ยร้อยละยี่สิบต่อเดือน ชาติไหนมันจะหมดวะเนี่ยไอ้หมีควายหน้าเลือดเอ๊ย"

ลูกจันบ่นกระปอดกระแปดกับตัวเอง ก่อนจะพลิกหน้ากระดาษไปอีกหน้า รอยยิ้มกริ่มปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิ่มเมื่อเห็นตัวเลขในช่อง 'รายรับพิเศษ' ที่เธอจดเอาไว้

เสียงเครื่องยนต์รถจี๊ปคันคุ้นตาดังกระหึ่มใกล้เข้ามา ฝุ่นสีแดงตลบอบอวลจนลูกจันต้องรีบยกสมุดขึ้นมาบังหน้า ทัพเหยียบเบรกจอดรถดังเอี๊ยดห่างจากจุดที่เธอนั่งอยู่แค่ไม่กี่ก้าว ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ก้าวลงจากรถด้วยมาดดุดันเหมือนเคย แว่นกันแดดสีดำสนิทถูกถอดออกเผยให้เห็นสายตาคมกริบที่จ้องมองมา

"แค่กๆ นี่คุณ ขับรถให้มันดีๆ หน่อยไม่ได้หรือไง ฝุ่นเข้าตาฉันหมดแล้วเนี่ย" ลูกจันโวยวายพลางปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า

"ฉันขับของฉันแบบนี้ทุกวัน มีแต่เธอนั่นแหละที่มานั่งขวางทางรถเอง ทำอะไรอยู่ อู้งานหรือไง" ทัพเดินล้วงกระเป๋ากางเกงเข้ามาหา ชะโงกหน้ามองสมุดในมือเธอ

"ฉันพักเที่ยงอยู่ต่างหาก เลิกจับผิดฉันสักสิบนาทีคุณจะขาดใจตายไหม แล้วนี่ฉันก็กำลังนั่งทำบัญชีหนี้สินอยู่ จะได้รู้ว่าชาตินี้ฉันจะหาเงินมาไถ่โฉนดของพ่อคืนจากเศรษฐีหน้าเลือดอย่างคุณได้ตอนไหน"

"อ้อ งั้นเหรอ" ทัพเหยียดยิ้มมุมปาก "แล้วเป็นไงล่ะ ค่าแรงวันละเจ็ดร้อยของเธอ หักลบกลบดอกเบี้ยฉันไปได้กี่สตางค์แล้วล่ะ"

"ก็ยังไม่สะเทือนเงินต้นเท่าไหร่หรอก" ลูกจันเชิดหน้าขึ้น ยืดอกอย่างภูมิใจ "แต่เผอิญว่าฉันเป็นคนฉลาดและหัวไว ฉันก็เลยมีรายได้พิเศษมาช่วยโปะหนี้อีกก้อนใหญ่ๆ เลยล่ะ"

"รายได้พิเศษอะไรของเธอ ไปแอบขโมยองุ่นฉันไปขายท้ายตลาดหรือไง" ทัพแกล้งหรี่ตามองจับผิด

"บ้าเหรอ ฉันไม่ทำเรื่องสกปรกแบบนั้นหรอกน่า รายได้พิเศษของฉันก็มาจากความขี้เกียจและความใช้เงินไม่เป็นประสาของเจ้านายบางคนแถวนี้นั่นแหละ" ลูกจันตบสมุดบัญชีดังปุๆ แล้วเริ่มสาธยาย "นี่ไง สัปดาห์ก่อนคุณจ้างฉันไปปัดฝุ่นในห้องหนังสือแค่ชั่วโมงเดียว คุณให้ฉันตั้งสามพันบาท พอมาอีกวันคุณก็จ้างฉันล้างรถจี๊ปคันนี้ คุณจ่ายฉันตั้งห้าพันบาท บ้าไปแล้ว ล้างรถคาร์แคร์หรูๆ ยังไม่แพงขนาดนี้เลย"

ทัพหน้าตึงขึ้นมานิดๆ เมื่อโดนจับได้ว่าแอบจงใจแจกเงิน เขาแกล้งกระแอมไอในลำคอ ตีหน้านิ่วคิ้วขมวดเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า

"ฉันไม่ได้ใช้เงินไม่เป็นประสา ฉันแค่รำคาญพวกคนงานคนอื่น มันทำความสะอาดไม่เคยได้ดั่งใจฉัน จับตรงไหนก็มีแต่ฝุ่น ล้างรถก็ไม่สะอาด ฉันก็เลยต้องเรียกใช้งานลูกหนี้อย่างเธอไง ถือซะว่าทำบุญทำทานให้คนจนๆ จะได้มีเงินมาใช้หนี้ฉันไวๆ"

"ทำบุญหรือทำโง่กันแน่ จ้างล้างรถห้าพันเนี่ยนะ ฉันว่าคุณต้องไปเช็กสมองบ้างแล้วล่ะคุณทัพ ระวังเถอะ ใช้เงินซุ่ยรุ่ยซุร่ายแบบนี้ สักวันจะหมดตัว"

