เรื่องไม่จริง

สองคนนั้นนอนกอดกัน หยอกเย้ากัน และสภาพที่เห็นคือน่าจะล่อนจ้อนไร้เสื้อผ้าอาภรณ์บนเตียงนอนในห้องนอนของนรชิต ที่ญาธิดาเคยไปทำความสะอาดให้หลายหน

บนร่างกายของครองขวัญมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเล็ก ๆ ส่วนนรชิตมีเพียงผ้าห่มปิดท่อนล่างเอาไว้ แต่เผยแผ่นอกให้เห็นสัดส่วน

“มันไม่ได้เป็นความผิดพลาด เราสองคนรักกัน ที่ฉันมาพูดกับคุณก่อน เพราะพี่ปอเขาไม่รู้จะบอกคุณยังไง เขาบอกฉันว่าคุณมาก่อน และเขาอยากจะมีเราพร้อม ๆ กันทั้งสองคน ถ้าวันนี้คุณบอกว่ารับได้ ฉันอาจจะรับได้ แต่ถึงอย่างไร ให้ฉันพูดตรง ๆ นะคะ ฉันไม่อยากเป็นเมียน้อย และไม่พร้อมที่จะให้ลูกเกิดมาแล้วไม่มีพ่อ หรือมีพ่อ แต่พ่อไม่ได้จดทะเบียนกับแม่”

ครองขวัญหัวเราะด้วยน้ำเสียงสั่นเครือปิดท้าย

สองสาวที่สบสายตากันมีแววตาที่สั่นไหวทั้งคู่ น้ำตาของครองขวัญร่วงเผาะ

“ฉันไม่เคยรู้ว่าเขามีคุณ เพราะเขาไม่เคยบอก จนกระทั่งวันที่ฉันไปบอกเขาว่า ฉันท้อง เขาจึงได้บอกว่า เขาแต่งงานกับฉันไม่ได้ และให้ฉันไปเอาเด็กออก งานแต่งงานของคุณกับเขาได้ถูกเตรียมพร้อม และผู้ใหญ่รับรู้ทั้งสองฝ่าย” น้ำเสียงเจ็บปวด

“แล้วฉันล่ะ ลูกที่อยู่ในท้องของฉันล่ะ ไม่มีความหมายอย่างนั้นหรือ มันไม่ใช่ มันไม่ใช่” ครองขวัญประคองตัว ร่างที่อ่อนล้าเซถลา ญาธิดารีบเข้าไปประคอง

“ฉันขอโทษ แต่ฉันยอมไม่ได้เรื่องนี้ไม่ได้จริง ๆ”

ครองขวัญเอ่ยและทุบหน้าอกของตัวเองปึก ๆ หัวใจทั้งดวงของเธอนั้นปวดร้าว

ไม่ต่างกับญาธิดาที่อยากจะกรี๊ดแต่ก็กรี๊ดไม่ออก แม้จะพูดอะไรสักคำ เธอก็ไม่มีเสียง

ครองขวัญผละตัวเองออก แล้วปัดมือของญาธิดาที่จับต้องตัวเธออย่างรังเกียจ

“ถ้าจะให้พูดจริง ๆ ฉันไม่อาจจะมีผัวร่วมกับใครได้ ถ้า เขาบังคับให้ฉันทำแท้งจริง ๆ ฉันจะประกาศให้ทุกคนรู้ และฉันจะฆ่าตัวตายไปพร้อม ๆ กับลูก” ครองขวัญรีบกระชากจับมือถือที่อยู่ในมือของญาธิดาไป

ครองขวัญเปิดคลิปเสียงที่ได้อัดเอาไว้

“พี่ให้ขวัญไปทำแท้ง เราเก็บเด็กคนนี้เอาไว้ไม่ได้”

“พี่ปอ แต่เด็กที่พี่พูดถึงคือลูกของเรานะคะ ลูกที่พี่เองก็ตั้งใจทำ”

“พี่ไม่ได้ตั้งใจทำ ขวัญเราสองคนแค่สนุกด้วยกัน”

เผียะ เผียะ เสียงฝ่ามือของครองขวัญกระทบไปที่ใบหน้าของนรชิต

“นี่หรือคะ ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ คนใจร้าย พี่ปอกำลังจะให้ขวัญฆ่าลูก”

“พี่แต่งงานกับขวัญไม่ได้”

“ทำไมคะ ทำไม”

