ยังรัก และรักมาตลอด

"อะ อ้อ อ๋อ ครับ ๆ" 

เขาวางเด็กน้อยที่หลับไหลไม่รู้เรื่องราวลงบนฟูกนอนตามที่เธอบอก  ตามด้วยการจัดท่าทางให้ลูกชายตัวน้อยได้นอนหลับสบายมากขึ้น

"เสร็จแล้วก็กลับไปได้ละ"  

คนตัวเล็กที่ยืนกอดอกมองการกระทำของเขาอยู่ตลอด  ก็เอ่ยปากไล่เขาในทันที  เธอให้เขาอยู่เพียงแค่เพราะลูกเท่านั้นจริง ๆ นั่นก็เป็นอะไรที่สมเหตุสมผลที่สุด  แต่เขากลับไม่ได้ต้องการแบบนั้น  เขาไม่ได้ต้องการเพียงลูกเท่านั้นแต่เขาต้องการแม่ของลูกด้วยต่างหาก  คนที่รักเขามาก  ซื่อสัตย์  และเทิดทูนความรักที่มีต่อเขาเป็นที่สุด  เขาจะทำอย่างไรถึงจะได้เธอคนนั้นกลับมากันนะ...

"ให้พี่อยู่ด้วยไม่ได้เหรอ"  เขาเอ่ยคำพูดหน้าไม่อายเท่าไรนัก  แต่จะทำอย่างไรได้หากเขาหน้าไม่หนาพอจะมีสิทธิ์ทวงวิวกับลูกคืนได้งั้นหรือ?

"อย่าได้คืบจะเอาศอก  นี่ให้เจอลูกก็ดีแค่ไหนแล้ว  ออกไปซะ"  เธอเอ่ยอย่างคนไร้เยื่อใย  แต่ในใจใช่ว่าเธอจะเป็นแบบนั้น

"พี่ขอโทษ~"  ปลายเสียงดูอ่อนแรงอย่างชัดเจน  

"ขอโทษงั้นเหรอ?  ขอโทษแล้วช่วยอะไรได้?" 

"อื้อ~ งึ่ม ๆ ~ "  เสียงขยับตัวพร้อมกับงึมงำเคี้ยวน้ำลายของวินทำเอาเธอตกใจไม่ใช่น้อย  กลัวลูกจะตื่นขึ้นมาได้ยินเรื่องไม่ดีเท่าไรนัก  จึงรีบดึงตัวชายหนุ่มให้เดินตามเธอออกไปคุยกันนอกห้อง

"ออกไปคุยกันข้างนอก"

เธอลากคนตัวโตกว่าลงมาถึงห้องรับแขกชั้นล่าง  ซึ่งมีเพียงไฟสลัวที่ส่องมาจากตรงถนนและประตูหน้าบ้านเท่านั้น  พอมาถึงเธอก็เปิดฉากทำข้อตกลงกับเขาทันทีจะได้ไม่เสียเวลา

"เรามาทำข้อตกลงกัน  หนูให้พี่มาหาลูกได้ช่วงเย็นหลังจากที่วินเรียนเสร็จ  แค่มาหาไม่ต้องมาค้างที่นี่" 

"วิว  พี่อยากอยู่กับวิวกับลูกมากกว่านั้นไม่ได้เลยเหรอ?"  

ใครจะคิดว่าเขาจะกล้าเอ่ยขอร้องเธอแบบนั้น  พร้อมกับคุกเข่าลงตรงหน้าเธอและยกมือขึ้นคว้าหมับเข้าที่เอวคอดกิ่ว  ทำเอาเธอโกรธเป็นฟืนสุมเตาขึ้นอีกหน

"จะบ้าหรือไงหา!  สมองกลับเหรอ?  เราสองคนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันต่างคนต่างใช้ชีวิต  มีหน้าที่แค่เป็นพ่อกับแม่ให้วินก็เท่านั้น" 

"แต่พี่ยังรักวิวนะ  พี่รักวิวมาตลอด" เขาพูดแบบนั้นออกมาไม่ใช่คำโกหกแต่อย่างไร  เขายังรักเธอ  ยังคิดถึงเธอ  แต่เพราะเรื่องในอดีตที่ทำพลาดไป  ทำให้เขาไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริง

ตอนนั้นที่เขาปฏิเสธเธอ  เขายอมรับเลยว่าเห็นแก่ตัวและโง่ที่สุด  เขาเชื่อเพื่อนในกลุ่มตอนที่เคยเรียนมหาลัยด้วยกัน เชื่อว่าหมอนั่นแอบมีอะไรกับวิว  จึงทำให้เขาลังเลเรื่องเด็กในท้องเธอ  หนำซ้ำไอ้นั่นยังปั่นหัวเขาด้วยการบอกว่าวิวเอาเด็กออก  ยิ่งทำให้เขาโมโหหนักและตัดสินใจไปเรียนต่อเมืองนอก

 ใช่ว่าเขานั้นไม่เจ็บหรือเสียใจเลยสักนิด  พยายามบอกตัวเองว่าไม่ควรไปคิดถึงผู้หญิงแบบนั้น  บอกตัวเองให้โกรธและเกลียดเธอยังไงก็ทำไม่ลง  คำที่ว่าเธอเป็นผู้หญิงน่ารังเกียจนั่นไม่ใช่เลยสักนิด  คนที่น่ารังเกียจมันคือเขาต่างหาก  คนที่ไม่เอาไหน  ไม่มีอะไรดีเลยสักนิด  แทนที่จะเชื่อใจเธอกลับไปเชื่อคนอื่นอย่างสนิทใจ  มารู้ความจริงอีกทีก็ตอนกลับมาจากเมืองนอก  กว่าจะรู้ตัวก็ก้าวพลาดไปเกินครึ่งแล้ว  เขามันแย่  แย่ที่สุด...

