บทที่ 10

“ได้ความสะใจ!” คำตอบนั้นทำให้ดวงตาคู่งามเบิกกว้าง หญิงสาวแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่าเฮ็คเตอร์จะตอบเธอได้อย่างไม่ยี่หระแม้แต่น้อย หญิงสาวเผลอสะอื้นไห้ออกมพร้อมด้วยน้ำตาที่จริง ๆ แล้วเธอไม่อยากให้เขาเห็นด้วยซ้ำ

“เฮ็คเตอร์...คุณไม่เหมือนเดิมเลย...ทำไม”

“ผมบอกคุณไปแล้วไง เราแลกกัน ความเจ็บปวดของผมกับผู้หญิงต่ำช้าคนหนึ่งที่หลอกให้ผมทั้งรักทั้งคลั่ง...แค่ครั้งละสองแสน หรือว่าจะเป็นร้อยล้านพันล้าน ผมไม่แคร์ถ้าจะใช้มันเพื่อความพอใจของตัวเอง ในเมื่อตัวคุณมันมีค่าแค่เศษเงินของผมเท่านั้น!”

“เศษเงิน...” คำพูดเบาหวิวลอดออกมาจากริมฝีปากแห้งผากพร้อมเสียงสะอื้นไห้ ณชนกเหมือนถูกฉุดขึ้นมาจากความตายตอนที่ได้เห็นหน้าเขาครั้งแรก แต่แล้วเธอกลับถูกเขาเหวี่ยงลงไปในเหวลึก ให้เธอตายทั้งเป็นอยู่ในนั้น มันทรมานราวกับได้ขึ้นสวรรค์ก่อนพลัดหล่นลงไปในนรกขุมสุดท้าย

“เฮ็คเตอร์...คุณจะไม่ฟังฉัน...สักนิดเลยหรือคะ” เขาส่ายหน้า แววตาคู่นั้นอาบความชิงชังอย่างเหลือแสน เขาก้มลงมาใกล้อีก ริมฝีปากของเขาอยู่เกือบชิดกลีบปากแห้งผากของหญิงสาว ณชนกไม่ได้แตกต่างไปจากเมื่อก่อน เธองดงามอย่างที่ผู้ชายคนไหนก็ไม่อาจห้ามใจ ใบหน้าแสนหวานของเธอยังเต็มไปด้วยความดึงดูดทุกครั้ง ดวงตาคู่สวยที่เปล่งประกายเจิดจรัส จมูกโด่งเล็กและริมฝีปากละมุนราวกลีบกุหลาบ เรือนร่างนุ่มนิ่มที่เขาเคยกอดและแทบไม่อยากคลายอ้อมแขน แต่ทุกอย่างเป็นแค่ภาพมายา เพราะเขาได้ประจักษ์แล้วว่าเบื้องหลังความงามสะกดใจที่แท้ณชนกคือนางมารร้ายที่เคยทำลายวิญญาณของเขา เฮ็คเตอร์ขยับริมฝีปากอยู่ชิดเรียวปากอิ่มทว่าซีดเซียวของหญิงสาว

“เปล่าประโยชน์ที่ผมจะฟังคำแก้ตัวจากผู้หญิงอย่างคุณ นับแต่นี้ไปผมจะฟังแต่เสียงหัวใจเท่านั้น ฟังไว้นะลีแอน...นี่จะเป็นสัญญาระหว่างเรา...ผมอยากขึ้นมาเมื่อไหร่คุณต้องมาสนองให้ผมเมื่อนั้น คุณเป็นโสเภณีของผม รับเงินค่าจ้างที่ผมให้ แต่คุณ...ไม่มีสิทธิ์เรียกร้องอะไรทั้งนั้น ถ้าผมอยากจะมีใครผมก็มีได้ทุกเมื่อ ผมมีสิทธิ์ที่จะควงผู้หญิงคนไหนก็ได้ และสำหรับคุณ...ห้ามยุ่งกับผู้ชายคนไหนโดยเด็ดขาด ถ้าขืนคุณขัดคำสั่ง ไม่ทำตามข้อตกลง ผม...จะไม่รับรองความปลอดภัยสำหรับลูกสาวของคุณ”

