เอาไม่ลง

เอิงเอย....

"เธออีกแล้ว???" เขาพูดพร้อมกับจ้องหน้าฉันเหมือนหาเรื่อง

"เอ่อ คือ" ฉันเงยหน้ามองเขาที่ตอนนี้เหงื่อแตกเต็มหน้าคงจะมาจากกิจกรรมที่เขาทำเมื่อครู่ในห้องน้ำ พอคิดถึงเสียงที่ได้ยินเมื่อครู่มันทำให้ฉันไม่กล้าสู้หน้าเขาเลยฉันรีบก้มสายตาลงแต่สายตาเจ้ากรรมของฉันดันมองไปที่ลำคอของเขาที่มีรอยแดงอยู่หลายจุดทั้งสองข้าง และเขาน่าจะรู้ว่าฉันกำลังมองอะไรเขารีบหันไปมองกระจกบานใหญ่ด้านหลังก่อนจะสถบออกมาอย่างหัวเสีย

"แม่งเอ้ยกูบอกห้ามทำรอย เสือกทำจนได้" เขาเอามือถูลลำคอของตัวเองที่มีรอยแดงอย่างโมโห ฉันคิดว่าฉันควรที่จะออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดเพราะตอนนี้ทั้งห้องน้ำมีเขากับฉันเพียงสองคน

"เอ่อ เราขอออกไปข้างนอกก่อนนะต้องรีบเข้าเรียน" 

"ทำไม กลัวอะไร หรือกลัวฉันจะเอาเธอในห้องน้ำ"

"ปะ เปล่า ไม่ใช่ เราไม่ได้คิดแบบนั้น"

"หึ จะบอกอะไรให้นะสภาพแบบนี้หน้าตาแบบนี้ฉันเอาไม่ลงหรอกไม่ต้องกลัว"

"......." ฉันถึงกับพูดไม่ออกกับสิ่งที่เขาพูด

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วเราไปก่อนนะ" ฉันบอกเขาโดยไม่มองหน้า 

"เดี๋ยว!!!"

"อะ อะไร"

"เมื่อกี้เธอไม่ได้ยินอะไรใช่ไหม" เสียงกดต่ำข่มขู่เอาคำตอบ

"ไม่ ไม่ ไม่ได้ยินอะไรเลย" ฉันรีบปฏิเสธทันควันเพราะสายตาจ้องเอาเรื่องของเขาฉันไม่รู้ว่าถ้าบอกว่าได้ยินเขาจะทำอะไรฉันหรือเปล่า

"หึ ก็ดีแต่ถ้าได้ยินอะไรทื่ไม่ควรได้ยินก็หุบปากไว้ซะไม่งั้นเจอดีแน่" พูกจบเขาก็เดินออกไปจากห้องน้ำทันที ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

...................

เวลาต่อมา

"ทำไมต้องอยู่กลุ่มเดียวกับเธอด้วยวะแม่ง" ธีร์โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงก่อนจะจ้องมาที่ฉันอย่างหงุดหงิด เรื่องของเรื่องก็คือวันนี้อาจารย์ให้จับฉลากแบ่งกลุ่มทำรายงานกลุ่มละสามคนแต่ทีนี้แจ็คพ็อตมาตกที่ฉันกับธีร์เพราะทั้งห้องเหลือกันอยู่แค่สองคนที่ยังไม่มีกลุ่มอาจารย์ก็เลยให้ฉันกับเขาทำด้วยกันทำให้สายตาของผู้หญิงเกือบทั้งห้องมองฉันอย่างไม่พอใจเพราะแต่ละคนก็อยากได้ธีร์ไปอยู่ในกลุ่มด้วย

ที่ห้องสมุด...

"อ่ะนี่ก็เงิน"

"เงินค่าอะไรเหรอ" ฉันมองเงินจำนวนนึงที่เขาโยนลงบนโต๊ะ

"ค่าทำรายงาน"

"ค่าทำรายงานอะไรเราไม่เข้าใจ"

"ฉันจ้างเธอให้ทำรายงานกลุ่มแทนฉันยังไงล่ะวะ"

"เราไม่เอาหรอกนะเงินน่ะธีร์เก็บเอาไปเถอะ ว่าแต่ธีร์ทำไมไม่ช่วยกันทำล่ะมันรายงานกลุ่มนะ"

"เออรู้ว่ารายงานกลุ่มแต่ฉันไม่ว่างไม่มีเวลา"

"แต่ถ้าอาจารย์รู้ว่าธีร์ไม่ได้ทำ.."

