เล่ห์รักลวงใจ

เช้าของวันรุ่งขึ้นพัชสิกาในชุดนักศึกษา แขนข้างซ้ายแนบแฟ้มงานและหนังสือไว้กับทรวงอก ขาของเธอต้องหยุดชะงักเมื่อเจอกับร่างสูงสมส่วนของคนบางคนยืนพิงรถหรูอยู่อย่างนั้น จากนั้นก็ส่งยิ้มหวานมาทางหญิงสาว ภาคินลูกเจ้าของมหาวิทยาลัยที่พัชสิกาทำงานอยู่เดินตรงมาหาเธอด้วยใบหน้าทรงเสน่ห์และแน่นอนว่าเขาต้องมาจีบเธออีกตามเคย“สวัสดีตอนเช้าครับ จะไปเรียนแล้วเหรอครับ”“ค่ะ” หญิงสาวตอบสั้นๆพร้อมยิ้มเจื่อนแสดงถึงความเกรงใจ“จะว่าอะไรไหมถ้าหากผมจะอาสาไปส่ง”“ฉันไม่รบกวนคุณภาคินหรอกค่ะ คือฉัน..เรียกแท็กซี่มาแล้ว”ใบหน้าของเธอยังสื่อถึงความเกรงใจ“ไม่ต้องเกรงใจผมหรอกครับ ผมเต็มใจทำเพื่อคุณพัชนะครับ”ภาคินยังหยอดคำหวานใส่พัชสิกาอยู่เรื่อยๆ เขาเดินหน้าจีบพัชสิกามาตั้งแต่เธอได้ก้าวเข้ามาเป็นนักศึกษาปีแรก ซึ่งตอนนั้นพัชสิกายังเป็นเด็กใหม่ของคณะ บอกได้เลยว่าความสวยของหญิงสาวมันตราตรึงมาตั้งแต่แรกเห็น อีกทั้งรอยยิ้มอันสดใสที่ส่งออกมานั้นมันทำให้เขาอยากจะเก็บเธอไว้ไม่ให้ไปยิ้มแบบนี้กับใครอีก ถ้าคนคนนั้นมันไม่ใช่เขา“เอาแบบนั้นก็ได้ค่ะ ขอบคุณมากนะคะคุณภาคิน” พัชสิกาส่งยิ้มให้เขาด้วยความจริงใจซึ่งเธอก็รับรู้มาโดยตล

พัชสิกาเดินฟึดฟัดกลับมาที่โต๊ะอาหาร อีกทั้งใบหน้าอันสดสวยก็บึ้งตึงมาแต่ไกล ภาคินเห็นเช่นนั้นก็อดที่จะถามเธอไม่ได้ “คุณพัชเป็นอะไรเหรอครับ หน้าบึ้งมาแต่ไกลเชียว”“เปล่าค่ะ แค่ไปเจอคนนิสัยเสียเฉยๆ” เธอบอกตามความจริงก่อนจัดการสิ่งของรอบๆตัวราวกับว่ากำลังจะกลับแล้วยังงั้น“ ใครเหรอครับ คุณพัชรู้จักเขาหรือเปล่า”“ไม่ค่ะ พัชแค่ทำไอศกรีมเลอะเสื้อเขา จากนั้นเขาก็โวยวายใส่พัชชุดใหญ่เลย”“แย่จัง” ภาคินแสดงสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย “แล้วคุณพัชไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ”“ไม่ค่ะ ด่ามาด่ากลับแค่นั้นเลย” เธอบอกอย่างมั่นใจ เพราะต่อไปคงไม่ได้เจอกันอีกแล้วแหละขอฟ้าดินจงเห็นใจเธอด้วยเถิด“ครับ แค่เห็นคุณพัชสู้คนผมก็สบายใจแล้ว” ภาคินบอกอย่างหวาดหวั่น เขาไม่เคยเห็นเธอสู้ใครเลย คนคนนั้นคือคนแรกเลยมั้ง*************************************************ณ บ้านบริพัฒน์สาธรคิมหันต์เดินเข้ามาโอบกอดสุวรรณรัตน์ผู้ที่มีศักดิ์เป็นถึงมารดาจากทางด้านหลัง ด้วยความเหนื่อยล้าจากงาน ได้กลับมากอดแม่ที่บ้านก็คงมีกำลังใจขึ้นอีกเยอะ“มีอะไรล่ะเรา”“อยากกอดเฉยๆครับ” เขาหลับตาซบที่ไหล่แม่ สุวรรณรัตน์เห็นเป็นเช่นนั้นก็ได้แต่ยิ้มด้วยคว

