Se connecterPartager
เรื่องไม่จริง
Date de publication:
2026-08-05 01:39:32สองคนนั้นนอนกอดกัน หยอกเย้ากัน และสภาพที่เห็นคือน่าจะล่อนจ้อนไร้เสื้อผ้าอาภรณ์บนเตียงนอนในห้องนอนของนรชิต ที่ญาธิดาเคยไปทำความสะอาดให้หลายหน
บนร่างกายของครองขวัญมีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเล็ก ๆ ส่วนนรชิตมีเพียงผ้าห่มปิดท่อนล่างเอาไว้ แต่เผยแผ่นอกให้เห็นสัดส่วน
“มันไม่ได้เป็นความผิดพลาด เราสองคนรักกัน ที่ฉันมาพูดกับคุณก่อน เพราะพี่ปอเขาไม่รู้จะบอกคุณยังไง เขาบอกฉันว่าคุณมาก่อน และเขาอยากจะมีเราพร้อม ๆ กันทั้งสองคน ถ้าวันนี้คุณบอกว่ารับได้ ฉันอาจจะรับได้ แต่ถึงอย่างไร ให้ฉันพูดตรง ๆ นะคะ ฉันไม่อยากเป็นเมียน้อย และไม่พร้อมที่จะให้ลูกเกิดมาแล้วไม่มีพ่อ หรือมีพ่อ แต่พ่อไม่ได้จดทะเบียนกับแม่”
ครองขวัญหัวเราะด้วยน้ำเสียงสั่นเครือปิดท้าย
สองสาวที่สบสายตากันมีแววตาที่สั่นไหวทั้งคู่ น้ำตาของครองขวัญร่วงเผาะ
“ฉันไม่เคยรู้ว่าเขามีคุณ เพราะเขาไม่เคยบอก จนกระทั่งวันที่ฉันไปบอกเขาว่า ฉันท้อง เขาจึงได้บอกว่า เขาแต่งงานกับฉันไม่ได้ และให้ฉันไปเอาเด็กออก งานแต่งงานของคุณกับเขาได้ถูกเตรียมพร้อม และผู้ใหญ่รับรู้ทั้งสองฝ่าย” น้ำเสียงเจ็บปวด
“แล้วฉันล่ะ ลูกที่อยู่ในท้องของฉันล่ะ ไม่มีความหมายอย่างนั้นหรือ มันไม่ใช่ มันไม่ใช่” ครองขวัญประคองตัว ร่างที่อ่อนล้าเซถลา ญาธิดารีบเข้าไปประคอง
“ฉันขอโทษ แต่ฉันยอมไม่ได้เรื่องนี้ไม่ได้จริง ๆ”
ครองขวัญเอ่ยและทุบหน้าอกของตัวเองปึก ๆ หัวใจทั้งดวงของเธอนั้นปวดร้าว
ไม่ต่างกับญาธิดาที่อยากจะกรี๊ดแต่ก็กรี๊ดไม่ออก แม้จะพูดอะไรสักคำ เธอก็ไม่มีเสียง
ครองขวัญผละตัวเองออก แล้วปัดมือของญาธิดาที่จับต้องตัวเธออย่างรังเกียจ
“ถ้าจะให้พูดจริง ๆ ฉันไม่อาจจะมีผัวร่วมกับใครได้ ถ้า เขาบังคับให้ฉันทำแท้งจริง ๆ ฉันจะประกาศให้ทุกคนรู้ และฉันจะฆ่าตัวตายไปพร้อม ๆ กับลูก” ครองขวัญรีบกระชากจับมือถือที่อยู่ในมือของญาธิดาไป
ครองขวัญเปิดคลิปเสียงที่ได้อัดเอาไว้
“พี่ให้ขวัญไปทำแท้ง เราเก็บเด็กคนนี้เอาไว้ไม่ได้”
“พี่ปอ แต่เด็กที่พี่พูดถึงคือลูกของเรานะคะ ลูกที่พี่เองก็ตั้งใจทำ”
“พี่ไม่ได้ตั้งใจทำ ขวัญเราสองคนแค่สนุกด้วยกัน”
เผียะ เผียะ เสียงฝ่ามือของครองขวัญกระทบไปที่ใบหน้าของนรชิต
