โตเกียว…เกี่ยวรัก

ว่ากันว่าเรามักจะ “ซ่อน” คนคนหนึ่งไว้ในบทเพลง...

ท่อนฮุคเพลง “ไม่รู้จักฉันไม่รู้จักเธอ” แม่งโคตรตรง

ฉันเอง...ก็เป็นหนึ่งในนั้นความจริงไม่อยากจะปิดบังหรือซ่อนเร้นมากมายอะไรขนาดนั้นเพราะตัวฉันเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า…

พ่อของลูกเป็นใคร!

ความจริงฉันก็ไม่ได้ใจง่ายและฟรีเซ็กซ์ขนาดนั้นแต่เพราะความเมาประจวบกับเลี้ยงส่งวันสุดท้ายก่อนที่จะขึ้นเครื่องกลับไทยรู้ตัวอีกทีตื่นมาในโรงแรมใจกลางเมืองประจวบกับเวลาขึ้นเครื่องเหลือแค่ไม่กี่ชั่วโมงตัดสินใจแต่งตัวเก็บข้าวของออกมาจากโรงแรมโดยมีชายหนุ่มที่ไหนไม่รู้นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียงไม่มีคำทักทายเอื้อนเอ่ยใดๆเวลาไม่คอยท่ารีบพาตัวเองออกมาแล้วนั่งแท็กซี่มุ่งตรงไปยังสนามบินฮาเนดะทันที

โชคดีที่ก่อนกลับได้ขนกระเป๋าบางส่วนไปเก็บไว้ที่ล็อกเกอร์สนามบินบ้างแล้วบางส่วนก็แพ็กส่งไปรษณีย์ไปยังเมืองไทยเรียบร้อยเลยเดินตัวปลิวไปเอากระเป๋าใบเล็กที่เตรียมไปที่ล็อกเกอร์มาเข้าคิวรออาบน้ำชำระร่างกายก่อนเช็กอินขึ้นเครื่องกลับไทย

“คงไม่สด...หรอกมั้ง” ฉันคิดเข้าข้างตัวเองในใจคิดว่ากลับไปถึงไทยจะซื้อยาคุมฉุกเฉินมากินคิดอีกทีจะติดโรคมั้ยวะเนี่ยยืนสำรวจร่างเปลือยเปล่าตัวเองหน้ากระจกแม่เจ้า...เนินอกมีแต่รอยสีกุหลาบบริเวณแขนขวามีรอยเขี้ยวขนาดใหญ่สีม่วงคล้ำอีกไม่กี่วันต้องออกเขียวแน่ๆยังดีที่รอยพวกนี้อยู่ในร่มผ้าหมดไม่งั้น...หลายคนคงคิดว่าฉันถูกรุมโทรมแน่ๆแล้วหนุ่มที่ฉันหิ้วมาค้างด้วยใครวะเนี่ยเมาจนจำอะไรไม่ได้เลยเมาจนภาพตัด

ใครที่เคยอยู่ที่ญี่ปุ่นจะรู้ว่า “โนมิไก” เป็นส่วนหนึ่งในวัฒนธรรมญี่ปุ่นในการเข้าสังคมการทำงานเรียนและถือว่าเป็นมารยาททางสังคมอย่างหนึ่งจำได้ว่าเรานัดกันไปที่ร้านแรกจากนั้นก็ร้านที่ 2,3 จบที่ร้านคาราโอเกะจากนั้นก็ภาพตัดจำอะไรไม่ได้อีกเลยเป็นงานเลี้ยงฉลองเลี้ยงจบปริญญาโทของฉันเองและยินดีที่ได้งานทำที่เมืองไทยทันทีหลังเรียนจบ

บอกตรงๆไม่กล้าทักไปถามเรื่องเมื่อคืนกับเพื่อนในกลุ่มไลน์ด้วยซ้ำมีแต่เพื่อนต่างชาติเหมือนเพื่อนร่วมคลาสที่ไม่ได้สนิทมากพอจะถามเรื่องส่วนตัวหรือบอกเล่าอะไรหลายๆอย่างเหมือนคำว่า ‘เพื่อน’ ในเมืองไทยพวกเราจะคุยกันแค่เฉพาะเรื่องงานเรื่องเรียนนอกเหนือจากเรื่องส่วนตัวเราจะไม่ถามไม่เซ้าซี้อยากรู้เรื่องของอีกฝ่ายแต่เรื่องเมื่อคืน...คาใจฉันมากๆไม่รู้ว่าใครหิ้วใครทำอีท่าไหนถึงมาจบที่ห้องกับอีกฝ่ายได้แล้วฉันไม่ได้ไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง

โอ๊ย!!ให้ตายเถอะไม่รู้อีกฝ่ายจะมีโรคประจำตัวอะไรไหมเนี่ย...บ้าบอชะมัดสมกับเลข 25 ต้อนรับเบญจเพสกันซินะ

แลนดิ้งถึงไทยปุ๊บขนของสัมภาระต่างๆเข้าคอนโดจัดแจงข้าวของต่างๆให้เข้าที่จากนั้นก็สลบหลับเป็นตายโชคดีก่อนกลับจากญี่ปุ่นให้แม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดไว้ก่อนแล้วลืมเรื่องสำคัญต่างๆนานาไปมัวแต่พะวงถึงเรื่องงานที่จะต้องไปรายงานตัววันแรกวันจันทร์ที่จะถึงนี้หลายคนคงเป็นเหมือนกันตอนที่เริ่มงานเปลี่ยนจากชีวิตนักศึกษามาเป็นวัยทำงานเต็มตัวคงประหม่าตื่นเต้นมากไม่น้อยฉันก็เหมือนกันตื่นเต้นจนนอนไม่หลับนอนพลิกไปพลิกมาจนนาฬิกาปลุกให้รู้เวลาก่อนเตรียมตัวเกินเดินทางไปทำงานโชคดีที่บริษัทอยู่ไม่ไกลนั่งรถไฟฟ้าแค่ไม่กี่ป้ายก็ถึง

เพราะความกังวลในเรื่องงานการเดินทางที่ทุลักทุเลกว่าจะถึงห้องจนทำให้ฉันหลงลืมเรื่องสำคัญอะไรไปบางอย่างบวกกับชะล่าใจเพราะเห็นซากถุงยางที่ใช้แล้วอยู่บนพื้นเราต่างก็เป็นคนแปลกหน้าและไม่คิดว่าจะใจกล้าสดกับคนที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้าเอาจริงฉันไม่กล้าไปพลิกหน้าดูด้วยซ้ำว่าพ่อหนุ่มคนนั้นที่ฉันได้กินเป็นใครต่อให้จำหน้าได้ก็ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีกผ่านมาแล้วก็ผ่านไป…ถือซะว่าเป็นประสบการณ์หนึ่งในชีวิตแต่ทว่าความคิดของฉันมันตื้นเขินเกินไปล่ะมั้งคิดว่าอะไรก็คงจะเป็นดั่งใจไปเสียหมดโดยไม่รู้ตัวเลยว่าชีวิตของฉันกำลังจะเปลี่ยนไปหลังจากคืนนั้นณบัดนาว!