"ถ้าเธอไม่ปากโป้งบอกอาจารย์ใครมันจะไปรู้วะทั้งกลุ่มมีแค่ฉันกับเธอแค่สองคน" พูดจบเขาก็เดินผิวปากเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงออกไปจากห้องสมุดอย่างสบายใจทิ้งให้ฉันนั่งหาข้อมูลรายงานเพียงลำพังโดยที่เขาก็ไม่หยิบเงินของเขาคืนไป  ฉันนั่งทำรายงานได้สักพักก็เหลือบมองดูนาฬิกาที่ติดที่ผนังตอนนี้เกือบห้าโมงแล้วฉันคงต้องรีบกลับไปทำงานที่ร้านดอกไม้พี่ขวัญ ซึ่งวันนี้ฉันต้องอยู่คนเดียวและปิดร้านเองเพราะวันนี้พี่ขวัญมีธุระกับครอบครัว 

ฉันเดินลัดเลาะมาทางด้านหลังตึกตรงลานจอดรถเพราะมันเป็นทางลัดทำให้ไม่ต้องเดินไกลและฉันก็เจอเข้ากับ....

"อืมมมมม"

"ธีร์ อื้มมมม" ธีร์กับนักศึกษาสาวคนนึงกำลังยืนจูบกันอย่างดูดดื่มอยู่หลังกำแพงข้างตึก ฉันเห็นมือของธีร์กำลังบีบเคล้นหน้าอกคู่โตของผู้หญิงที่เขาจูบ ฉันสตั้นไปทันทีก้าวขาไม่ออกเพราะไม่คิดว่าจะมาเจอกับอะไรแบบนี้เป็นครั้งที่สองแต่คราวนี้เห็นกับตาไม่ได้ยินแค่เสียงเหมือนครั้งแรก

"อุ้ยมีคนมา" ผู้หญิงคนนั้นที่กำลังเคลิบเคลิ้มกับการถูกจูบเธออยู่หันมาเจอฉันเธอก็ออกอาการตกใจรีบผลักธีร์ออกทันทีทำให้ธีร์หันขวับมาทันทีพอเห็นว่าเป็นฉันเขาก็จิ๊ปากแล้วเดินมาหาฉันด้วยสายตาเอาเรื่องยืนเท้าสะเอวก่อนจะพูดอย่างไม่สบอารมณ์

"มาแอบดูคนเค้าจูบกัน มารยาทมีไหมวะห๊ะ" กลายเป็นฉันที่ผิดงั้นเหรอ

"เราไม่คิดว่าจะมีใครมายืนจูบกันในมหาลัยนี่นา"

"ก็แค่จูบ เอาในห้องน้ำยังเอามาแล้วเลย หึ" เขาพูดอย่างไม่แคร์พูดเหมือนกับว่าสิ่งที่ทำเป็นเรื่องปกติของเขาจากนั้นเขาก็เดินกลับไปผู้หญิงคนนั้นแล้วโอบเอวเธอเดินไปที่รถของเขาซึ่งฉันจำได้เพราะคันนั้นมันเคยเกือบชนฉันมาแล้ว

ก่อนเขาจะเดินขึ้นรถเขามองมาทางฉันแวบนึงแล้วชูนิ้วกลางทำหน้ายียวนใส่ฉันทีนึงจากนั้นก็ขับออกไปด้วยความเร็วจนฉันกลัวว่าเขาจะไปเฉี่ยวชนคนอื่น

"เอยมาแล้วค่ะพี่ขวัญ" ฉันวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาที่ร้านเพราะอีกห้านาทีจะห้าโมงเย็นเห็นพี่ขวัญกำลังจัดกระเช้าดอกไม้อยู่