นรชิตหยิบเอาการ์ดที่เขาวางเอาไว้ใต้หนังสือตรงหัวเตียง และโยนลงไปตรงหน้าของครองขวัญ

การ์ดสีชมพูอ่อน ด้านหน้ามีตัวหนังสือสีทองและกรอบสีทอง พร้อมกับระบายด้วยดอกไม้เต็มดอกอีกหลายดอก บนการ์ดนั้นด้านหน้าเขียนเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษสองตัว

‘N     Y’ และด้านล่างเขียนชื่อสองชื่อคู่กัน

‘นรชิต     ญาธิดา’

ครองขวัญเปิดการ์ดนั้นอย่างรวดเร็ว มีวันที่จัดงาน และตารางการจัดงานที่กำหนดเอาไว้แล้ว

“เป็นตัวอย่างการ์ดแต่งงานของพี่”

ครองขวัญน้ำตาร่วงเผาะ เขาเห็นเธอเป็นอะไร ร่างบางเล็กโถมตัวเข้าหาเข้า แล้วทุบกำปั้นลงไปกับเนื้อตัวของเขา

“ไอ้คนเลว ทำไมแกทำกับฉันอย่างนี้”

ปึก ปึก ปึก... เสียงทุบตีหนักพอที่จะเข้ามาในมือถือที่ครองขวัญอัดเสียงเอาไว้

และเสียงกระทบของสิ่งของที่หล่นตกกระจายลงไปกับพื้น เสียงการทุ่มสิ่งของต่าง ๆ

“ฉันอุตส่าห์รักและไว้ใจ มอบหัวใจและร่างกายให้ แต่ทำไมทำแบบนี้ อย่าคิดนะว่าจะอยู่ดีมีสุข”

“ขวัญเราสองคนจะอยู่ด้วยกันก็ได้ แต่พี่จะต้องแต่งงานกับตอง”

“กรี๊ด...” ครองขวัญแผดเสียงด้วยความเสียใจ เธอไม่คาดคิดว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้ออกมาจากปากของเขา

“ใครจะยอม”

“ถ้าอย่างนั้นพี่เลือกตอง”

“ไอ้... ไอ้...”

เพล้ง... เหมือนเสียงแก้วแตก และมีเสียงของสิ่งของหนัก ๆ ตกลงไปกับพื้นห้องอีก ก่อนที่เสียงในคลิปจะดับลงไป

“คงจะได้ยินแล้วนะ ว่าคนที่คุณคิดจะแต่งงานด้วยนะ นิสัยเลวทรามแค่ไหน ถ้ายังคิดจะเอาเป็นผัวอีก ก็แล้วแต่คุณ” หน้าตาเจ็บช้ำมาก น้ำตาของครองขวัญไหลพราก ๆ สิ่งที่นรชิตทำกับเธอมันเจ็บแสบ

นรชิตทำให้หัวใจของครองขวัญแหลกสลายไปทั้งดวง เขาเหมือนเอามีดมากรีดกลางดวงใจของเธอก็ไม่ปาน

ติ้ง ติ้ง ติ้ง... มีเสียงข้อความเข้ามาในมือถือของญาธิดา

“ฉันส่งทุกอย่างไปให้คุณทางไลน์แล้ว” ครองขวัญเก็บมือถือของเธอลงกระเป๋า ทำท่าจะออกไปจากร้าน แต่ก็หันมามองญาธิดาอีกครั้งหนึ่ง

“แต่ฉันขาดเขาไม่ได้ ฉันขอความเห็นใจจากคุณก็แล้วกัน ถ้าคุณยังเหลือความเป็นคน และเห็นแก่เด็กตาดำ ๆ ได้โปรด” แล้วครองขวัญก็เดินออกไปจากร้านอย่างรวดเร็ว

ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ให้กับญาธิดา ที่แข้งขาหมดแรง แล้วร่างของเธอก็ค่อย ๆ รูดลงไปนั่งพับเพียบอยู่ที่พื้น

ในหัวของญาธิดาหมุนติ้ว ๆ เธอคิดถึงแต่คลิปที่ได้เห็นนั้น ไม่ผิด นั่นคือ พี่ปอของเธอ ว่าที่เจ้าบ่าว ที่ได้ทำการ์ดตัวอย่างมาแล้ว มีกำหนดวันที่จะทำพิธีคร่าว ๆ และกำลังตัดสินใจว่าจะใช้สถานที่ตรงไหน อาคารที่ทำการอำเภอ หรือว่า หอประชุมของโรงเรียนประจำหมู่บ้าน