LOGINทั้งสองนั่งกินกันไปอย่างเงียบ ๆ เธอเป็นคนไม่ค่อยพูด เขาก็มีนิสัยแบบเดียวกัน เอาจริง ๆ ถ
“ยะว่า โรง’บาลคงจารึกเป็นประวัติการณ์เลยล่ะคะ อิๆ” หัวเราะอย่างขบขันอิสรินทร์ส่งข้อความไปให้อณวิทย์อีกที(พี่จะจัดการนัดให้ ว่าแต่คนไข้ชื่ออะไร แจ้งมา)(ทัศยา นิธิโชติ)(ชื่อคุ้นจัง)(เป็นชื่อของคนที่มาเซ้งร้านสังฆภัณฑ์ต่อจากพี่ตอง)(เฮ้ย อะไรมันจะบังเอิญขนาดนั้น)(เรื่องมันยาวมากพี่)(แล้วน้าชายของเด็กสาวคนนั้นรู้หรือยังว่านายไปฟันหลานสาวของเขาท้องนะ)(ยังครับ แต่คงรู้ว่าท้อง แต่ไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อ)(เอาไง)(ค่อยให้ย่าไปสู่ขอครับ)(ได้ๆ) อิสรินทร์ยิ้ม คิดแผนอยู่ในใจ(พี่จะนัดให้นะ มาถึงกันตอนไหน)(ผมตื่นเต้นนะครับ อยากไปเร็วๆ อยากเห็นหน้าลูก แต่ว่า ผมจะพาทัศยาไปกินข้าวก่อน)(จัดไป พี่คุยกับคุณหมออิ่มให้)(ขอบคุณครับ)ทุกคนจ้องอิสรินทร์เป็นตาเดียว เพราะอยากจะรู้ในสิ่งที่คุยกับอณวิทย์“รีบกินข้าวเถอะครับ เราจะไปทำเรื่องดีๆ กัน”“เรื่องอะไรคะ” ญาธิดาถาม
‘พ่อเหรอ’ทั้งสับสนและวุ่นวายในหัวใจ ทัศยาแทบจะไม่มีเพื่อนเลย คนที่เธอควรจะบอกและปรึกษาก็ควรจะเป็นน้ายักษ์‘พรุ่งนี้ค่อยคุยกับน้า’‘ให้เขาไปสู่ขอเลยไหม’‘เขาอาจจะพูดไปอย่างนั้น และสุดท้ายอาจจะเปลี่ยนใจก็ได้’‘เอ๊ะ หรือว่าที่เขามาที่นี่ เขาจะมาแค่อยู่กับลูก จนเราคลอดแล้วมาเอาลูกไป’“ไม่ ไม่ ไม่ ยังไงแม่จะไม่ให้ลูกไปอยู่กับเขาเด็ดขาด” ใบหน้าของทัศยาเคร่งเครียดเปรี้ยง... ฟ้าผ่าที่ไหนไม่รู้ ทัศยาถึงกับสะดุ้ง ในตอนนั้นเอง อณวิทย์ก็เข้ามาประชิดพอดี เธอโผเข้ากอดเขา ตัวสั่นเป็นลูกนก“กลัวเหรอ”“อื้อ” นึกถึงสภาพเธอเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ เวลาที่น้ายักษ์ออกไปข้างนอกกับเพื่อนผู้ชาย เธอก็นอนอยู่ที่บ้านคนเดียว เวลาที่ฝนฟ้าคะนอง กลัวแสนกลัว เด็กสาวก็ได้แต่ขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม‘อ้อมกอดของเขาก็อบอุ่นดีนะ’ ทัศยาคิด“ไม่ต้องทำแผลแล้วล่ะ ผมไม่เป็นอะไรมากหรอก แต่คุณตัวสั่น ผมจะกอดให้ความอบอุ่นเอง
“เข้าเซเว่นไหม ที่เซเว่นมีอีโน อย่างน้อยก็ลดแก๊สในกระเพาะอาหาร คุณกินข้าวผิดเวลา”“อื้อ ก็ดี จะได้ซื้อนมไปติดตู้เย็นเอาไว้ด้วย”“ผมจ่ายเอง” เขาเห็นเธอล้วงเอาเงินออกมา“เก็บตังค์ครับ”ทัศยาจึงลุกขึ้น และเดินเข้าเซเว่น อณวิทย์รีบจ่ายเงินแล้วเดินตามไป“เอาอะไรบ้าง” เขาหยิบตะกร้าแล้วเดินตามทัศยานึกแกล้งจึงหยิบหลายๆ อย่างที่เธออยากจะกิน อณวิทย์ไม่พูดไม่จาได้แต่ยิ้ม เขาดีใจที่เธอไม่พยศมาก เรื่องราวน่าจะลงเอยได้ดีเมื่อทั้งสองกลับไปถึงที่หน้าร้านสังฆภัณฑ์แล้ว เธอก็ลงจากรถ แล้วเปิดประตู อณวิทย์มัวแต่ยึกยักชักช้า เขาเดินมาถึงที่หน้าประตูที่เป็นกระจก ก็เห็นว่าทัศยาล็อกข้างในไปแล้ว“บรือ...” เธอทำปากบืนใส่ก๊อก ก๊อก “ยาเปิดประตูให้ผม ผมจะนอนที่นี่”“ฉันไม่เปิดค่ะ คุณไม่ได้รับอนุญาต คุณกลับไปเสียเถอะ ฉันไม่ให้คุณมานอนที่นี่หรอก อย่าคิดนะที่ฉันพูดดีด้วย และคุณวิสาสะทำอะไร 
