Chapter 4.2 โชคชะตากำหนด

โรงพยาบาลกระบี่ ที่หน้าห้องคลอด อรนิลได้ถูกพยาบาลนำตัวเข้าไปข้างในแล้ว

นรินภัทรยืนจังก้าเท้าสะเอว และมีอาการหอบแฮก

ๆ เพราะหอบของขึ้นมาบนชั้นสามที่เป็นห้องคลอด

“ฉันบอกพี่แล้วใช่ไหมว่า ให้เตรียมตะกร้าเอาไว้ด้วย จะได้หยิบฉวยมาง่าย

ๆ แล้วเห็นไหมพอเจอเหตุการณ์เข้าจริง

ๆ มันฉุกละหุกไปหมด แล้วเดี๋ยวฉันก็ต้องวิ่งรอกกลับไปบ้าน ไปเอามาให้พี่อีก” หายใจจนตัวโยก

“ปัดโธ่! ก็คนมันลืมนี่หว่า ตื่นเต้นจนไม่รู้จะทำตัวยังไงแล้ว พี่ทำตัวไม่ถูกแล้วเนี่ย” หน้าตาตื่นสมกับจะได้เป็นคุณพ่อ เพราะลูกกำลังจะคลอดออกมาแล้ว ณัฐกรเหงื่อแตกโชก

“ลุงเหงื่อแตก เช็ด เช็ด...” เอามือน้อย

ๆ ที่จับผ้าอ้อมอยู่เช็ดไปที่หน้าของลุง

“ชูใจจ๊ะ”

“จ๋าแม่”

“ชูใจอยู่ที่นี่กับลุงก่อนนะ แม่จะกลับบ้าน”

“อื้อ”

“เฮ้อ... เพราะพี่คนเดียว ฉันจะขับรถกลับบ้านอีก เพราะดูแล้วเหมือนจะลืมสองตะกร้าเลย”

“แป้งรีบไป รีบมานะ เผื่อว่าพยาบาลจะต้องรีบใช้”

“หน็อยแน่... ความผิดของตัวเองแท้

ๆ ทำไมฉันต้องไปเอา ที่จริงต้องเป็นพี่”

“อ้าว... ก็พี่จะรอดูหน้าลูกนี่นา และเป็นกำลังใจให้พี่อรด้วย ไปเถอะนะจ๊ะน้องรัก น้องสาวสุดที่รักพี่ นะนะ พี่ขอโทษพี่ลืมเอง”

“ฉันล่ะปวดหัว” พูดจบ ก็หมุนตัวกลับลงไปด้านล่าง ตั้งใจกลับไปเอาของที่ลืมไว้

ณัฐกรหันมาคุยกับหลานสาว

“ชูใจ ประเดี๋ยวน้องก็จะออกมาแล้วนะ”

“ชูใจจะตั้งชื่อน้อง” พูดช้าเป็นคำ

ๆ

“แน่นอน ลุงให้ชูใจตั้งชื่อน้องอยู่แล้วครับ”

สาวน้อยชูใจทำท่าคิด ลุงก็ทำท่าเดียวกัน มือหนึ่งกอดอก อีกมือชี้ไปที่หัว

“ถ้าพี่สาวชื่อชูใจ แล้วน้องจะชื่ออะไรนะ”

“ชื่อกบอ๊บอ๊บ”

“หา! ชื่อกบอ๊บอ๊บ เหรอ โอ้... แบบนี้ป้าอรจะต้องปวดหัวกับชื่อนี้แน่

ๆ เลย ถ้าป้าได้ยินชื่อกบอ๊บอ๊บ น่ะ”

“ทำไมเหรอ ก็ชูใจจะเรียก น้องกบอ๊บอ๊บ อ๊บอ๊บ กบ

ๆ ร้องอ๊บอ๊บ อ๊บอ๊บ ป้าอรเจ็บพุง เดี๋ยวน้องจะออกมา อ๊บอ๊บ”

