สักที

“ไม่จริง ไม่จริง ไม่จริง” ปากของเธองึมงำ ญาธิดาพยายามยันตัวลุกขึ้น สายตาจ้องมองไปที่พวงหรีด

“ทำงานก่อน ทำงานก่อน เดี๋ยวน้าจวงกับน้าธนจะมารับพวงหรีดไปส่งที่งาน จะไม่ทัน” สั่งสมองของตัวเอง พาร่างกายที่เย็นเฉียบไปยังพวงหรีดที่เธอยังทำค้างเอาไว้

มือหนึ่งจับดอกไม้ มือหนึ่งจับกรรไกร แล้วน้ำตาของเธอก็ไหลพราก ๆ ในระหว่างที่จัดการเสียบดอกไม้ไปลงไปกับวงฟาง เจ็บจนพูดไม่ออก เธอถูกเขาหักหลัง แล้วเธอผิดอะไร ความคิดที่วนเวียนอยู่ในหัวสมอง

หลายวันผ่านไป

“ทำยังไงล่ะพี่ ใบตองมันไม่ยอมออกมาจากห้องเลย มันเป็นอะไร ถามอะไรก็ไม่ตอบ แล้วฉันก็ไม่เห็นหมวดปอมาหลายวันแล้วนะ สองคนนั้นทะเลาะอะไรกันหรือเปล่า” จวงใจหนักใจ

“แกไม่รู้ ข้าจะรู้ได้ยังไงวะนางจวง เอ็งเข้าไปถามมันสิ”

“โธ่พี่ธน ใบตองมันยอมเปิดประตูให้ฉันที่ไหน”

“เฮ้อ...” ผัวเมียมองหน้ากันด้วยสีหน้าที่หนักใจ

ธนกิจยกมือขึ้นไปเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก ก๊อก...

“ตองเอ๊ย มีอะไรก็ออกมาคุยกันดี ๆ นะ รู้ไหมน้าจวงเป็นห่วง ทำแบบนี้มันไม่ดีนะ แล้วไม่กินข้าวกินปลามาหลายวัน ประเดี๋ยวเอ็งก็จะล้มป่วย ตอง ตอง ตอง” ธนกิจเสียงดัง ปรกติเขาจะไม่อะไรอย่างไรอยู่แล้ว เป็นคนพูดน้อย บ้านนี้จะมีแต่เสียงของจวงใจมากกว่าที่ดังอยู่ตลอดเวลา

“ตองเอ๊ย เอ็งออกมาคุยกับน้าเถอะ มีเรื่องร้ายแรงอะไร ก็ต้องบอกน้าสองคนนะ อย่าทำแบบนี้น้าเป็นห่วง”

“ใช่ แล้วเอ็งไม่เปิดร้านมาสองวัน ดอกไม้ของเอ็งมันจะเน่าจะเสียหมดนะ เอ็งทำแบบนี้ไม่ได้ออกมา” ธนกิจทุบประตูอย่างหนักจนประตูไม้นั้นแทบจะพังอยู่แล้ว

และแล้ว

แกร๊ก... ญาธิดาเปิดประตูออกมา พอเห็นหน้าของน้าสาว เธอก็โผเข้ากอดทันที แล้วปล่อยโฮ

“เป็นอะไรตอง เอ็งเป็นอะไร”

จากนั้นเธอก็เล่าให้น้าทั้งสองคนฟัง พร้อมกับให้ทั้งสองดูหลักฐานที่ครองขวัญส่งมาให้ทั้งหมด

เมื่อน้าทั้งสองได้ทุกอย่าง พวกเขาก็ไม่พอใจนรชิตเป็นอย่างมาก

“มันเกินไปแล้วจริง ๆ แล้วเรื่องแบบนี้ใครมันจะรับได้” จวงใจน้ำตาไหลพราก ๆ เป็นฝ่ายเข้าไปกอดหลานสาวแล้วร้องไห้โฮเพราะความสงสารหลานสาว

“ไม่น่าเชื่อจริง ๆ ว่ามันจะทำเลวได้ถึงเพียงนี้ ดีแล้ว ได้รู้เช่นเห็นชาติมันเสียก่อนที่จะได้แต่งงานแล้วอยู่กินกันไป เป็นแบบนี้ เราก็ยกเลิกงานแต่งงานไปเลย ไม่ต้องไปพูดดีอะไรกับมันทั้งนั้น ลาจาก” ธนกิจกำหมัดในมือแน่น ใบหน้าแดงก่ำ มองสองสาวที่กอดคอกันร้องไห้

