All Chapters of โฉนดรักนายไร่องุ่น: Chapter 1 - Chapter 6

6 Chapters

บทนำ

โฉนดรักนายไร่องุ่นSet 'deal'ดีลรักเมื่อมรดกชิ้นเดียวของพ่อถูกพ่อเลี้ยงผีพนันแอบเอาไปจำนองไว้กับเจ้าของไร่องุ่นจอมเผด็จการที่จ้องจะฮุบที่ดินผืนนี้มานาน เพื่อหนีให้พ้นจากพ่อเลี้ยงสารเลวที่คอยจะลวนลาม และเพื่อทวงคืนสวนผลไม้ที่รัก เธอจึงต้องยอมเดินเข้าสู่กรงเล็บของเจ้าหนี้หนุ่มร่างหมีสุดอันตราย​เขาไม่ได้กะเอาเธอมาขัดดอกด้วยการขึ้นเตียงตั้งแต่แรก แต่ตั้งใจจะใช้งานหนักในไร่ให้เธอท้อแล้วยอมยกที่ดินให้ ทว่าไปๆ มาๆ ยัยเด็กสวนผลไม้กลับดื้อดึงและอึดทนจนน่ามันเขี้ยว จากที่ตั้งใจจะเป็นคู่กัด เจ้านายหน้าดุกลับกลายเป็นคนคลั่งรักที่จ้องจะจับลูกหนี้สาวมากดลงเตียงแทนเสียอย่างนั้น​แนะนำตัวละคร​ทัพ - อาชวินทร์ อัครเตโช อายุ 33 ปีเจ้าของไร่องุ่นผู้ทรงอิทธิพล รูปร่างสูงใหญ่ราวกับหมียักษ์ ไว้หนวดเคราครึ้ม หน้าตาดุดันน่าเกรงขามจนใครเห็นก็ต้องหลบตา ภายนอกดูเป็นคนเถื่อน ปากคอเราะร้าย และเป็นนักธุรกิจจอมเผด็จการ เขาหมายตาที่ดินสวนผลไม้ของนางเอกมานาน เมื่อได้โฉนดมาอยู่ในมือจึงกะจะบีบให้เธอยอมแพ้ด้วยการให้มาเป็นคนงานในไร่ แต่ความดื้อดึงของเธอกลับทำให้เขาสนใจ จากเจ้านายจอมโหดเลยกลายเป็นคนที่คอยหาเรื่องแต๊ะอั
last updateLast Updated : 2026-08-09
Read more

ตอนที่ 1 ทวงคืนสมบัติพ่อ

"แม่ โฉนดที่ดินของพ่อหายไปไหน"ลูกจันกระแทกกล่องเหล็กเปล่าลงบนโต๊ะกินข้าวอย่างแรง นงนุชสะดุ้งสุดตัว รีบหันมามองลูกสาวด้วยสีหน้าเลิ่กลั่ก มือที่กำลังเด็ดผักบุ้งสั่นเทา"จันลูก ใจเย็นก่อนนะ คือว่าแม่""ไอ้สมพลมันเอาไปใช่ไหมแม่" ลูกจันจ้องหน้าแม่เขม็ง แววตาสวยหวานตอนนี้เต็มไปด้วยความโกรธจัด"แหม เสียงดังลั่นบ้านเชียวนะนังลูกจัน" สมพลเดินผิวปากเข้ามาในครัว สายตากรุ้มกริ่มจ้องมองเรือนร่างของลูกเลี้ยงอย่างเปิดเผย "ของแค่นี้ทำเป็นโวยวายไปได้""แกเอาโฉนดสวนผลไม้ของพ่อฉันไปไว้ไหน เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะ" ลูกจันพุ่งเข้าไปหา หวังจะกระชากคอเสื้อคนตรงหน้า แต่นงนุชรีบถลาเข้ามาขวางไว้ก่อน"ลุงเขาแค่ยืมไปหมุนนิดหน่อยเองลูก ถือว่าตอบแทนบุญคุณที่เขาส่งเสียเลี้ยงดูแกมานะจัน""บุญคุณอะไรกันแม่ มันเกาะแม่กินไปวันๆ งานการไม่ทำ แถมยังชอบมาทำรุ่มร่ามใส่ฉันอีก แกเอาไปจำนองที่ไหนไอ้สมพล""กูเอาไปจำนองกับนายหัวทัพที่สวนผึ้งนู่น ป่านนี้ดอกเบี้ยบานตะไท หลุดจำนองไปแล้วมั้ง" สมพลหัวเราะเยาะ ถ่มไม้จิ้มฟันลงพื้นหน้าตาเฉย"ไอ้เลว แกขโมยของฉันไปเข้าบ่อน ฉันจะไปตามโฉนดคืนมาเอง แล้วเตรียมตัวไว้เลยนะ ถ้าฉันกลับมา ฉันจะแจ้งควา
last updateLast Updated : 2026-08-09
Read more