"รักเหรอ? เหอะ  คนรักกันนี่เขาทำกันแบบนี้เนอะ  เขาทิ้งลูกทิ้งเมียไปมีความสุขอยู่คนเดียวสิท่า"

 รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความรู้สึกจุกแน่นในอก  เธออยากหัวเราะให้ฟันร่วงกับคำว่ารักที่ผู้ชายตรงหน้าบอก  ช่างไม่ต่างกับการผายลมทิ้งเลยสักนิด  รักงั้นเหรอ? รักแล้วทิ้งเธอกับลูกแบบไม่มีเยื่อใยแบบนั้นน่ะเหรอ? รักประสาอะไร?

"พี่ขอโทษ~ ตอนนั้นพี่โง่เอง อึก~"

หยดน้ำตาเอ่อคลออย่างห้ามไม่ได้  เขาไม่อยากจะอ่อนแอเลยสักนิด  กับเรื่องนี้เขาทั้งเจ็บปวดและเสียใจไม่ต่างกัน  แต่หากจะให้เทียบกับความเจ็บปวดและผิดหวังที่วิวได้รับ  เขาเองก็รู้ว่าเขาเทียบเธอไม่ได้

"กลับไปร้องให้คนที่บ้านพี่ฟังเถอะนะ  รำคาญ  ออกไปได้แล้วจะนอน" 

"วิว~" 

ประโยคที่เธอพูดมาทำเอาเขาแทบทรุด  เขาไม่รู้จะพูดอย่างไรต่อหรือแก้ตัวอย่างไรดี  ได้แต่เรียกชื่อเธออย่างคนหมดแรง  เธอไม่เอาอะไรแล้ว  แม้แต่เขาที่เธอเคยรักมากก็ไม่เอาแล้วเช่นกัน...

"อย่าให้พูดอะไรซ้ำ ๆ จบคือจบ  จะขุดมาทำซากอะไร  ถ้ายังพอมีความคิดอยู่ก็ช่วยทำตัวให้ดีขึ้นมาหน่อย  โดยเฉพาะออกไปจากตรงนี้" 

น้ำเสียงแข็งกระด้างพร้อมกับมือเรียวที่ชี้ไปยังหน้าประตูบ้าน  มันสมควรแล้วที่เขาจะได้รับการปฏิบัติแบบนี้จากเธอ  ดีแค่ไหนแล้วที่เธอยังให้โอกาสเขาได้ทำหน้าที่พ่อของลูก  เขาพยักหน้าเข้าใจก่อนจะกลืนก้อนความเจ็บฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นยืน

"ฮึก  งั้นพี่กลับแล้วนะ  วิวนอนพักผ่อนเยอะ ๆ พรุ่งนี้เช้ามีเรียนเดี๋ยวตอนเย็นก็ทำงาน  ไว้พี่จะมาหาใหม่"  

เขาฝืนยิ้มให้หญิงสาวตรงหน้าพร้อมกับเอ่ยประโยคลา  ก่อนที่เขาจะกลับไปตั้งหลักยังคอนโดที่พัก  ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคืนนี้ตัวเองจะนอนหลับไหม  แต่หากเขายังฝืนอยู่ยิ่งจะเป็นการรบกวนเธอ  เธอก็คงจะยิ่งรำคาญเขาจนไม่อาจดีได้  คิดได้ดังนั้นเขาจึงเป็นฝ่ายถอดใจและยอมถอยหนึ่งก้าว

"เดี๋ยว"

ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับ  จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงร้องทักจากทางด้านหลัง  หรือเธอเปลี่ยนใจรั้งเขาไว้?  รอยยิ้มดีใจเมื่อคิดเองเออเองว่าเธอนั้นอาจจะใจดีกับเขาขึ้นมา  แต่ทว่า...

"เวลาไปมหาลัยต่างคนต่างอยู่  ขอความกรุณาอย่าทำเหมือนรู้จักนะคะ  มีหน้าที่สอนก็สอนไป"  

ดูเธอพูดเข้าสิ  เธอดูไม่คิดอะไรนอกจากอยากตัดขาดเขาให้จบ ๆ ไป ต่างจากเขาที่แทบขาดใจเมื่อได้สัมผัสถึงความห่างเหินที่เธอนั้นแสดงออกชัดเจน  แต่กลับทำอะไรไม่ได้เลยสักนิด  ตอบรับก็ฝืนใจ  แต่จะปฏิเสธก็คงจะไม่มีทาง

"พี่จะพยายามนะ"