"เอยมาพอดีเลย ตอนแรกพี่กำลังจะโทรหาบอกให้เรารีบมาพี่ช่วยจัดกระเช้าดอกไม้เยี่ยมคนไข้เพราะอีกสองชั่วโมงลูกค้าจะเข้ามาเอาแต่ก็ลืมไปว่าเอยไม่มีมือถือพี่ก็เลยจัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว"

"ไว้สิ้นเดือนเงินเดือนออกเอยจะรีบซื้อมือถือนะคะเวลามีอะไรพี่จะได้โทรตามเอยได้"

"ถ้าเอยไม่ถือพี่มีมือถือรุ่นเก่าที่ไม่ได้ใช้เอยจะเอาไปใช้มั้ยพี่ยกให้"

"เอยไม่รังเกียจนะคะแต่เอยเกรงใจน่ะค่ะพี่ขวัญมีบุญคุณกับเอยมาก" 

"จะมาเกรงใจอะไรพี่น่ะเอ็นดูเราเหมือนน้องสาวคนนึงถ้าพี่ไม่ได้เรามาช่วยงานที่ร้านพี่ก็คงต้องเหนื่อยอยู่คนเดียวจะไปไหนก็ต้องปิดร้านลูกค้าก็หายอีก พอมีเรามาช่วยพี่ก็สบายใจไว้ใจให้เราดูแลร้านแทนพี่ได้แล้วอีกอย่างมือถือเครื่องเก่าเครื่องนั้นพี่ก็ไม่ได้ใช้แล้วปล่อยทิ้งไว้แบบนั้นก็เสียดายพี่ว่าพี่เอามาให้เอยใช้มันน่าจะมีประโยชน์กว่า รอแป๊บนะพี่ไปหยิบมาให้"

พี่ขวัญเดินเข้าไปที่เคาท์เตอร์ก่อนจะเดินมาพร้อมมือถือในมือ

"อ่ะ พี่ไม่แน่ใจว่าแบตมันเหลืออยู่กี่เปอร์เซ็นต์เดี๋ยวเอยลองชาร์จแบตดูนะ เอ้อลืมไปมันต้องมีซิมการ์ดนี่นาเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ซื้อมาให้นะ"

"ขอบคุณนะคะพี่ขวัญพี่ใจดีกับเอยมากเลย" ฉันอดน้ำตารื้นไม่ได้พี่ขวัญใจดีกับฉันมากเป็นเจ้านายที่ดีฉันดีใจที่ได้มาทำกับพี่ขวัญ

"ไม่เป็นไรจ่ะ ถ้างั้นพี่กลับก่อนนะไว้เจอกันพรุ่งนี้นะ"

"ค่ะ"

หลังจากพี่ขวัญขับรถออกไปฉันก็เอามือถือไปชาร์จแบตเพราะดูเหมือนว่าแบตจะหมด ฉันมองมือถือที่วางอยู่ตรงหน้าอย่างตื่นเต้นเพราะมันคือมือถือเครื่องแรกในชีวิตของฉันเพราะฉันไม่เคยมีมือถือใช้มาก่อนต่างจากน้องสาวต่างแม่อย่างสายพินที่มือมือถือใช้ตั้งแต่อยู่มอหนึ่ง  ต่อไปนี้ฉันคงไม่ต้องเดินไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะเพื่อโทรหาพ่ออีกแล้ว ตั้งแต่ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่ฉันจะโทรหาพ่อเกือบทุกวันถามว่าท่านสบายดีมั้ยส่วนพ่อก็จะถามกลับมาว่าเงินฉันพอใช้หรือเปล่าฉันก็บอกกับท่านไปว่าฉันได้งานทำแล้วสิ้นเดือนจะโอนเงินไปให้แต่พ่อก็บอกพ่อไม่เอาให้ฉันเก็บไว้ใช้พ่อบอกพ่อพอมีอยู่บ้าง พอฉันถามถึงน้าพรพรรณกับสายพินว่าทั้งสองคนสบายดีไหมพ่อก็ดูอ้ำๆอึ้งๆและเปลี่ยนเรื่องคุยเหมือนไม่อยากพูดถึงทำให้ฉันรุ้สึกแปลกๆแต่ฉันก็ไม่ได้ถามอะไรพ่อต่อ