บทที่ 8

เคอิกรุป ประเทศญี่ปุ่น

“เพราะอะไรถึงกลายเป็นผู้ชายสองคนที่มาศึกษาดูงานในครั้งนี้เกิดความผิดพลาดอะไรขึ้นแล้วทำไมปภาดาถึงไม่มาเธอถือว่าเป็นพนักงานใหม่ควรจะนั่งอยู่ที่นี่ไม่ใช่คนที่เคยมาแล้ว...”

“ขออภัยค่ะท่านประธาน” เลขาสาวตอบเสียงสั่น

“ทาง LEO GROUP แจ้งมาว่าเธอป่วยไม่สามารถเดินทางมาร่วมงานได้จึงส่งสองคนนี้มาแทน”

“ขออภัยอีกครั้งค่ะ” เลขาตอบพร้อมโค้งคำนับอยู่กับที่

“เอาล่ะ...ไม่ใช่ความผิดของคุณออกไปได้”

“ป่วยเหรอ...ช่างเถอะ”

ริวอิจิไม่คิดจะใส่ใจอีกเพราะแฟ้มตรงหน้าที่กองสูงพะเนินให้เขาต้องอ่านอย่างละเอียดและจรดลายเซ็นลงไปอยู่หลายแฟ้มอีกทั้งอาการป่วยที่เป็นอยู่หายไปปลิดทิ้งหลังครบ 3 เดือนเหมือนโปรแกรมที่ถูกตั้งเวลาไปหาหมอก็ไม่เจอสาเหตุนอนซมกินอะไรไม่ได้นอกจากกะเพราไรส์ซึแถมอาหารการกินต้องเปลี่ยนใหม่หมดชาที่เคยดื่มทุกวันอย่าง ‘ซีลอน’ ต้องเปลี่ยนมาเป็น ‘ชาจัสมิน’ ไม่รู้ว่าร่างกายเขาเสพติดอะไรกับกลิ่นของดอกมะลิมากมายห้องนอนห้องทำงานรวมถึงในรถต้องเปลี่ยนมาใช้กลิ่นนี้หมดกระเพาะก็ดูจะแข็งแรงขึ้นกินเผ็ดได้เยอะขึ้นจนคนรอบข้างยังแปลกใจ

เดือนหน้ามีงานที่ยุโรปหล่อและรวยแบบเขาไม่ควรมานั่งจมจ่อมอยู่กับแม่สาวสวยนั้นคนเดียวมีคนที่พร้อมให้เขาควงอีกเยอะก็ใช่...ช่วยไม่ได้คนมันรูปหล่อแถมยังรวยอีกด้วยแต่พอเจอหน้างานจริงๆเพียงเท่านั้นแหละน้ำหอมเจ้าหล่อนดันทำเอาท้องไส้ของเขาปั่นป่วนตอนแรกคิดว่าเพราะ Jet lag อีกทั้งทรวดทรงองค์เอวของผู้หญิงตรงหน้าก็ทำเอาลอบกลืนน้ำลายอยู่หลายครั้งเรียกได้ว่าตรงสเปกทุกอย่างอารมณ์พลุ่งพล่านที่กำลังก่อตัวขึ้นกลับต้องดับลงเพียงเพราะกลิ่นน้ำหอมที่ทำให้เขาต้องรีบพุ่งตัวไปยังห้องน้ำโก่งคออ้วกกับชักโครกอยู่นานสองนานสภาพเขาตอนนี้ก็คงไม่พร้อมสำหรับสนามรักจริงๆสาวเจ้าทำหน้าตาสะอิดสะเอียนก่อนจะรับเช็กที่เลขายื่นให้ด้วยความโมโห! เดินกระทืบเท้าปึงปังออกไปอย่างไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมากอีกอย่างเคอิเองก็ได้ขึ้นชื่อคาสโนว่าตัวพ่อและเขายังไม่ขี้เหนียวกับสาวๆในสต๊อกถ้าหากทำให้ตัวเองพอใจในรสรักที่อีกฝ่ายมอบความหฤหรรษ์ให้เขา