“นี่หรือคะ ผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ คนใจร้าย พี่ปอกำลังจะให้ขวัญฆ่าลูก”
“พี่แต่งงานกับขวัญไม่ได้”
“ทำไมคะ ทำไม”
นรชิตหยิบเอาการ์ดที่เขาวางเอาไว้ใต้หนังสือตรงหัวเตียง และโยนลงไปตรงหน้าของครองขวัญ
การ์ดสีชมพูอ่อน ด้านหน้ามีตัวหนังสือสีทองและกรอบสีทอง พร้อมกับระบายด้วยดอกไม้เต็มดอกอีกหลายดอก บนการ์ดนั้นด้านหน้าเขียนเป็นตัวอักษรภาษาอังกฤษสองตัว
‘N Y’ และด้านล่างเขียนชื่อสองชื่อคู่กัน
‘นรชิต ญาธิดา’
ครองขวัญเปิดการ์ดนั้นอย่างรวดเร็ว มีวันที่จัดงาน และตารางการจัดงานที่กำหนดเอาไว้แล้ว
“เป็นตัวอย่างการ์ดแต่งงานของพี่”
ครองขวัญน้ำตาร่วงเผาะ เขาเห็นเธอเป็นอะไร ร่างบางเล็กโถมตัวเข้าหาเข้า แล้วทุบกำปั้นลงไปกับเนื้อตัวของเขา
“ไอ้คนเลว ทำไมแกทำกับฉันอย่างนี้”
ปึก ปึก ปึก... เสียงทุบตีหนักพอที่จะเข้ามาในมือถือที่ครองขวัญอัดเสียงเอาไว้
และเสียงกระทบของสิ่งของที่หล่นตกกระจายลงไปกับพื้น เสียงการทุ่มสิ่งของต่าง ๆ
“ฉันอุตส่าห์รักและไว้ใจ มอบหัวใจและร่างกายให้ แต่ทำไมทำแบบนี้ อย่าคิดนะว่าจะอยู่ดีมีสุข”
“ขวัญเราสองคนจะอยู่ด้วยกันก็ได้ แต่พี่จะต้องแต่งงานกับตอง”
“กรี๊ด...” ครองขวัญแผดเสียงด้วยความเสียใจ เธอไม่คาดคิดว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้ออกมาจากปากของเขา
“ใครจะยอม”
“ถ้าอย่างนั้นพี่เลือกตอง”
“ไอ้... ไอ้...”
เพล้ง... เหมือนเสียงแก้วแตก และมีเสียงของสิ่งของหนัก ๆ ตกลงไปกับพื้นห้องอีก ก่อนที่เสียงในคลิปจะดับลงไป
“คงจะได้ยินแล้วนะ ว่าคนที่คุณคิดจะแต่งงานด้วยนะ นิสัยเลวทรามแค่ไหน ถ้ายังคิดจะเอาเป็นผัวอีก ก็แล้วแต่คุณ” หน้าตาเจ็บช้ำมาก น้ำตาของครองขวัญไหลพราก ๆ สิ่งที่นรชิตทำกับเธอมันเจ็บแสบ
นรชิตทำให้หัวใจของครองขวัญแหลกสลายไปทั้งดวง เขาเหมือนเอามีดมากรีดกลางดวงใจของเธอก็ไม่ปาน
ติ้ง ติ้ง ติ้ง... มีเสียงข้อความเข้ามาในมือถือของญาธิดา
“ฉันส่งทุกอย่างไปให้คุณทางไลน์แล้ว” ครองขวัญเก็บมือถือของเธอลงกระเป๋า ทำท่าจะออกไปจากร้าน แต่ก็หันมามองญาธิดาอีกครั้งหนึ่ง
“แต่ฉันขาดเขาไม่ได้ ฉันขอความเห็นใจจากคุณก็แล้วกัน ถ้าคุณยังเหลือความเป็นคน และเห็นแก่เด็กตาดำ ๆ ได้โปรด” แล้วครองขวัญก็เดินออกไปจากร้านอย่างรวดเร็ว
ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ให้กับญาธิดา ที่แข้งขาหมดแรง แล้วร่างของเธอก็ค่อย ๆ รูดลงไปนั่งพับเพียบอยู่ที่พื้น
