Chapter 5.1 แค่เจ็บ

ในห้องพักพิเศษของอรนิล นรินภัทรยังก้ม

ๆ เงย

ๆ อยู่ที่มือถือ เธอกำลังบรีฟปกกับนักเขียนท่านหนึ่งอยู่

“เสร็จแล้วพี่ปั๊ม มีอะไร”

“มัวทำอะไรอยู่ล่ะ มาถ่ายรูปให้พี่หน่อยสิ” พร้อมกับยื่นมือถือของตัวเองให้

“พี่ว่าหน้าอรยังแจ่มอยู่ไหมจ๊ะ” อรนิลยื่นหน้าไปใกล้คุณสามี

“แจ่มสิ  ดีนะที่อรบล็อกหลัง ดูหน้าไม่เหมือนคนที่เพิ่งคลอดเลย”

“พรุ่งนี้แหละมั้งคงจะรู้สึกเจ็บ แต่มันแค่ตึง

ๆ อยู่”

“ลิป ลิป ลิป” ชูใจชี้ไปที่ปากของป้า

“พี่ปั๊มอรต้องทาลิปเพิ่มอีกนิดไหม ซีดแน่

ๆ”

“ไม่ซีดเลยจ้ะ กำลังดูดี” ทั้งพ่อทั้งแม่ลูบไปที่ผ้าอ้อมที่ห่อหุ้มตัวลูกน้อย เด็กชายอยู่ในอ้อมกอดของแม่

“ชูใจมาเร็ว” ณัฐกรเรียกชูใจ ก่อนอุ้มสาวน้อยขึ้นสู่วงแขน

“แม่มาถ่ายรูป”

“ชูใจ เราต้องทำมืออย่างนี้นะ” คุณลุงยกนิ้วขึ้นมาทำ มินิฮาร์ต สาวน้อยชูใจที่ฝึกมาแล้วหลายครั้ง เด็กหญิงพยายามทำ ก่อนจะชูขึ้นทั้งสองมือ

ใบหน้าของนรินภัทรมีรอยยิ้ม แต่ข้างในจิตใจกลับห่อเหี่ยว เธออยากมีโมเมนต์แบบนี้บ้าง แต่อสูรตัวนั้น ไอ้ผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นแค่คนผลิตน้ำเชื้อ เขาไม่ไยดีด้วยซ้ำไป

นรินภัทรอยากให้โอกาสเขา เพราะเธอรักเขา โดยส่งรูปของลูกสาวที่อยู่ในท้องไปให้ แต่รามิลไม่เคยแม้แต่จะติดต่อกลับมา เขามันเป็นอสูรร้ายตัวหนึ่ง ที่ไม่มีหัวใจ

นรินภัทรจ้องหน้าของลูกสาว ชูใจของเธอน่ารักขนาดนี้

‘เขาพลาดแล้วล่ะ ฮึ... ต้องสมน้ำหน้าเขาสิ ที่เขาไม่ได้ใกล้ชิดกับนางฟ้าตัวน้อย

ๆ ที่ชื่อว่าชูใจ’

“พอหรือยังพี่ หลายรูปแล้วนะ”

“แกก็มานี่สิแป้ง มาเร็ว

ๆ มาเซลฟีกัน” กวักมือเรียก

“แล้วเดี๋ยวพี่จะถ่ายรูปเธอกับพี่อรจะต้องส่งรูปไปให้พ่อกับแม่ของอรน่ะ บอกว่ากำลังคุมคนไถไร่ จะมาได้พรุ่งนี้” ณัฐ­กรเอ่ยถึงพ่อแม่ของอรนิลที่อาศัยอยู่ที่อำเภอลำทับ ซึ่งห่างจากนี้ไปอีกประมาณเกือบสี่สิบกว่ากิโลเมตร

ณัฐกรได้มือถือของตัวเองไปแล้ว ก็ยกขึ้นมาเซลฟี จากนั้นก็ทำหน้าที่เป็นตากล้อง

“ทุกคนยิ้มนะ พูดว่าชีสสิ”

“ชีส” นรินภัทรแสร้งปั้นยิ้ม ทั้งที่เธอไม่อยากจะยิ้มเลย

การที่ได้เห็นครอบครัวที่อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาทำให้เธอเจ็บปวด ช่างเหมือนมีใครมาตอกย้ำให้รู้สึกเจ็บกับคำว่าถูกทิ้งแบบไร้เยื่อใย

“ขอหอมหน่อย” ชูใจปีนป่ายอยู่ข้างเตียง ชะโงกหน้าไปมองน้องตัวแดง

ๆ ที่กำลังดูดกินนมจากเต้าของแม่

“ต้องหอมเบา

ๆ นะลูก” ณัฐกรดูแลชูใจที่บรรจงหอมแก้มน้องอย่างแผ่วเบา

นรินภัทรมองภาพนั้น ชูใจน่าจะเป็นลูกของพี่ชายกับพี่สะใภ้เสียมากกว่า

ณัฐกรหันกลับมา

“แป้ง... พี่จะต้องไปดูโฮสเทลหน่อยนะ แกกับชูใจอยู่เป็นเพื่อนพี่อรก่อน”

“นึกว่าจะหยุดเสียอีก”