พยาบาลเปิดประตูออกมา ณัฐกรรีบพุ่งเข้าไปหา

“เมียผมคลอดหรือยังครับ” ตื่นเต้นยังไม่หาย ยิ่งรอนานเข้าหัวใจยิ่งสั่นเร็ว

“เมียของคุณชื่ออะไรนะคะ”

“นางอรนิล คีรีไทยครับ”

“อ๋อ... ก็เพิ่งมานี่นา ยังค่ะคุณ ลูกของคุณยังไม่ออกมาหรอกค่ะ ใจเย็น

ๆ นะคะ”

“คุณพยาบาลครับ ถ้าลูกผมออกมาแล้ว ต้องรีบออกมาบอกผมด้วยนะครับ”

“แน่นอนค่ะ ว่าแต่ฉันจะมาถาม อ่า... ของที่เตรียมให้เด็กอ่อนนะคะ ได้มาหรือยังคะ” ณัฐกรยิ้มแห้ง

ๆ

“ยังครับ เราตื่นเต้นกันมาก จนลืม น้องสาวของผมกำลังกลับไปเอานะครับ ว่าแต่... ผมต้องโทรตามคุณหมอที่ผมฝากพิเศษเอาไว้ไหมครับ”

“ไม่ต้องค่ะ ทางเราได้โทรตามให้แล้วค่ะ คุณหมอกำลังมาน่ะค่ะ”

“ขอบคุณนะครับ”

“ถ้าได้ของแล้ว ให้เคาะแจ้งพยาบาลตรงช่องนี้นะคะ”

“ครับผม” พยาบาลกลับเข้าไปแล้ว

“ลุงปั๊มมานั่งได้แล้ว เดินไป เดินมาทำไม ปวดขาน่า และเกะกะ” ศัพท์ใหม่

ๆ จะหลุดออกมาเรื่อย

ๆ เพราะกำลังฝึกพูดและจดจำคำ

“ชูใจ... เมื่อกี้พูดอะไรนะ” ผู้เป็นลุงถึงกับยิ้ม

“เกะกะ เกะกะ อย่าเกะกะ”

“ใครสอนเราให้พูดคำนี้เนี่ย” เขย่าหัวเด็กน้อยเบา

ๆ

“มะ... แม่”

“อื้อฮึ... เก่งจริง

ๆ นะ ชูใจของลุง แสดงว่าชูใจแก่ขึ้นแล้ว โตขึ้นด้วย เพราะชูใจมีน้อง ฉะนั้นคนเป็นพี่ก็ต้องเก่งกว่าน้อง ถูกต้องแล้ว”

“ลุงปั๊ม ชูใจตัวใหญ่กว่าน้องด้วย” กางมือออก และทำเหมือนว่าตัวเองตัวสูง

“แม่น ชัวร์ป้าบ” ณัฐกรหันไปมองที่ประตูห้องคลอดด้วยหัวใจจดจ่อ

“โอ๊ย! ชูใจจ๋า ลุงตื่นเต้น ตื่นเต้น ตื่นเต้น” ณัฐกรนั่งเหงื่อแตกพลั่ก

ๆ หลานสาวตัวน้อย

ๆ ก็คอยใช้ผ้าอ้อมเช็ดให้

“ลุงปั๊มหิวนม นม นม”

“ได้

ๆ” ลุงรีบคว้านมในตะกร้าออกมา จับหลอดมาเจาะ เขาเทใส่ขวด เสร็จแล้วก็ปิดจุกนมให้ หมุนจนแน่น

ณัฐกรยื่นให้เด็กหญิง ชูใจคว้าขวดนมได้ ก็ล้มตัวลงนอนบนตักของลุง ดูดกินนมอย่างเอร็ดอร่อย

ส่วนสายตาของคนเป็นพ่อมือใหม่พุ่งไปที่ห้องคลอด  ดวงใจของพ่อกำลังจะออกมา ณัฐกรหัวใจแทบทะลุเข้าไปถึงข้างในแล้ว

