บทที่ 8 คนอันตราย1

วันต่อมาคามิลลาก็มายืนรอประธานหนุ่มหน้าบริษัทตามที่เขาบอกไว้ ระหว่างยืนรอเธอก็เป็นที่จับตามองของคนทั้งบริษัท สาเหตุก็เพราะการถูกเลื่อนตำแหน่งให้ไปเป็นเลขาของประธานหนุ่มแบบสายฟ้าแลบยังไงล่ะ

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนปล่อยข่าวกันทั้งที่เธอก็เพิ่งได้รับตำแหน่งเลขาเมื่อวานนี้เอง หูตาไวเสียจริงกับเรื่องชาวบ้านเนี่ยคิด ๆ แล้วก็พานทำให้หงุดหงิดไม่น้อย 

เมื่อวานได้รับตำแหน่งวันนี้ออกทำงานนอกสถานที่กับประธานหนุ่มแล้วยิ่งทำให้พนักงานในบริษัทพากันคิดไปในทางที่ไม่ดีแอบซุบซิบนินทาว่าเธอคงใช้เต้าไต่ 

แต่ถามว่าเธอแคร์ไหมบอกเลยว่าไม่ยังคงเชิดหน้าอย่างเต็มภาคภูมิเพราะเธอรู้แก่ใจตัวเองดีไม่ได้เป็นดั่งคำเขาว่าสักนิด แล้วทำไมต้องเก็บมาใส่ใจให้เสียสุขภาพจิตใจตัวเอง

บรืนนน!

ผ่านไปประมาณสิบนาทีรถตู้คันหรูสีขาวก็เคลื่อนตัวมาจอดลงตรงหน้า เธอยังคงยืนมองอยู่อย่างนั้นเพราะไม่แน่ใจว่าใช่รถประธานหนุ่มหรือไม่จนเห็นพายัพเปิดประตูฝั่งข้างคนขับลงมาจึงลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กตรงไปหาเขา

“คุณขึ้นรถเถอะผมเอากระเป๋าไปเก็บหลังรถให้” 

“ขอบคุณค่ะ” เธอยื่นกระเป๋าให้พายัพแต่โดยดีพร้อมกับกล่าวขอบคุณด้วยท่าทางนอบน้อมจากนั้นก็เปิดประตูขึ้นรถโดยเลือกจะเดินผ่านประธานหนุ่มที่นั่งเบาะหน้าสุดไปยังเบาะหลัง ซึ่งประภากรณ์ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรเพียงปรายตามองเธอเล็กน้อยแล้วก้มหน้าสนใจมือถือต่อ

ตลอดการเดินทางจนกระทั่งถึงภูเก็ตประภากรณ์ปฏิบัติกับคามิลลาเหมือนลูกน้องกับเจ้านายทั่วไปพูดคุยกับเธอบ้างนาน ๆ ครั้ง ส่วนมากมีอะไรเขาจะบอกกล่าวกับลูกน้องคนสนิทอย่างพายัพมากกว่า 

จนบางครั้งคามิลลาก็อดคิดในใจไม่ได้ว่าเขาจะพาเธอมาด้วยทำไมเหมือนพาเธอติดสอยห้อยตามเฉย ๆ มากกว่าทำงานเสียอีก 

และตอนนี้เธอกับประธานหนุ่ม และลูกน้องของเขาก็เดินทางมาถึงที่พักสุดหรูสไตล์พลูวิลล่าที่ตั้งอยู่บนหาดส่วนตัวแล้ว ดูเหมือนทุกอย่างจะเป็นไปอย่างราบรื่นจนกระทั่งพายัพที่เดินไปเช็คอินที่ล๊อบบี้ของพลูวิลล่าเดินกลับมาแจ้งข่าว

“ท่านประธานครับคือว่าการจองห้องพักมีปัญหานิดหน่อยครับ” 

“มีปัญหาอะไร” ประภากรณ์ขมวดคิ้วเป็มปมกับคำบอกกล่าวของพายัพมีสีหน้าไม่สบอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบจับจ้องหน้าลูกน้องอย่าวตำหนิ ทำเอาคนถูกจ้องถึงกัยใบหน้าเจื่อนเอ่ยตอบไม่เต็มเสียงนัก “คือว่าเช็คอินได้แค่ห้องเดียวครับ”

“ทำไมถึงเช็คอินได้ห้องเดียว ผมให้คุณนิดาจองสองห้องไม่ใช่เหรอ”

“ทางพลูวิลล่าบอกว่าในระบบจองแค่ห้องเดียวครับ และตอนนี้ห้องพักก็เต็มหมดแล้วครับ”

“ทำงานสะเพร่าจริง ๆ” เสียงทุ้มสบถออกมาอย่างหัวเสียที่ทุกอย่างไม่เป็นไปตามที่วางไว้ เขาเกลียดความผิดพลาดเป็นที่สุด

