Masukแกร็ก!!เสียงแกร็กหนึ่งครั้งทำให้ดารินทร์เบิกตาโพลง เธอยังอยู่ในท่าที่น่าอาย ตรงส่วนนั้นของทิศตะวันยังแข็งและเสียบคาไว้ “มีธุระอะไร” “คือ...” ใบหน้าขาวซีดลงทันที แม้จะพอได้ยินเสียงน่าอายจากด้านในแต่ไม่คิดว่าทิศตะวันจะเปิดประตูออกมาในสภาพนี้ หญิงสาวที่กำลังโดนอุ้มโดยหันหน้าเข้าหาทิศตะวัน มีกระโปรงฟูฟ่องนั้นกำลังช่วยปกปิดเรื่องลามกของทั้งสองอยู่ ทำให้หญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าประตูกำหมัดแน่น “อยากรู้ใช่มั้ยว่าฉันรักเมียแค่ไหน เพื่อทำให้เมียสบายใจ ต่อให้กำจัดคนบางคนฉันก็ไม่ลังเล” เขามองเธอด้วยสายตาแข็งกร้าว “ฉันไม่น่ารู้จักนายตั้งแต่แรก” “อื้อ...” ดารินทร์จิกหลังเขาเมื่อเขาดันสะโพกเข้าหา “ทนอีกนิดนะครับ พี่จัดการมารผจญก่อน” เขากระซิบบอกก่อนจะหอมแก้มดารินทร์ไปหนึ่งที นั่นยิ่งทำให้หญิงสาวตรงหน้าเจ็บใจ ดารินทร์ซุกหน้าตรงแผงอกของเขา เธอไม่ได้มองหญิงสาวหน้าห้อง แต่รับฟังทุกคำที่ทิศตะวันเปล่งออกมาเพื่อปกป้องเธอ “ที่รัก คือมุก” “อะไรครับ” ทิศตะวันตกใจที่อยู่ ๆ ดารินทร์ก็พูดออกมา “ไม่สบายตัวหรือเปล่า”
หลังงานเลี้ยงฉลองผ่านไป เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวก็ถูกส่งเข้าหอที่ถูกจัดเตรียมไว้ในห้องสวีทตรงชั้นบนสุดของโรงแรมตามทำเนียม ตอนแรกเด็ก ๆ งอแงจะนอนกับพ่อแม่ แต่พชรหลอกล่อจนเด็กน้อยทั้งสองยอมกลับไปด้วย “ที่รัก” ทิศตะวันกอดดารินทร์ไว้จากด้านหลัง หลังจากที่ทุกคนออกไปแล้ว “คืนนี้พี่จะไม่ยอมให้นอนหรอกนะ” ดารินทร์อ้าปากค้าง คืนนี้เขาจะโต้รุ่งกับเธออย่างนั้นเหรอ “ไม่คิดจะเก็บแรงไว้บ้างเลยเหรอคะ” “ไม่เลยครับ” เขาจูบไปบนติ่งหูแล้วเลื่อนลงมาตรงซอกคอ “ขออาบน้ำก่อนได้มั้ยคะ” “ทำทั้งชุดนี้สักรอบ” มันคือความต้องการอันแรงกล้าของเขาที่มีมาตั้งแต่วันที่เธอลองชุด “ได้ไงคะ เดี๋ยวชุดก็พังกันพอดี” “ไม่พังหรอก เดี๋ยวพี่รับผิดชอบเอง” ดารินทร์ไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ เขาคุกเขาลงตรงหน้าเธอ ค่อย ๆ ถอดถุงน่อง และแพนตี้ตัวจิ๋วของเธอออก “จะมุดเข้าไปทำไมคะ” ดารินทร์ตกใจเมื่อเขามุดหัวเข้าไปใต้กระโปรงของเธอ “อ๊ะ...” “ไม่ทันไรก็เปียกแล้ว” “ลามกเกินไปแล้วคะ” เธอเอามือจับศีรษะของเขา “เอาหน้าออกมานะ” “อ
“โกรธพี่หรือเปล่า”“เรื่องอะไรคะ” เธอเอียงหน้าถาม “ก็ที่ผู้หญิงคนนั้นมาบอกว่าเคยคบกับพี่” “ก็ยังโกรธอยู่นะคะ แฟนเก่าของสามีมางานแต่งแถมยังมาพูดแบบนั้นใครจะไม่รู้สึกโกรธกันล่ะ” “แต่พี่ไม่ได้เชิญมานะ ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้ติดต่อกันเลยสักครั้ง” “มุกแค่อยากรู้ว่าที่ห้างวันนั้นใช่คนนี้หรือเปล่า” “ใช่ครับ” เขาตอบ “เพราะไม่ได้มีอะไร พี่เลยไม่บอกมุก” “คุยเรื่องอะไรกันเหรอคะ” “ก็ทำนองเดียวกันกับที่คุยเมื่อกี้” วันนั้นเธอเอาแต่ถามว่ามาทำอะไร มานั่งรอใคร รอคนอื่นเป็นกับเขาด้วยเหรอ สำคัญมากหรือไงถึงนั่งรอได้นานขนาดนี้ “ที่ผ่านมาเธอคงโกรธพี่มาก” ถึงได้กล้ามาพูดเรื่องแบบนั้นในงานแต่ง ไม่ได้มาหาเรื่อง เหมือนมาระบายความในใจมากกว่า “ก็คงจะเป็นแบบนั้น ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่กล้าทำเรื่องแบบนี้ในงานแต่งของเรา” “...” “พี่ทำให้มุกไม่สบายใจอีกแล้วสินะ” เขาก้มหน้าลงเพราะรู้สึกผิด ทั้ง ๆ ที่สัญญากับเธอไว้ว่าจะทำให้มีความสุข แต่ก็มีเรื่องไม่สบายใจเข้ามาแทรกตลอด “ไม่เป็นไรค่ะ” เพราะบทสนทนาของเขามันช
ดารินทร์มองทั้งคู่สลับกัน บทสนทนาของพวกเขาทำให้เธอรู้สึกแปลก ๆ “สวัสดีค่ะ” เธอหันมาทักทายแล้วยิ้มให้ดารินทร์ ดารินทร์ยิ้มตอบ แม้ภายในใจจพมีคำถามมากมายอยากจะถามทิศตะวันก็ตาม “เลือกเจ้าสาวได้ไม่เลวนี่” เธอพูดกับทิศตะวัน “แต่ถ้ายังทำนิสัยเดิม ไม่มีใครอยู่กับนายได้นานหรอก” “เลิกพูดจาไร้สาระแล้วเข้างานไปซะ” “นี่นายกล้าพูดกับแขกแบบนี้เหรอ” “ฉันกล้าทำมากกว่านี้ ถ้าคิดจะมาทำให้เจ้าสาวของฉันคิดมาก อย่าหาว่าฉันไม่เตือน” “นี่คือคำขู่เหรอ” เธอไม่ได้สะทกสะท้านต่อคำพูดของทิศตะวันเลยสักนิด ทิศตะวันขบกรามแน่น รู้สึกไม่สบอารมณ์ คำพูดพวกนั้นทำให้ดารินทร์คิดมากได้เลย ยิ่งเธอเป็นคนขี้คิดมากอยู่แล้วด้วย แต่เขาจะใช้วิธีไหนไล่คน ๆ นี้ไป “คุณไม่สงสัยเหรอคะ ว่าฉันเป็นอะไรกับเขา” หญิงสาวชี้ไปที่ทิศตะวัน “นี่...” ทิศตะวันขยับมายืนด้านหน้าของดารินทร์ “ถ้าจะมาแสดงความยินดีก็เชิญด้านใน แต่ถ้ามาป่วนก็เชิญกลับไป” “หยาบคายสิ้นดี” เขาว่าทิศตะวัน ก็จะเอียงตัวมองดารินทร์ที่ถูกซ่อนไว้ด้านหลัง “คุณเห็นหรือเปล่าว่
ดารินทร์ออกมาจากห้องสปา เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนคุยกับทิศตะวัน และหญิงสาวคนนั้นก็เดินไปก่อนที่เธอจะเดินไปถึงโซฟาตัวที่ทิศตะวันนั่ง เธอจึงไม่ทันได้เห็นหน้า “เสร็จแล้วเหรอครับ” ดารินทร์มองตามผู้หญิงคนนั้นไปโดยไม่ได้สนใจสิ่งที่ทิศตะวันถาม ทิศตะวันก็มองตามสายตาของดารินทร์ไปเช่นกัน เขารู้ได้ในทันทีว่าดารินทร์คงจะเห็นตอนที่เขาคุยกับเธอคนนั้นและคงจะสงสัยว่าเป็นใคร “อยากไปไหนต่ออีกมั้ย” เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วโอบเอวของเธอไว้ “อยากได้อะไรเป็นพิเศษหรือเปล่า” “ไม่มีค่ะ” ดารินทร์หันไปตอบเขา “งั้นไปกันเถอะ” ทั้งคู่เดินออกไป ดารินทร์ก็ยังคงมองหาหญิงสาวคนนั้น ไม่รู้ทำไมเธอแค่รู้สึกว่าอยากเห็นหน้าเธอก็แค่นั้น “ที่รัก” เหมือนทิศตะวันจะรับรู้ได้ถึงความผิดปกตินั้น เขาจับมือเธอแน่น “ผมอยากให้คุณมีความสุขมากกว่านี้” “...” “ถ้ามีเรื่องอะไรที่ไม่สบายใจ ผมอยากให่พูดกับผมตรง ๆ อย่าเก็บไว้เลย” “มุกไม่ได้เป็นอะไรซะหน่อย” เธอพูดปัดพลางบีบมือเขาแน่น จริง ๆ เธอไม่ได้อยากคิดมาก มันเป็นแค่เสี้ยวของ