ตอนที่ 2 บททดสอบมหาโหด

เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์คันเก่าดังกระหึ่มฝ่าความมืดมิดของรุ่งเช้า ลูกจันบิดคันเร่งมาจอดสนิทหน้าลานกว้างของโรงบ่มไวน์ท้ายไร่ เธอตวัดขาลงจากรถพร้อมกับยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู เวลาตีสี่สี่สิบห้านาทีตรงเป๊ะ หญิงสาวถอนหายใจยาวอย่างโล่งอกที่มาทันเวลา ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีเสียงทุ้มต่ำดังแทรกขึ้นมาจากมุมมืด"นึกว่าจะใจฝ่อจนต้องมุดหัวอยู่ใต้ผ้าห่มซะแล้ว"ทัพก้าวเดินออกมาจากเงามืดของต้นไม้ใหญ่ ร่างสูงใหญ่ในชุดทำงานทะมัดทะแมงยืนกอดอกจ้องมองเธอด้วยสายตาจับผิด ใบหน้าคมเข้มที่มีหนวดเคราครึ้มประดับด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน"ฉันเป็นคนรักษาคำพูด ไม่เหมือนไอ้พวกหน้าเลือดที่จ้องจะฮุบที่ดินคนอื่นหรอกนะ""ปากเก่งตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่เลยนะยัยเด็กเมื่อวานซืน ดี ฉันชอบคนปากเก่ง หวังว่าแรงทำงานจะเยอะเหมือนแรงเถียงก็แล้วกัน""งานอะไรก็สั่งมาเลย ฉันพร้อมทำทุกอย่างเพื่อปลดหนี้""แน่ใจนะว่าทำได้ทุกอย่าง" ทัพเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง สายตากวาดมองร่างบอบบางในชุดเสื้อแขนยาวและกางเกงวอร์มเก่าๆ "งานในไร่ฉันมันหนัก ไม่ใช่งานนั่งเป่าเล็บสวยๆ เหมือนที่แม่เธอถนัดหรอกนะ""เลิกพาดพิงถึงแม่ฉันสักที มีงานอะไรก็สั่งมา อย่ามัวแต่พล่ามไร
last updateLast Updated : 2026-08-09
Read more

ตอนที่ 3 อ้อมกอดของนายหัวหมี

แดดบ่ายของสวนผึ้งร้อนระอุไม่แพ้ช่วงเช้า ลูกจันยัดข้าวกล่องคำสุดท้ายเข้าปากแล้วรีบกลืนลงคอ คว้าแก้วน้ำพลาสติกมาดูดจนเกลี้ยงก่อนจะวิ่งกระหืดกระหอบมาที่หน้าโรงเก็บปุ๋ยตามเวลานัดหมายเป๊ะ เธอหอบแฮก ใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม พอเงยหน้าขึ้นก็ปะทะเข้ากับร่างสูงใหญ่ของทัพที่ยืนกอดอกพิงรถกระบะอยู่ก่อนแล้ว"มาสายไปสองนาที" ทัพยกข้อมือขึ้นดูนาฬิกาเรือนหรูพลางตีหน้ายักษ์ใส่"สายบ้าอะไร ฉันดูนาฬิกาที่โรงอาหารเมื่อกี้ มันบ่ายโมงตรงเป๊ะ นาฬิกาคุณนั่นแหละที่เดินเร็วไปเอง" ลูกจันเถียงคอเป็นเอ็น ไม่ยอมโดนเอาเปรียบเด็ดขาด"ที่นี่ไร่ของฉัน เวลาของฉันคือมาตรฐาน เธอเป็นลูกหนี้ มีหน้าที่ทำตาม ไม่ใช่มาเถียง" ทัพกดเสียงต่ำ ขยับตัวเดินเข้ามาใกล้จนลูกจันต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว "แล้วนี่กินข้าวหรือยัดนุ่นเข้าไป ทำไมสภาพถึงได้ดูไม่ได้ขนาดนี้ เสื้อผ้าก็เปื้อนดิน หน้าก็มันแผล็บ ไปล้างหน้าล้างตาไป ฉันไม่อยากให้องุ่นเกรดพรีเมียมของฉันต้องมาแปดเปื้อนคราบสกปรกจากตัวเธอ""ไม่ต้องมาสั่ง ฉันล้างมือสะอาดแล้วกัน งานกะบ่ายคืออะไร ว่ามาเลยดีกว่า ฉันไม่อยากเสียเวลาเสวนากับคุณนานๆ""ปากเก่งให้ได้ตลอดรอดฝั่งก็แล้วกัน" ทัพแค่น
last updateLast Updated : 2026-08-10
Read more