"ปากดีนักนะยัยเด็กดื้อ ฉันรวย มีเงินให้ถลุงเล่นอีกหลายสิบชาติ เธอไม่ต้องมาสาระแนห่วงกระเป๋าตังค์ฉันหรอก ห่วงโฉนดที่ดินของพ่อเธอเถอะ" ทัพสวนกลับทันควัน แกล้งกวาดสายตามองใบหน้าหวานที่แดงระเรื่อเพราะแดดจัดด้วยความรู้สึกขัดใจลึกๆ "หน้าแดงเป็นตูดลิงแบบนี้ ขืนให้ตากแดดตัดองุ่นต่อไป สงสัยฉันคงต้องเสียเงินพาเธอไปหาหมอรักษาผิวหนังอีก"

"ฉันแข็งแรงดี ไม่ได้สำออยขนาดนั้นซะหน่อย"

"แข็งแรงบ้าบออะไร ตัวก็แค่นี้ ขืนปล่อยให้เธอตัดองุ่นรับค่าแรงวันละหกร้อยเจ็ดร้อยต่อไป ชาติไหนฉันจะได้เงินคืนครบ ดอกเบี้ยมันเดินทุกวันนะ เธอตามมันไม่ทันหรอก" ทัพกอดอกแน่น กดเสียงต่ำลงให้ดูน่าเกรงขาม "ฉันตัดสินใจแล้ว ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เธอไม่ต้องไปลงแปลงตัดองุ่นแล้ว"

ลูกจันเบิกตากว้าง ผุดลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับหมีควายตัวโตทันที "นี่คุณจะไล่ฉันออกเหรอ ไม่ได้นะ ฉันยังใช้หนี้ไม่หมดเลย คุณจะมายึดโฉนดฉันไม่ได้นะ"

"ใครบอกว่าจะไล่ออก ฟังให้จบก่อนสิยัยบ๊อง" ทัพเอื้อมมือไปดีดหน้าผากมนเบาๆ หนึ่งทีจนลูกจันร้องโอ๊ย "ฉันจะเลื่อนขั้นให้เธอต่างหาก"

"เลื่อนขั้น เลื่อนเป็นอะไร หัวหน้าคนงานตัดองุ่นเหรอ"

"หัวหน้าคนงานอะไรกัน งานตากแดดหน้าดำแบบนั้นมันไม่เหมาะกับลูกหนี้วีไอพีอย่างเธอหรอก" ทัพแกล้งเน้นคำว่าวีไอพี "ฉันจะให้เธอมาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของฉัน"

"ผู้ช่วยส่วนตัว" ลูกจันทวนคำเสียงหลง "หน้าที่คืออะไร"

"ก็คอยเดินตามฉันไปทุกที่ ห้ามอยู่ห่างเกินระยะสายตา คอยชงกาแฟ จัดเอกสารบนโต๊ะทำงาน รับสายโทรศัพท์ และทำทุกอย่างที่ฉันสั่ง เข้าใจไหม"

"ไม่เอาอ่ะ ฉันไม่อยากทำ" ลูกจันส่ายหน้าหวือ ปฏิเสธเสียงแข็งทันที

"ทำไมถึงไม่อยากทำ งานสบายๆ นั่งในห้องแอร์เย็นๆ ไม่ต้องมาตากแดดตัวดำปิ๊ดปี๋แบบนี้ เธอน่าจะดีใจจนเนื้อเต้นสิ"

"ก็ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณทั้งวันนี่นา แค่เจอกันตอนเช้าที่คุณมาสั่งงาน กับตอนเย็นที่คุณมาคอยตามจับผิด ฉันก็ประสาทจะกินอยู่แล้ว ถ้าต้องมาเดินตามตูดคุณต้อยๆ ทั้งวัน ฉันคงอกแตกตายพอดี"

"นี่เธอรังเกียจฉันขนาดนั้นเลยเหรอ" ทัพกัดกรามกรอด รู้สึกหน้าชาไปนิดๆ ที่โดนปฏิเสธซึ่งๆ หน้า แต่มีหรือที่คนเผด็จการอย่างเขาจะยอมแพ้ "ไม่อยากทำก็ต้องทำ นี่คือคำสั่งของเจ้าหนี้"

"คุณบังคับฉันไม่ได้นะ ฉันเซ็นสัญญามาเป็นคนงานในไร่ ไม่ได้มาเป็นคนรับใช้ส่วนตัวคุณสักหน่อย"

"ฉันเป็นเจ้าของไร่ ฉันมีสิทธิ์ย้ายตำแหน่งคนงานได้ทุกคน โดยเฉพาะคนงานที่เป็นลูกหนี้ฉันด้วย" ทัพยื่นหน้าเข้าไปใกล้ แววตาเจ้าเล่ห์ฉายชัด "แล้วอีกอย่าง ตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัวเนี่ย ฉันให้เงินเดือนเธอเดือนละสามหมื่นบาทถ้วนเลยนะ"