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง นรินภัทรกลับมาที่โรงพยาบาลพร้อมกับตะกร้าสองใบที่มีของใช้เต็มตะกร้า

พยาบาลเดินออกมาพอดี

“คุณพ่อคะ ตะกร้าของเด็กได้หรือยังคะ”

“มาแล้วค่ะคุณพยาบาล” นรินภัทรรีบเอาไปยื่นให้

“คุณพยาบาลครับ ลูกของผมออกมาแล้วเหรอครับ”

“ยังค่ะ ปากมดลูกเพิ่งเปิดไปสองเซนฯ เองค่ะ”

ณัฐกรพนมมือขึ้นทำปากขมุบขมิบ

“ไอ้หนูเอ้ย! รีบออกมาไว

ๆ เด้อ”

“น้องเป็นผู้หญิง” ชูใจโพล่งขึ้น หัวใจคนเป็นพ่อแป้วลงไป เพราะคาดหวังอยากได้ผู้ชาย

“อ้าว... ชูใจ ผู้หญิงที่ไหนเขาชื่อกบอ๊บอ๊บ”

“ได้

ๆ ชูใจให้น้องเป็นผู้ชาย จะได้ชื่อกบอ๊บ

ๆ”

“สรุปว่าได้เรียกไอ้อ๊บแน่พี่” นรินภัทรหลุดขำออกมา ณัฐกรถึงกับเกาหัวแกรก

ๆ

การมาของเด็กที่กำลังจะคลอดออกมา ทำให้บรรยากาศในบ้านสดใสยิ่งขึ้น

สิบห้านาทีต่อมา พยาบาลออกมาบอกว่า

“คุณอรนิลคลอดแล้วนะคะ เป็นเด็กผู้ชาย หนักสามพันสองร้อยกรัมค่ะ”

ทั้งพี่ทั้งน้องกระโดดเข้าหากัน และกอดกันตัวกลม

“อ๊บอ๊บ อ๊บอ๊บ” ชูใจนั่งทำเสียง

“พี่ปั๊ม พี่หลานอยู่ดูยูทูบเรื่องอะไรอยู่ล่ะ”

“นิทานอีสปนะ กบเลือกนาย”

“อ้อ... มิน่าล่ะ ชูใจน้องชื่ออะไรคะ”

“กบ อ๊บอ๊บ อ๊บอ๊บ อ๊บอ๊บ” ชูใจหันมาตอบแม่

“ชื่ออ๊บก็ดีเหมือนกันนะพี่ปั๊ม” ตบไหล่พี่ชาย

ณัฐกรผงกหัว

“เรียกอะไรก็ได้ทั้งนั้น อย่างไรก็ลูกของพี่ พี่ก็รักจ้ะ” ใบหน้าของคนเป็นพ่อ ทำให้หัวใจของนรินภัทรกระตุก เธอนึกไปถึงคนนั้น คนที่เป็นพ่อของชูใจ

หญิงสาวเดินไปนั่งลงใกล้

ๆ ลูกสาว เธอช้อนร่างเล็กของชูใจให้ขึ้นมานั่งบนตัก นรินภัทรหอมไปตรงกลางกระหม่อมของชูใจ

“แม่จุ๊บตรงนี้ จุ๊บ

ๆ” ยื่นแก้มให้แม่จุ๊บทั้งซ้ายทั้งขวา

นรินภัทรรู้สึกขมขื่นอยู่ข้างในเหลือเกิน เธอข่มเก็บกลืนความขมขื่นลงไปในลำคอ

“ช่างปะไรนะชูใจ เขาไม่รักเราก็ไม่เป็นไร แต่แม่ขอให้ชูใจรู้เอาไว้ว่า แม่รักหนูมากที่สุดนะคะชูใจ”

“จ้ะ

ๆ ชูใจรักแม่” พูดด้วยดวงตาซื่อ

ๆ และไร้เดียงสา

“จ้ะสาวน้อยชูใจ แม่ก็รักหนูจ้ะ”