ทัศยารีบยันตัวลุกขึ้น เธอเห็นมือถือของอณวิทย์กะพริบๆ เหมือนมีคนโทรเข้า และได้เห็นเวลาในนั้นด้วย“ตายแล้ว ฉันจะทำสังฆทานให้ลูกค้าไม่ทันนะสิ เขาจะมาเอาพรุ่งนี้เสียด้วย”ทัศยาห่วงงาน เธอทำท่าจะลงจากเตียง อณวิทย์ได้คว้าและกอดเอวของเธอเอาไว้“ไม่ต้องทำแล้ว ผมเป็นคนสั่งเอง”“อะไรนะ”“ก็ผมอยากได้ยินเสียงคุณ ผมจึงโทรเข้ามา พอคุณบอกว่าเป็นร้านสังฆภัณฑ์ ก็เข้าทางเลย จึงชวนคุยสักหน่อย”“นี่คุณสืบหาฉันเหรอ”“ก็มันเป็นเรื่องที่ผมต้องทำอยู่แล้ว”ทัศยาพิจารณาเขาทั้งใบหน้า เขาโกนหัว“แปลกใจเหรอ ที่ทรงผมยาวๆ หล่อๆ ถูกตัด”“แหวะ หล่อตายล่ะ คิดเข้าข้างตัวเองละสิ”“ผมไปบวชเรียนมา ตั้งแต่เกิดเรื่องในคืนนั้น ผมสาบานนะว่าผมจำไม่ได้”“เมาเหมือนหมา”“ยอมรับครับ ว่าคืนนั้นเมาเหมือนหมา แต่พอดีหมาตัวเมียเดินผ่านมา หมาตัวผู้เงี่ยน ก็จับปล้ำ แต่หมาตัวเมียดันท้อง”หูผึ่
“ชู่ ไม่เอา ไม่พูด”“ก็ฉันเกลียด ฉันเกลียด คุณได้ยินไหม”“ชู่... ก็บอกว่าอย่าพูดไง มาพูดว่าเกลียดพ่อให้ลูกได้ยิน ลูกจะกลายเป็นเด็กมีปัญหานะ อ้าว... อ้ำ...” เขาทำเสียง พลางใช้ทั้งปากและจมูกจัดการกับเสื้อชั้นในตัวน้อยของเธอ“ลูกยังไม่รู้เรื่องหรอก”“ไม่รู้ได้ยังไง ลูกมีหู มีตา มีทุกอย่าง ลูกต้องได้ยิน”“อึก อ้า...” เธอระบายความอึดอัดที่กั้นเอาไว้ภายในร่างกายที่ถูกอณวิทย์โจมตี มันดื้อด้าน และไม่ฟังเจ้าของ แถมยังตั้งชูชันล่อลมเย็นๆ ภายในห้องนอนนั้น และรับการหยอกเย้าจากริมฝีปากอันเร่าร้อนของอณวิทย์อีกด้วย ทัศยาขบปากกัดเม้ม ไม่ให้มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมา“พอ พอ ได้แล้ว”“ทำไม”“ฉันใจจะขาดแล้วนะ คอยดู ฉันจะกลั้นใจตายถ้านายทำอะไรฉันมากกว่านี้”“แบบนี้นะหรือ” มือที่ปล่อยสองมือของเธออย่างรวดเร็ว จับรูดกางเกงชั้นในตัวจิ๋วของทัศยาออกไปจากตัวอย่างรวดเร็ว จังหวะสั้นๆ เขาก็รูดมันออกจนพ้นปลายขา
กิ๊ก... อณวิทย์วางสายในทันที“อะไรของนายเนี่ย”“ใครเป็นอะไรคะ” ญาธิดาถาม“ปลาวาฬถามเรื่องวิธีปฐมพยาบาลคนเป็นลม”“ไม่บอกไปละคะ ยาลม ยาหม่อง ที่ตัวคนไข้มีหรือเปล่า”“ได้ๆ พี่จะส่งข้อความไป แต่ที่น่าสงสัย ใครเป็นลม”“ส่งข้อความมาถามย่า เหมือนแบบไปทำผู้หญิงท้อง”“หื้อ! อะไรอีกทีครับคุณย่า”“ทำผู้หญิงท้องหรือคะ”“นี่อ่านกันเอาเอง” คุณย่ายื่นมือถือของตัวเองให้กับคุณหมออิสรินทร์“พี่กับน้องจะไปไล่ปล้ำผู้หญิงเหมือนกัน แล้วทำให้ผู้หญิงท้องไม่ได้นะคะ” ยะอุมาพูดขึ้นมาลอยๆ“อ๋อ... เชื้อไม่ทิ้งกัน” คุณย่าเสริมต่อให้“ย่าครับ ย่าไม่ซีเรียสเหรอครับ ถ้าปลาวาฬไปทำให้สาวท้องจริงๆ”“จะซีเรียสทำไม โตๆ กันแล้ว ดีเสียอีก จะได้โตเป็นผู้ใหญ่เสียที คิดทำมาหากิน เป็นพ่อคนแล้ว มันจะเปลี่ยนไปอีกแบบ ดูอย่างฉลามสิ อยู่ติดบ้าน เลิกงานก็ไม่ไปไหน”“ต้องบอกว่าให้เสมอต้นเสมอปลายแบบนี้ไปตลอดนะคะ”“ของมันเห็นๆ กันอยู่แล้วน