ริวอิจิเป็นผู้ชายที่จริงจังกับงานเวลาพักคือพักเขาจะสนุกสุดเหวี่ยงเพื่อถือว่าเป็นการตอบแทนร่างกายที่ทำงานมาอย่างหนักหน่วงไม่น่าเชื่อว่าการมายุโรปครั้งนี้ของเขานอกจากจะประสบผลสำเร็จเรื่องสัญญาแล้วกลับกลายเป็นว่าตลอดสองสัปดาห์ที่อยู่ที่นี่เขาเหมือนคนป่วยใกล้ตายที่นั่นนี่ก็กินไม่ได้ทั้งๆที่เหมือนอาการจะเริ่มดีขึ้นก่อนเดินทางมาที่นี่ไปหาหมอก็ไม่พบโรคร้ายแรงอะไรอีกทั้งอาจเพลียสะสมจากการเดินทางได้แต่นอนกร่อยอยู่บนเตียงไม่ก็จิบบรั่นดีอยู่ภายในห้องสี่เหลี่ยมนี้อาหารที่พอจะประทังชีวิตของเขาในระยะนี้มีเพียงข้าวผัดกะเพราอาหารไทยที่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่กระเพาะของเขาต่างก็ร้องเรียกหาอาหารชนิดนี้ฟัวกราส์วากิวเนื้อราคาแพงต่างๆก็ทำเอาเขาพะอืดพะอมทุกครั้งที่เห็นมันเคอิคิดว่าเขาต้องป่วยป่วยแน่ๆแต่ไม่รู้ว่าป่วยด้วยอะไร

พออายุครรภ์อย่าง 7 เดือนคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวอย่างฉันพอกลับจากโรงพยาบาลก็แวะไปดูของใช้เด็กพอเห็นราคาเท่านั้นแหละนั่นนี่ก็จำเป็นและฉันก็ลิสต์รายการของใช้ที่คิดว่าจำเป็นต้องใช้จริงๆมาแล้วและตัดพวกที่คิดว่าไม่ได้ใช้ออกไปจนเหลือไม่ถึง 10 รายการพอเห็นราคาคาร์ซีทอย่างดีแล้วแทบลมจับแต่เพราะชีวิตราคาลูกแพงกว่านั้นฉันก็กัดฟันซื้ออย่างไม่คิดเสียดายเงินอีกอีกอย่างเพราะอยู่ตัวคนเดียวเลยสั่งให้ทางร้านจัดส่งให้ทางไปรษณีย์พอคิดว่าคอนโดที่ฉันอาศัยอยู่คนเดียวมาตลอดหลายปีมานี้จะมีสมาชิกใหม่เพิ่มมาอีกคนก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้อีกอย่าง…ฉันกำลังจะเป็นแม่คนได้แต่ลูบหน้าท้องที่ยื่นออกมาของตัวเองอยู่อย่างนั้นเหมือนว่าเจ้าตัวเล็กในท้องจะสัมผัสถึงอบอุ่นที่หน้าท้องถึงได้ถีบทักทายทำเอาจุกไม่น้อยหน็อยแน่! แสบตั้งแต่ในท้องคลอดออกมาจะฟัดให้ช้ำเลยคอยดู

ตอนแรกตัวฉันเองพอรู้ว่าท้องก็ตกใจมากเหมือนกันแต่นี่คือชีวิตไม่ว่าผิดพลาดล้มเหลวไม่เป็นดั่งใจยังไงก็ต้องไปต่ออีกทั้งกว่าจะรู้ตัวก็ปาไปเกือบสามเดือนแล้วตอนแรกฉันลังเลว่าจะเก็บเด็กคนนี้เอาไว้ไหมแต่บางทีฉันก็ควรจะเรียนรู้ที่จะยอมรับผลการกระทำของตัวเองอีกทั้งเด็กคนนี้ก็ไม่ได้ผิดอะไรถึงตัวเองจะไม่ได้รวยล้นฟ้าแต่ก็พอมีกำลังเลี้ยงได้ตามแบบฉบับของตัวเองอีกอย่างการเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวก็ไม่ได้แย่อะไรและหวังว่าจะไม่ต้องเจอพ่อของลูกอีกผู้ชายอะไรไร้ความรับผิดชอบแถมยังกล้าสดกับคู่นอนอีกไอ้ผู้ชายเฮงซวย! ขอให้จู๋เหี่ยวใช้งานไม่ได้อีกตลอดชีวิตเลยฉันขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด่าทออยู่ในใจโดยไม่รู้เลยว่าคำสาปแช่งนั้นจะสัมฤทธิผลไปยังอีกฟากฝั่งหนึ่งของซีกโลก