ในหัวของญาธิดาหมุนติ้ว ๆ เธอคิดถึงแต่คลิปที่ได้เห็นนั้น ไม่ผิด นั่นคือ พี่ปอของเธอ ว่าที่เจ้าบ่าว ที่ได้ทำการ์ดตัวอย่างมาแล้ว มีกำหนดวันที่จะทำพิธีคร่าว ๆ และกำลังตัดสินใจว่าจะใช้สถานที่ตรงไหน อาคารที่ทำการอำเภอ หรือว่า หอประชุมของโรงเรียนประจำหมู่บ้าน
Dernier chapitre
โซ่รักนายบำเรอ เนื้อคู่ ดวงสมพงษ์
อณวิทย์เริ่มสวน เขาไม่ปล่อยให้กังหันชกต่อยเขาแต่เพียงผู้เดียว หมัดแลกหมัด ทั้งคู่ใส่กันตุบตับ จนกระทั่งมีจังหวะหนึ่ง กังหันได้เปรียบ เขาได้ใช้เท้าถีบไปยังกลางลำตัวของอณวิทย์ จนอณวิทย์ล้มก้นกระแทกจ้ำเบ้าลงไปกับพื้น“ไอ้เชี่ย มึงมาเอาทำไมป่านนี้ มาเพราะอะไร มึงทำร้ายจิตใจของยามาก จนเธอได้หนีไปแล้ว”กังหันกำหมัดแน่น โกรธจนลมออกหู“ไอ้หน้าตัวเมีย รังแกได้แม้กระทั่งผู้หญิงตัวเล็กๆ และไม่มีทางสู้ คิดแต่จะข่มเหง ไอ้สารเลว ไอ้คนไม่มีความรับผิดชอบ ไปให้พ้น อย่ามาให้กูเจอหน้ามึงอีก” กังหันด่าเป็นชุดผู้คนที่พักอาศัยอยู่ห้องใกล้ๆ เริ่มออกมามุง และมีบางคนโทรไปเรียกรปภ.ให้มาระงับเหตุการณ์ก่อนจะบานปลาย ผู้ชายหน้าตาดีสองคนกำลังชกต่อยกันอย่างไม่มีใครยอมใครอณวิทย์เช็ดเลือดที่ไหลออกมาจากปาก“ผมไปแน่ แต่คุณต้องช่วยบอกผมว่าทัศยาเธออยู่ที่ไหน” อณวิทย์ค่อนข้างสุภาพทีเดียว เขาไปบวชมาหลายเดือนทำให้ใจเย็นลงไปกว่าครึ่งกังหันตรงไปกระชากคอเสื้อของอณวิทย์ ดึงร่างของเขาให้ลุกขึ้นตามแรงฉุด แล้วชูกำปั้นค้างเอาไ
โซ่รักนายบำเรอ สายไป
ตืด ตืด ตืด... มือถือของพระอณวิทย์ดังขึ้น ปลายสายรีบรับ(“ปกติเฮียไม่เปิดเครื่องเวลานี้นี่ครับ”) “ก็ตรวจกล้องวงจรปิดทุกสามเดือนก่อนจะลบทิ้ง”(“มีอะไรเร่งด่วนครับ”)“เอ่อ... อยากจะบอกหลวงพี่ว่าสึกเหอะ”(“ทำไมล่ะครับ”)“เอาเรื่องจริงไหม นี่พอเฮียรู้ก็อดรนทนไม่ได้ จึงอธิษฐานจิตไป ไม่ถึงสิบนาทีหลวงพี่ส่งข้อความเข้ามา”(“ขนาดนั้นเลยหรือครับ”)“มันเรื่องใหญ่มาก และจะว่าไปหลวงพี่ควรจะรับผิดชอบด้วย”(“อะไรหนอ อาตมาไปหยิบขโมยของของเฮียมาหรือยังไง ตอนไหน แบบบอกได้ไหม จำไม่ได้ครับ”)“คือหลวงพี่หนีความจริงไม่พ้นนะครับ”(“ความจริง”) พระอณวิทย์ย้ำอีกที“เฮียมาเปิดกล้องวงจรปิดในคืนวันวาเลนไทน์”(“แล้วมีอะไรเกิดขึ้นครับ”)สหรัฐนิ่งไปอึดใจ ก่อนจะพูดความจริงที่เห็น“หลวงพี่มีความสัมพันธ์กับเด็กแม่บ้านรอบเช้าของเรา