ตอนที่ 4 อาการหวงก้าง

​แสงไฟนีออนดวงเล็กในครัวสาดส่องกระทบใบหน้าหยาบกร้านของสมพลที่กำลังนั่งกระดิกเท้าอยู่บนเก้าอี้พลาสติก บนโต๊ะมีขวดเหล้าขาวที่พร่องไปแล้วครึ่งขวด นงนุชกำลังยืนคนข้าวต้มหน้าเตาด้วยสีหน้าอมทุกข์ เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินกะเผลกลงมาจากบันไดบ้านเรียกความสนใจจากคนทั้งสอง​"แหม ตื่นเช้าได้นี่ นึกว่าจะนอนซมปวดตัวจนต้องคลานลงมาซะอีก" สมพลหัวเราะเยาะในลำคอ สายตากวาดมองร่างของลูกเลี้ยงที่อยู่ในชุดเสื้อยืดแขนยาวกับกางเกงวอร์มตัวเก่า​"ผิดหวังล่ะสิที่เห็นฉันยังมีชีวิตอยู่" ลูกจันสวนกลับทันควัน เดินไปหยิบกุญแจรถมอเตอร์ไซค์บนโต๊ะ​"ปากดีไปเถอะ โดนไอ้ทัพมันใช้งานหนักๆ เข้าเดี๋ยวก็ร้องไห้ขี้มูกโป่งกลับมาซบอกกูเองแหละ"​"เก็บปากไว้กินเหล้าขาวของแกเถอะไอ้สมพล ต่อให้ฉันต้องตายคาไร่องุ่น ฉันก็ไม่มีวันกลับมาขอความช่วยเหลือจากปลิงอย่างแก"​"นังลูกจัน แกกล้าด่ากูเหรอ" สมพลผุดลุกขึ้นชี้หน้า​"จันลูก พอเถอะ อย่าทะเลาะกับพ่อเขาเลย" นงนุชรีบทิ้งทัพพีแล้ววิ่งมาจับแขนลูกสาว "กินข้าวต้มก่อนไหมลูก แม่ทำไว้ให้ร้อนๆ"​"จันไม่หิวจ้ะแม่ จันรีบ เดี๋ยวไปสายไอ้หมีควายหน้าเลือดมันจะหาเรื่องยึดโฉนดอีก" ลูกจันแกะมือแม่ออกอย่างนุ่มนว
last updateLast Updated : 2026-08-17
Read more

ตอนที่ 5 ฤทธิ์ไข้คนดื้อ

แปรงขัดห้องน้ำด้ามยาวร่วงหล่นจากมือเล็กกระทบพื้นกระเบื้องเสียงดังสะท้อน ลูกจันหอบหายใจรวยรินพิงแผ่นหลังเข้ากับผนังห้องน้ำคนงานห้องที่สิบ เสื้อผ้าเปียกปอนไปด้วยน้ำและเหงื่อผสมกันจนแยกไม่ออก ร่างกายที่ถูกใช้งานอย่างหนักหน่วงมาสองวันเต็มกำลังประท้วงอย่างหนัก หน้าผากมนร้อนจี๋ราวกับมีไฟสุม โลกทั้งใบหมุนคว้างจนภาพตรงหน้าพร่าเบลอไปหมด"เสร็จ... เสร็จสักทีไอ้หมีบ้าอำนาจ" ลูกจันพึมพำกับตัวเองด้วยเสียงแหบพร่าปกติเมื่อเลิกงานในเวลาค่ำเช่นนี้ เธอจะต้องขี่รถมอเตอร์ไซค์คู่ใจกลับบ้าน แต่ตอนนี้ แค่จะพยุงตัวยืนให้ตรงยังทำไม่ได้เลย หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก กัดฟันฝืนความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่าง พยายามยันตัวลุกขึ้นยืน ขาทั้งสองข้างสั่นพั่บๆ ราวกับจะหมดแรง เธอเดินโซเซ เกาะกำแพงพยุงตัวออกมาจากโซนห้องน้ำคนงานท้ายไร่ อากาศเย็นเยียบของช่วงค่ำพัดมากระทบผิวกายที่เปียกชื้นจนเธอต้องยกแขนขึ้นกอดตัวเอง สั่นสะท้านไปทั้งตัว"เป้าหมาย...ห้องพักคนงาน" เธอพึมพำกับตัวเอง เป้าหมายไม่ใช่บ้านที่ราชบุรี แต่เป็นห้องพักเล็กๆ ในไร่ที่เอาไว้แค่นั่งพักช่วงกลางวัน เธอต้องไปเอากระเป๋าและกุญแจรถเพื่อขี่กลับบ้าน แต่ระยะทางแค่ไม่กี่
last updateLast Updated : 2026-08-17
Read more
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status