ไม่กี่นาทีต่อมา ผ้าม่านถูกเลื่อนออกช้า ๆ ทิศตะวันที่นั่งรออยู่เงยหน้าขึ้นแล้วก็หยุดนิ่งไปชุดเจ้าสาวสีขาวเรียบหรูโอบรับรูปร่างของเธออย่างพอดี ลูกไม้บาง ๆ คลุมไหล่ ทำให้เธอดูอ่อนโยนและสง่างามในเวลาเดียวกัน“เป็นยังไงคะ” ดารินทร์ถามเสียงเบา มือกำชายกระโปรงแน่น “มันดูแปลก ๆ มั้ย”ทิศตะวันลุกขึ้นยืนช้า ๆ เดินเข้าไปหาเธอทีละก้าว เขาหยุดตรงหน้าเธอ ก่อนจะเอื้อมมือเชยคางให้เธอเงยขึ้นมาสบตา“แปลกครับ”คำตอบของเขาทำให้ดารินทร์รู้สึกประหม่า“แปลกตามาก และก็สวยมากด้วย” “งั้นตกลงเอาชุดนี้ค่ะ” แค่ทิศตะวันบอกว่าเธอใส่แล้วสวย เธอก็โอเคแล้ว “ไม่ลองชุดอื่นก่อนเหรอเผื่อที่รักจะชอบ” ทิศตะวันเสนอทางเลือก “แต่ไม่ว่าที่รักจะใส่ชุดไหน พี่เชื่อว่าสวยทุกชุด” “นั่นเป็นคำพูดของคุณพนักงานหรือเปล่าคะ” ดารินทร์เอ่ยแซวทิศตะวันหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะจับชายกระโปรงของเธอจัดให้เข้าที่อย่างระมัดระวัง“หมุนตัวหน่อยสิครับ”เธอลังเลเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมหมุนตัวช้า ๆ กระโปรงสีขาวบานออกอย่างสวยงาม เขามองตามทุกการเคลื่อนไหว ก่อนจะพึมพำเบา ๆ“สวยชะมัด…” “คุณผู้ชายเชิญทางนี้ค่ะ” “ค
สายลมอ่อน ๆ พัดผ่านผิวแก้มของดารินทร์ขณะที่เธอนั่งอยู่บนม้านั่งในสวนเล็ก ๆ ของโรงพยาบาล เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามปล่อยวางความกดดันทั้งหมดที่กดทับอยู่ในใจ ‘หมอไม่รู้ว่าตอนนี้คุณเครียดเรื่องอะไร แต่คุณควรจะทำใจให้สบาย เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือลูกของคุณ หากคุณยังแบกรับความรู้สึกมา
ทิศตะวันหลุบตาลง สีหน้าของเขาเรียบนิ่ง แต่สายตากลับหม่นหมองอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากเริ่มเม้มเข้าหากันแน่น ความอึดอัดกำลังปะทุอยู่ในใจ“เธอถามเรื่องวันแต่งงานของผมจริง ๆ เหรอ”กิตติชัยพยักหน้าช้า ๆ ก่อนจะถอยออกไปเล็กน้อย ปล่อยให้ทิศตะวันได้อยู่กับความคิดของตัวเอง“ผม...ไม่รู้ว่าตัวเองควรทำยังไง แต่ถ
ดารินทร์ออกจากโรงพยายาบาลเมื่อหลายวันก่อน เธอตระหนักได้ว่าการเข้าโรงพยาบาลครั้งนี้แตกต่างจากครั้งก่อน เขามานอนเฝ้าและดูแลเธอด้วยตัวเอง ดารินทร์แอบเชื่ออยู่ลึก ๆ ว่าทุกอย่างที่ผ่านมาอาจมีความหมายมากกว่าที่เห็นอยากจะคิดว่าเขาอาจจะรู้สึกอะไรบางอย่างกับเธอมากกว่าแค่แม่ของลูก แต่สุดท้ายแล้วคำพูดหนึ่งก็
“คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่”ทิศตะวันนิ่งไป...เขาควรตอบว่าอะไร ทุกอย่างที่เขาทำไปก็แค่เพราะลูก หรือว่าเพราะอะไรกันแน่ ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้คำตอบที่ชัดเจนสำหรับคำถามนี้...หรือบางทีเขาอาจจะรู้แต่ไม่เคยกล้ายอมรับมันทิศตะวันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของดารินทร์ คำถามของเธอชัดเจน แต่เขากลับไม่มีคำตอบ ไม่มีคำพูด







![พิศวาสรักเมียแต่ง (NC20+) [ซีรีส์ พิศวาสรัก 4/4]](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)