"สามหมื่น" ลูกจันอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน "คุณประสาทไปแล้วจริงๆ ด้วย จ้างผู้ช่วยส่วนตัวในไร่องุ่นเนี่ยนะเดือนละสามหมื่น คุณจ้างผู้บริหารหรือไง บ้าไปแล้ว"

"ก็บอกแล้วไงว่าฉันรวย เงินแค่นี้ขนหน้าแข้งฉันไม่ร่วงหรอก เอาเป็นว่าสามหมื่นบาทนี้ ฉันจะหักเข้าบัญชีหนี้สินของเธอโดยตรงทุกเดือน แบบนี้เธอก็จะได้มีปัญญาไถ่โฉนดคืนไวๆ ไง ไม่ดีหรือไง" ทัพยกเอาเรื่องโฉนดมาเป็นเหยื่อล่อ รู้ดีว่ามันคือจุดอ่อนเดียวของเธอ

ลูกจันเม้มปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว เงินเดือนสามหมื่นบาทมันเยอะมาก เยอะจนน่าตกใจ ถ้าเทียบกับค่าแรงวันละเจ็ดร้อยแล้ว ตำแหน่งนี้ช่วยลดหนี้ได้เร็วกว่าหลายเท่าตัวจริงๆ แลกกับการที่ต้องทนเห็นหน้านายหัวจอมเผด็จการนี่ทั้งวัน มันจะคุ้มกันไหมนะ

"ว่าไง จะรับตำแหน่งนี้ หรือจะกลับไปตากแดดตัดองุ่นรับวันละหกร้อยเจ็ดร้อยเหมือนเดิม เลือกเอา" ทัพเร่งรัด

"แต่สามหมื่นมันเยอะเกินไปนะ คุณไม่ได้มีแผนสกปรกอะไรแอบแฝงใช่ไหม ไม่ใช่ว่าให้ฉันไปเป็นผู้ช่วยส่วนตัว แล้วจะหลอกแต๊ะอั๋งฉันนะ" ลูกจันหรี่ตามองอย่างระแวง

"หลงตัวเอง ฉันหน้ามืดตามัวขนาดนั้นเลยหรือไง สภาพอย่างกับม้าดีดกะโหลกแบบนี้ ใครจะไปมีอารมณ์พิศวาสลง" ทัพพูดปดหน้าตาย ทั้งที่ในใจแอบกระตุกไปจังหวะหนึ่ง "ฉันแค่ต้องการผู้ช่วยที่ทำงานคล่องแคล่วและสั่งง่ายๆ ก็แค่นั้น ตกลงจะทำไหม ไม่ทำฉันจะได้ไปจ้างคนอื่น"

"ทำ ทำสิ โง่สิถึงไม่ทำ เงินเดือนตั้งสามหมื่น แลกกับความประสาทเสียวันละแปดชั่วโมง ฉันยอมทนก็ได้" ลูกจันกระแทกเสียงตอบอย่างจำใจ

"ดี งั้นพรุ่งนี้แปดโมงเช้า ไปรายงานตัวที่ห้องทำงานฉัน ห้ามสายแม้แต่นาทีเดียว ไม่งั้นฉันหักเงินเดือนเธอแน่"

"รู้แล้วน่า เจ้าระเบียบจริงๆ" ลูกจันบ่นอุบอิบ หมุนตัวเตรียมจะเดินกลับไปที่ร่มไม้

"อ้อ แล้วก็อย่าลืมชงกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลมาให้ฉันด้วย แก้วแรกของวันมันสำคัญมาก อย่าทำพลาดล่ะคุณผู้ช่วยส่วนตัว" ทัพตะโกนสั่งไล่หลัง

"ค่าาา คุณเจ้านายใหญ่ จะชงให้ขมจนคอหอยพังไปเลย" ลูกจันลากเสียงยาวอย่างประชดประชัน เดินกระทืบเท้าตึงตังออกไป

ทัพยืนมองตามร่างบอบบางที่เดินฮึดฮัดห่างออกไป เขาหมุนตัวกลับไปที่รถจี๊ปคันเก่ง มือหนาเปิดประตูรถแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะคนขับ รอยยิ้มกว้างที่พยายามกลั้นเอาไว้มาตลอดบทสนทนาค่อยๆ เผยออกมาบนใบหน้าหล่อเหลาอย่างปิดไม่มิด

เขาหาข้ออ้างดึงยัยเด็กดื้อเข้ามาอยู่ในสายตาได้ตลอดเวลาสำเร็จแล้ว ต่อไปนี้เขาจะได้ไม่ต้องคอยเดินงุ่นง่านไปดูเธอที่แปลงองุ่นให้พวกคนงานแอบนินทาอีก แค่คิดว่าจะได้เห็นหน้าเธอนั่งเถียงเขาอยู่ในห้องทำงานทุกวัน หัวใจของหมีควายจอมเผด็จการก็พองโตอย่างประหลาด

"เตรียมตัวปวดหัวได้เลยยัยตัวแสบ" ทัพพึมพำกับตัวเองอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วขับรถจี๊ปออกไปตรวจงานส่วนอื่นของไร่ด้วยหัวใจที่เบิกบานกว่าทุกวัน