บ้านปูนสองชั้นที่ถูกเติมแต่งด้วยสีส้มอ่อนและถัดไปอีกทางหนึ่งจะเป็นอุโมงค์สำหรับปลูกผักสวนครัว ซึ่งบ้านที่กล่าวมานั้นคือบ้านของเปรมสิริตั้งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนักก๊อกๆเปรมสิริที่นั่งอ่านนิตยสารบนโซฟาตัวใหญ่หันไปมองด้วยความรู้สึกแปลกใจ เพราะวันนี้มีแค่เธออยู่บ้านคนเดียว ซึ่งถ้าใครจะมาหาก็ต้องนัดเธอไว้ล่วงหน้าสะก่อน“ใคร?” เปรมสิริพึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินไปเปิดประตูให้“ฮายยยย”“ว๊าย” เปรมสิริร้องเสียงหลงเพราะตอนไปเปิดประตูไม่เห็นมีใคร ต่อมาสักพักเพื่อนทั้งสองก็กระโดดออกมาคนละทางทำเอาเปรมสิริเกือบหัวใจวายตายอยู่ตรงนั้น“พวกแกทำบ้าอะไรเนี่ย” เปรมสิริยังไม่หายจากอาการตกใจพลันใช้มือทาบอกจนพัชสิกาเบิกตากว้างเข้ามาพยุงตัวด้วยความเป็นห่วง“ขอโทษนะแก ไม่คิดว่าจะเซอร์ไพรส์แรงขนาดนี้” วันนี้พัชสิกาและคิวมิกส์ตั้งใจจะชวนกันมาติวหนังสือสอบเพราะอาทิตย์หน้าจะเป็นสอบไฟนอลก่อนจบการศึกษา แต่เป็นคิวมิกส์สะเองที่ชวนให้พัชสิกามาหาโดยไม่บอก เพราะต้องการทำเรื่องแบบนี้นี่แหละ“ไม่เป็นไรหรอก” เปรมสิริค่อยๆจับมือพัชสิกาออกพร้อมปรับสีหน้าท่าทางให้เป็นปกติ “ว่าแต่พวกแกมาทำอะไรกัน”“เอ๊า อาทิตย์หน้าจะสอบแ

“หื๊อ ไม่ต้องไปขอบคุณมันหรอก มันไม่รู้” เขาปัดมือไปมาจนป้าหลานเปล่งเสียงออกมาพร้อมกัน“อ้าววววว”“แบบนี้เขาจะไม่ว่าเอาเหรอคะ ตำแหน่งเขาก็สูงพอสมควร” พัชสิกาอยากให้แน่ใจ ทำอะไรไม่บอกเจ้าตัวแบบนี้คนที่ซวยจะเป็นเธอหรือเปล่า“ไม่หรอก มันกำลังจะหาเลขาคนใหม่อยู่พอดี ลุงก็เลยมาทาบทามหนูไว้ก่อน” ทิพวรรณหันมาส่งยิ้มดีใจให้หลานสาวพร้อมเขย่าแขนเป็นการคะยั้นคะยอ“เอาน่า อย่าคิดมากเลย ลุงเป็นประธานบริษัทมันไม่กล้าขัดใจลุงหรอก ลุงน่ะต้องการให้เราไปช่วยงานมันหน่อย งานมันยุ่งมากเลยช่วงนี้” กฤษพูดด้วยความมุ่งมั่นและให้เห็นว่าต้องการตัวพัชสิกาจริงๆ“ไปเถอะลูก บริษัทดีๆแบบนี้หายากนะ จะได้มีเงินมาช่วยป้าอย่างที่ตั้งใจไว้ไง” ทิพวรรณผู้ไม่มีทั้งสามีและลูก รักและเอ็นดูพัชสิกาเหมือนลูกสาวมาตลอด วันนี้ที่กฤษมาทาบทามให้ไปทำงานในตำแหน่งดีๆก็ถือว่าเป็นโอกาสที่ดีที่ควรคว้าเอาไว้“ขอบคุณคุณลุงอีกครั้งนะคะ พัชจะตั้งใจทำงานให้ดีที่สุดค่ะ”********************************************หลังจากผ่านวันรับปริญญามาได้หนึ่งวันกฤษก็ได้ส่งอีเมลมานัดวันเริ่มงานในทันที ซึ่งระยะเวลาก็ไม่ได้นานมากถือว่าเป็นเรื่องที่ดีที่จะได้มีเง

เมื่อร่างสูงใหญ่มาถึงเขาก็วางมืออีกข้างไว้ที่โต๊ะของเธอ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ แสยะยิ้มร้ายพยายามเอาชนะทุกวิถีทาง ขณะนั้นพัชสิกาก็ได้เงยหน้าขึ้นมารอฟัง “เธอนี่ปากเก่งไม่เกรงใจฉันเลยนะ ฉันก็เริ่มที่จะสงสัยอะไรบางอย่างในตัวเธอแล้วล่ะสิ”“คุณสงสัยอะไรฉันคะ” เธอถามเขาตรงๆ ที่เธอปากเก่งเพราะเธอต้องการให้เขาไล่เธอไปเองมากกว่า ใครจะไปโง่ยอมแพ้ในเรื่องงานง่ายๆล่ะ“ฉันก็อยากจะรู้นัก ว่าเธอไปทำทีท่าไหนพ่อฉันถึงให้เธอได้งานง่ายขนาดนี้ บริษัทนี้รับคนเข้ามาทำงานยากมากเลยนะ หรือเธอกับพ่อฉันเป็นอะไรมากกว่านั้น”“อะไรทำให้คุณตัดสินฉันง่ายๆแบบนั้นล่ะคะ” สงสัยเธอกับพ่อเนี่ยนะ เป็นลูกแบบไหนคิมหันต์ยืนตัวตรงพลางหันหลังให้“ถ้าเธอเป็นญาติพ่อฉัน ฉันก็ต้องรู้จักเธอมาก่อนสิ แต่นี่จู่ๆพ่อฉันก็รับเธอเข้ามาทำงานง่ายๆ แถมยังเสนอหน้ามาเรียกท่านว่าคุณลุง มันไม่แปลงไปหน่อยหรือไง” เขาหันกลับมาทางเธออีกครั้ง “ถึงฉันจะไม่มีหลักฐานแต่ฉันก็คาดการณ์ออก เธออย่ามาตีสองหน้าใส่ฉันหน่อยเลย ฉันไม่ใช่ผู้ชายมักง่ายโง่เง่าขนาดนั้น”“แค่คุณตัดสินคนอื่นแค่ความคิดตัวเองฉันก็มองว่าไม่ได้ฉลาดสักเท่าไหร่นะคะ”“นี่เธอ” คิมหันต์ยื่นมือเข้า