“หยุดได้ไง มีลูกค้าจองเข้ามาแล้ว พี่จะเก็บทุกอย่างให้เสร็จภายในสัปดาห์นี้ ลูกค้ารายนี้จะอยู่แบบเป็นเดือน

ๆ เสียด้วย ขนาดพี่ตั้งราคาไปเดือนละหมื่นห้า เขาก็ไม่ต่อสักคำ แถมมัดจำมาล่วงหน้าอีก”

“ใครล่ะ”

“หมอเด็ก เห็นว่าจะมาทำงานที่โรงพยาบาลกระบี่ และอยู่ที่คลินิกของหมอนวลพรรณ ดีเหมือนกันนะ หมอเด็ก เรามีลูกเล็ก

ๆ ไม่สบายจะได้ไปรักษากับแกได้”

“ส่วนใหญ่หมอเด็กจะเป็นผู้หญิง แล้วทำไมคนนี้เป็นผู้ชายนะ” อรนิลตั้งคำถาม

“หื้อ... ไม่เจาะจงสักหน่อย ผู้ชายก็รักเด็กนะ เหมือนพี่ไง ชูใจจ๋า ลุงไปก่อนนะ”

“จ้ะ”

แทนที่ณัฐกรจะเดินออกไป เขากลับหันหลังมาพูดต่อ

“อ้อแป้ง... แล้วต่อไปแกก็ต้องเป็นผู้จัดการโฮสเทลนะ”

“หื้อ! แล้วพี่จะไม่ถามฉันสักคำหรือว่า ฉันอยากเป็นหรือเปล่า” น้องสาวทำหน้ายุ่ง

“ไม่รู้ล่ะ ที่โฮสเทลมันไม่ได้ยุ่งขนาดนั้น แกทำได้ แกก็เอา โน้ตบุ๊ก และอุปกรณ์ของแกไปนั่งวาดรูปได้ที่เคาน์เตอร์เลย”

“พี่กับพี่อรก็ยังจะขายกาแฟอยู่เหมือนเดิมเหรอ”

“อื้อ... และอีกหน้าที่หนึ่ง คือแกก็ต้องเลี้ยงลูกฉันด้วย”

“อะไรนะ” นรินภัทรทำตาโต เธอชอบเลี้ยงเด็กที่ไหน แค่ชูใจคนเดียวเธอก็อ่วมแล้ว

อรนิลรีบยกมือห้าม

“จะไปไหนก็ไปไป๊พี่ปั๊ม พี่ปั๊มละก็ ชอบแกล้งแป้งจัง”

ณัฐกรจึงได้เดินออกไป

“แป้งจ๊ะ ที่ร้านน้ำน่ะ พี่จ้างเด็กคนหนึ่งแล้ว กำลังหัดชงน้ำอยู่”

“ก็แล้วไป” นรินภัทรหายใจโล่ง

“ส่วนโฮสเทล พี่ก็กำลังเซตคนที่จะมาทำงาน แต่ช่วงแรกพี่จะขอให้แป้งช่วยนั่งเป็นผู้จัดการหน่อย พี่ทำห้องพักเอาไว้แยกออกต่างหากแล้ว แป้งเห็นหรือเปล่าห้องเล็ก

ๆ ที่อยู่ด้านหน้าน่ะ”

“เห็นแล้วจ้ะพี่”

“ตรงนั้นแหละ ที่พวกเราต้องไปนั่งทำงานกัน แป้งเอางานไปทำที่นั่น แล้วก็ดู

ๆ ให้พี่หน่อย”

“ชูใจจะเป็นคนทำความสะอาด” เด็กหญิงเอ่ยขึ้น แล้วเดินไปหยิบเอาไม้กวาดกับที่โกยขยะที่ทำให้เด็กเล่น ณัฐกรซื้อให้กับชูใจ

“ชูใจช้อบชอบ” พูดไป เดินปัด

ๆ กวาด

ๆ อยู่ในห้องผู้ป่วยนั้น จากนั้นก็หยิบเอาผ้าอ้อมของตัวเอง ขึ้นไปเช็ดตามเก้าอี้และโซฟา พอเบื่อก็ทิ้งอุปกรณ์ต่าง

ๆ แล้วไปเกาะปีนอยู่ข้าง

ๆ ป้าอรนิล

“เมื่อไหร่น้องจะตื่นอีก”

“ทำไมเหรอจ๊ะ”

“จะได้หอมน้อง” พูดไป อ้าปากหาวหวอด

ๆ

“ง่วงนอนแล้วหรือ ไปบอกแม่ให้หานมให้ไป”

“จ้ะ” นรินภัทรชักหมั่นไส้

“ชูใจจ๋า สรุปใครเป็นแม่ของชูใจฮะ”

ชูใจหันมายิ้ม ยิ้มแบบหน้าแป้น

“หม่ำ

ๆ หิวนม ชูใจจะกินนม”

“ได้จ้ะลูก” นรินภัทรรีบจัดการเอากล่องนมออกมาตัดแล้วเทใส่ขวดให้ พอชูใจได้ขวดนม ก็ปีนขึ้นไปนั่งบนโซฟา แล้วก็เอนตัวลงนอน สักพักก็ผล็อยหลับไป