โซ่รักนายบำเรอ เจอหลักฐาน
“พี่ยอมรับได้ แค่ยาไม่บริสุทธิ์ แต่กับเด็กคนนี้ มันไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของพี่” กังหันขยับตัวออกห่าง แววตาของเขาเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาทัศยาถึงรู้แจ้ง มันจริงอย่างที่เธอคิดเอาไว้ ใครจะมารับผู้หญิงที่มีมลทินแบบเธอ ไม่มีหรอก“พี่จ๋า ขอเวลาให้ยาคิดนิดหนึ่งนะ ยาขอเวลา” เธอกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงไปในลำคอกังหันไม่ผิดหรอก เธอผิดเองที่โชคไม่ดี และไปเจอเรื่องราวร้ายๆ แบบนั้น“พี่จ๊ะ พี่อย่าเอาเรื่องของยามาใส่ใจเลยนะจ๊ะ ยาขอโทษ แต่เรื่องเด็กในท้องนี่ ยาขอเวลาคิด”“พี่ขอโทษนะยา พี่ขอโทษ” การกระทำ และสายตาที่มองมา มันช่างเหินห่างทัศยาค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้น“ยาจะกลับก่อนนะพี่” เธอรวบรวมพลังกายทั้งหมดที่มี ใบหน้าชาเพราะไม่อาจต้านความเสียอกเสียใจที่มีในตอนนี้ได้ เธอควรจะมีชีวิตที่มีความสุขกับพี่กังหันสิ ทว่ามันกลับไม่ใช่ เพราะไอ้ผู้ชายเลวๆ คนนั้น“ยา” น้ำเสียงที่เรียกยังคงเป็นห่วง“ยาไม่เป็นไรพี่ ยาจะนั่งแท็กซี่กลับ ยาขอเวลานะพี่กังหัน แล้
โซ่รักนายบำเรอ แล้วเด็กในท้องล่ะ
ทั้งสองนั่งกินกันไปอย่างเงียบๆ เธอเป็นคนไม่ค่อยพูด เขาก็มีนิสัยแบบเดียวกัน เอาจริงๆ ถ้ามาอยู่ด้วยกันก็คงจะเงียบน่าดู“อร่อยนะ”“อื้อ” ทัศยาตอบไป ทั้งที่ทั้งตื้อๆ และเหมือนมีอะไรมาจุกที่คอ เธอวางตะเกียบลงเพราะกินอะไรไม่ค่อยได้ อีกอย่างเกิดความกังวลมากๆ หลังจากที่เธอมีอะไรกับพ่อนักร้องคนนั้นแล้ว ประจำเดือนของเธอไม่เคยมาเลย“ทำไมกินน้อยจัง”“ไม่ค่อยหิวนะพี่”“ทุกที ยาชอบนี่ หมูกระทะ”“แต่วันนี้มันตื้อๆ นะ”“ไม่สบายหรือเปล่า” เขาวางตะเกียบและถ้วยในมือลง ใช้หลังมือแตะไปที่หน้าผากของเธอ แววตาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง“พี่เป็นห่วงยานะ อย่าทำงานหักโหมหนัก เอาแค่พอดีกับกำลังของตัวเอง”ทัศยายังไม่ได้บอกว่าเธอออกจากงานทุกงานแล้ว เพราะไม่อยากให้กังหันสงสัยและเป็นห่วง“ขอบคุณมากจ้ะพี่”“น้ายักษ์โทรหาบ้างไหม”“โทรจ้าพี่”“พี่อยากไปเจอกับน้ายักษ์
โซ่รักนายบำเรอ เรื่องน่าสมเพช