“คลีโอ!” ได้ยินแค่นั้นหัวใจของหญิงสาวก็ยิ่งหน่วงหนักมากขึ้นเป็นหลายเท่า ร่างพยายามเล็กดิ้นแต่ก็ทำได้แค่ขยับตัวอย่างยากลำบากอยู่ใต้ร่างที่หนักอึ้ง แววตาหวาดหวั่นของเธอราวกับเป็นสิ่งที่ทำให้เฮ็คเตอร์พึงพอใจ ยิ่งเธอหวาดกลัวมากเท่าไหร่ก็ดูเหมือนเขาจะยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น

“คุณรู้ได้ยังไง...เฮ็คเตอร์”

“เมื่อเช้าผมตามคุณไปที่เนอร์สเซอรี่ ลูกสาวคุณน่ารักดีนะ ชื่ออะไรนะ...คลีโอเหรอ...คงเป็นลูกของผู้ชายที่ผมเห็นเขากับคุณคืนนั้น...แล้วตอนนี้เขาไปไหนแล้วล่ะ”

ณชนกเม้มปากแน่น หญิงสาวพยายามอดกลั้นแต่แล้วเฮ็คเตอร์กลับลั่นเสียงใส่ “ผมถามว่าเขาไปไหนแล้ว!”

“เขาตายไปแล้ว!” หญิงสาวตอบกลับไปอย่างสิ้นหวัง น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าไหลหลั่งหากก็ไม่ได้ฉุดทิฐิของชายหนุ่มให้ลดลงเลย เธอเห็นแต่ความโกรธเกลียดในแววตาคู่นั้น ทำอย่างไรเธอก็ไม่อาจเหนี่ยวรั้งทุกอย่างให้กลับคืนมาได้อีก เฮ็คเตอร์กลายเป็นซาตานและเขาจะไม่มีวันฟังในสิ่งที่เธอเฝ้ารอคอยและอยากจะบอกเขามากที่สุดในชีวิต ชายหนุ่มเหยียดรอยยิ้มเยาะ

“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้คุณก็คงเป็นหม้ายสินะ...หึ...อาจจะสึกหรอไปบ้างเพราะถูกใช้งาน แต่ดูยังไงคุณก็ยังน่าลิ้มลองอยู่ดี”

ณชนกไม่ทันได้เบี่ยงหน้าหลบริมฝีปากของเฮ็คเตอร์ก็ประกบปิดกลีบปากของหล่อนจนส่งเสียงร้องออกมาแทบไม่ได้ เขาบดขยี้อย่างไร้ปราณี ลิ้นหนาฉกเข้าไปในริมฝีปากบวมเจ่อ จาบจ้วงล้วงลึกราวกับปราศจากอารมณ์เสน่หามีแต่ความกระหายใคร่ล้วน ๆ แต่แล้วชายหนุ่มก็ต้องชะงักเมื่อรู้สึกถึงแรงสะอื้นไห้จากอกของหญิงสาว  ณชนกไม่ดิ้นรนอีกต่อไปแต่หัวใจของเธอแหลกสลายลงไม่มีชิ้นดี เขาทำเหมือนเธอเป็นแค่ซากชีวิต ไร้วิญญาณหมดซึ่งศักดิ์ศรีแม้แต่จะปกป้องตัวเอง ใบหน้าคร้ามเข้มค่อย ๆ เลื่อนออกจากใบหน้างดงาม แม้ความหอมหวานจากรสที่เคยสัมผัสยังติดตรึงอยู่ที่ปลายลิ้นหากแต่ความทรงจำนั้นกลับถูกกดทับด้วยความเกลียดชังในท้ายที่สุด

บทที่ 6

“วันนี้ผมจะให้คุณกลับไปทำงานที่โรงแรมตามปกติ” เขากล่าวเสียงเข้มและเลื่อนลำตัวออกจากร่างแน่งน้อย ณชนกรีบลุกขึ้นและเช็ดน้ำตาที่มันเปรอะเปื้อนบนแก้ม แต่ก่อนจะก้าวออกไปจากห้องนั้นหญิงสาวหันกลับมาหาเขาอีกครั้งอย่างลังเล เฮ็คเตอร์อยู่ในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียง เขาเลิกคิ้วสูงราวกับรอฟังอะไรบางอย่างที่หญิงสาวกำลังจะพูด

“อย่าทำอะไรลูกฉัน...ได้โปรด”