“งั้นดิฉันไปพักโรงแรมอื่นที่อยู่ใกล้ ๆ กับที่นี่ก็ได้” คามิลลาที่ยืนฟังเงียบ ๆ เสนอความคิดเห็นหวังจะช่วยทำให้สถานการณ์ตึงเครียดเบาบางลง

“พูลวิลล่านี้ตั้งอยู่บนหาดส่วนตัวโรงแรมที่ใกล้ที่สุดก็ต้องขับรถไปอีก 30กิโล ลองคิดดูว่าเวลาผมเรียกใช้กว่าคุณจะมาถึงต้องใช้เวลากี่นาที คุณเป็นเลขาผมก็ต้องอยู่ข้างกายคอยรับคำสั่งผมจะไปพักโรงแรมอื่นได้ยังไง”

คำพูดของประธานหนุ่มทำให้คามิลลาเริ่มไม่พอใจเล็กน้อย เธอรู้ว่ามันเป็นหาดส่วนตัวแต่เขาจะหย่อน ๆ ให้หน่อยไม่ได้หรือยังไงกันก็เห็น ๆ อยู่ว่าเขาใช้งานลูกน้องคนสนิทมากกว่าเธอเสียอีก 

เธอพรูลมหายใจเข้าออกเบา ๆ พยายามเก็บอาการไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งเปล่งเสียงถามไถ่แกล้มประชดประชันน้อย ๆ “แล้วจะให้ดิฉันพักที่ไหนละคะในเมื่อพลูวิลล่านี้มันเต็ม”

“พักกับผม”

“ห๊ะ!” เธอถึงกับอ้าปากเหวอกับคำพูดง่าย ๆ ของประธานหนุ่มมองสบแววตาดุดันอย่างไม่เข้าใจ นี่เขาพูดเล่นใช่ไหมที่จะให้เธอไปพักห้องเดียวกับเขาทั้ง ๆ ที่เธอเป็นผู้หญิง หรือว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่แล้วไหนจะลูกน้องเขาอีก “แล้วคุณพายัพละคะ”

“หน้าที่ของพายัพหมดเพียงเท่านี้ เดี๋ยวเขาก็จะกลับไปหาแม่ที่บ้านในตัวเมืองภูเก็ตแล้ว กลับมาอีกทีก็วันเดินทางกลับกรุงเทพเลยหน้าที่ดูแลผมหลังจากนี้เป็นของคุณ”

“แต่ฉันเป็นผู้หญิงนะคะ จะให้อยู่ร่วมห้องกับท่านประธานได้ยังไงมันไม่เหมาะสมค่ะ” วินาทีนี้คามิลลารับรู้ได้เลยว่าตัวเองไม่ปลอดภัยรู้สึกมีอะไรไม่ชอบมาพากลเสียแล้วพยายามยกเหตุผลมาอ้างสารพัด

แต่บอกเลยว่าใช้ไม่ได้ผลกับประภากรณ์นอกจากเขาจะไม่สนใจแล้วยังพูดจาเย้ยหยันอีกเพราะรู้ว่าพนักงานสาวคงไม่ยอมรับคำว่ากลัว “หรือคุณกลัวอะไร” 

 “ดิฉันไม่ได้กลัวอะไรค่ะ" ในชีวิตคามิลลาสะกดคำว่ากลัวไม่เป็นอยู่แล้ว และไม่ชอบใจอย่างยิ่งที่ใครมาพูดแบบนี้โดยเฉพาะร่างสูงตรงหน้า "ดิฉันพักกับท่านประธานก็ได้ค่ะ"

รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นประดับมุมปากหนาอย่างพึงพอใจเมื่อแม่เสือสาวตกหลุมพรางที่เขาขุดไว้ แต่เพียงเสี้ยวนาทีรอยยิ้มก็มลายหายไป ก่อนเขาจะหันไปพยักหน้ากับลูกน้อง 

พายัพพยักหน้ารับอย่างรู้งานแล้วกวักมือเรียกพนักงานชายหญิงสองคนที่ยืนรออยู่ห่าง ๆ ให้เข้ามา

"กลับไปได้แล้ว" เมื่อทุกอย่างลงตัวประภากรณ์ก็บอกให้ลูกน้องกลับไปทันที จากนั้นก็พยักหน้าให้พนักงานทั้งสองนำไปยังห้องพัก 

คามิลลานั้นทำได้เพียงลอบถอนหายใจออกมาเบา ๆ แล้วเดินตามหลังประธานหนุ่มไปด้วยอารมณ์ขุ่นมัวในสมองก็ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

ลมหายใจหนัก ๆ ถูกพ่นออกจากจมูกโด่งรั้นซ้ำ ๆ เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องที่เธอต้องพักร่วมกับประธานหนุ่ม 

ใบหน้าเรียวพลันบึ้งตึงอัตโนมัติให้ตายเถอะเธออยากจะบ้าตายแล้วแบบนี้จะเอาเวลาส่วนตัวมาจากไหนกันต้องอยู่กับเขาตั้งสี่วันสามคืน