“ดีแล้ว ดีแล้ว เป็นโชคดีของตองนะ อย่าร้อง อย่าร้อง” ปลอบใจ และเช็ดน้ำตาให้กับญาธิดา

ธนกิจเข้ามาใกล้ เขาโอบกอดไปที่ทั้งสองคน น้ำตาลูกผู้ชายก็ไหลริน เข้าใจถึงความเสียใจของญาธิดาในครั้งนี้

“ช่างมัน ช่างมัน เราจะทำเป็นลืมเรื่องนี้ไปเสีย เป็นขี้ปากชาวบ้านแค่ไม่กี่วันหรอก เดี๋ยวไอ้อีพวกนั้นมันก็จะลืม”

“น้าจวง น้าธน ตองขอไปอยู่กับเพื่อนที่กรุงเทพฯ สักสัปดาห์ได้ไหม”

“เอ็งจะไปอยู่นานเท่าไรก็ได้ ให้เอ็งสบายใจแล้วค่อยกลับนะ” น้าสาวพยักหน้า แล้วลูบหัวหลานสาวไปด้วย

“ไปทำใจ ไปเพื่อลืม แล้วมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ ตองเป็นคนสวย เป็นคนน่ารัก อีกไม่นานหรอก ก็ต้องมีผู้ชายมาจีบ”

“ฉันจะไม่รักใครอีกแล้วน้าธน ฉันขอสาบาน ฮือ...” ใบหน้าสวย ๆ ของญาธิดาเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา

“อยู่กับน้านี่แหละ ใครไม่รักเอ็ง แต่น้าสองคนก็รักมากนะตองนะ”

“จ้ะน้า” ทั้งสามคนกอดกันแล้วร้องไห้

ที่ห้องของจริยสมัย เพื่อนรักของญาธิดา

ตัวอย่างการ์ดแต่งงานของญาธิดากับนรชิตถูกจริยสมัยฉีกจนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ก่อนที่นางจะเปิดสวิตช์เครื่องปั่น เสียงเครื่องปั่นผลไม้ดังลั่นไปทั้งห้องในคอนโดหรู

“แกเห็นความละเอียดของมันแล้วใช่ไหม มันป่นปี้ มันไม่เป็นชิ้นดี และมันกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว”

แล้วจริยสมัยก็เดินถือโถเครื่องปั่นตรงไปที่ประตูห้องน้ำ เปิดประตูอ้ากว้าง แล้วเทน้ำในโถปั่นลงไปในชักโครก ก่อนจะกดน้ำทิ้งลงไป

“อดีตย่ะ มันเป็นอดีต ดู ดูสิ ยายตอง มันไม่มีค่า และตอนนี้มันไม่เหลืออะไรแล้ว”

สีหน้าและแววตาของญาธิดาก็ยังเศร้าสร้อย เธอยังทำใจไม่ได้กับการถูกหักหลังในครั้งนี้

สำคัญอีกเรื่องหนึ่ง เธอผิดหวังกับคนอย่างนรชิตที่ใจร้ายเหลือเกิน ที่ออกปากให้ครองขวัญไปทำแท้ง

“ฉันเห็นด้วยกับน้าจวงและน้าธน ดีแล้วที่แกน่ะเลิกกับไอ้ชาติชั่วคนนั้น ก่อนที่จะถลำแต่งงานกันไป โอ้ย! ฉันนึกถึงวันที่แกจัดงานแต่ง แล้วยายดีเจนั่นมาประกาศกลางงาน โชว์ที่ตรวจครรภ์ แล้วเปิดคลิปให้ทุกคนในงานดู มันสยองมาก ๆ แค่คิดถึงไอ้คนเลวคนนั้น ฉันสะอิดสะเอียนมาก แค่นึกก็ทำให้ขนลุกไปทั้งตัว”

ทำสั่นตัวสั่นหน้า ลูบแขนตัวเองใหญ่เพราะขนลุกขนพอง แต่พอหันมาเห็นหน้าเพื่อนที่เหลือแค่สองนิ้ว แววตาไร้ชีวิตชีวา ก็มีท่าทีอ่อนลง