“มีอะไรกับพี่เขาหรือเปล่า”“เปล่า ไม่มีอะไรคะ เอ่อ... พี่ปรกติที่บอกเจ้านายให้พักงานเนี่ย พักกี่วันคะ”“โอ้ย! พักแบบนี้ เรียกว่าไล่ออกนั่นแหละ แต่นักร้อง นักดนตรีใช้คำไม่เหมือนกับพวกเราไง เขาบอกว่าพักงาน แต่ถ้าเป็นพนักงานเสิร์ฟแบบพี่นะ เขาเรียกไล่ออก”“จริงหรือคะ”“อื้อ” ทัศยาถึงบางอ้อ แบบนั้นก็แสดงว่า เธอจะไม่ได้เจอเขาอีกนะสิ เสี้ยวนาทีนั้นเธอรู้สึกเสียใจ ใจหาย‘ไม่ ไม่ ก็ดีแล้วไง ผู้ชายเฮงซวย แล้วยังจะมาสร้างตราบาปเอาไว้ที่เราอีก ชิ ไปตายเสีย’ ทัศยาอดที่จะแช่งเขาไม่ได้ มันเจ็บปวดรวดร้าวอย่างบอกไม่ถูก เธอไปเขียนใบลาออกที่ห้องฝ่ายบุคคล ให้เหตุผลไปว่า ลาออกเพราะเรียนจบ จะกลับไปทำงานแถวบ้าน ก่อนจะไปช่วยงานของหัวหน้าแม่บ้านต่อ ชีวิตของทัศยา งานคือความสุขข้อความที่กังหันส่งเข้ามาหา(ไปทำงานหรือยัง ถ้าไม่ไป พี่จะเข้าไปหา แล้วไปหาอะไรกินกัน ก่อนที่พี่จะเข้าบ้าน)(มาทำงานแล้วจ้า) ทัศยารีบส่งข้อความตอบไปอย่างรวดเร็ว
โซ่รักนายบำเรอ ผมจำไม่ได้
วันต่อมา ที่ห้องของสหรัฐ “เฮ้ย! ไอ้วาฬ มึงลุกขึ้นได้แล้ว ทำไมมานอนโป๊อยู่อย่างนี้วะ”เจ้าของดิสโกเทคโยนผ้าเช็ดตัวไปปกปิดร่างกายที่อล่างฉ่างของอณวิทย์เอาไว้“กี่โมงแล้วเฮีย” คนเมาหนักเมื่อคืนงัวเงียขยี้ตา เขาหลับเป็นบ้าเป็นบอไปนานเท่าไรแล้ว“มึงน่ะทำให้กูต้องมาที่นี่ก่อนเวลา ไอ้เชี่ยเมื่อคืนได้ฟันน้องยาหนิง มันเป็นบ้า แต่ต้องรีบกลับมาดูมึง ขอร้องเถิด อย่าหาทำอีก มึงเป็นบ้าอะไร ก็แค่อกหัก ถ้าผู้หญิงไม่รักมึงแล้ว อย่ายื้อ อย่าฉุด เพราะอยู่กันไปก็เปล่าประโยชน์”อณวิทย์ลุกขึ้นนั่ง ส่ายหัว และทุบหัวตัวเองแรงๆ“หยุดไปเลยไป เลิกร้องเพลง ถ้าขืนมาเมาปลิ้นแบบนี้ไม่มีอะไรดี ไปรักษาแผลใจ ไปไหนก็ไป”“เฮียไล่ผมออกหรือ”“นี่ไอ้วาฬ มึงน่ะรวยกว่ากูอีก มึงไม่ทำงานสักสิบปี มึงก็ไม่อดตาย แล้วดูสภาพ แบบนี้จะร้องเพลงไหวหรือ หน้าตามันอิดโรย แถมยังดูไม่มีความสุข ไป ไป จะไปไหนก็ไป ไปพักผ่อนให้หายดี แล้วค่อยกลับมา”อณวิทย์ได้แต่ถอนหายใจ เขาคว
Vous vous intéresseriez aussi à
นางบำเรอแสนรัก
ดวงดาวบนหาดทราย157.7K Vuesท่านประธานกระหายสวาท
กาสะลอง67.3K Vuesรอวันหย่า คุณสามีร้าย
เงียบสงัด319.7K Vues3P อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X129.7K Vuesโอบหัวใจ อุ่นไอรัก
ภัสสพิชชา26 Vuesป๊ะป๋าตัวร้ายกับยัยจุ้นจ้าน
จิรณิกา137 Vuesนางร้ายไม่ตรงปก ของท่านประธาน NC ++ / BDSM
ลานิรินน์6.3K Vuesเมษาลาพักร้อน
อำพันน้ำผึ้น96 Vues
