บทที่ 11 เจรจาธุรกิจ

วันต่อมา..

 คามิลลาเดินถือแฟ้มเอกสารตามหลังประธานหนุ่มไปด้วยสีหน้าท่าทางไม่สดชื่นเท่าไรนัก สาเหตุเพราะเมื่อคืนกว่าจะข่มตาให้หลับได้ก็ตีสองแล้ว หนำซ้ำยังต้องนอนบนโซฟาคับแคบอีกทำให้รู้สึกปวดเมื่อยเนื้อตัวไปหมด 

 ส่วนอีกคนน่ะเหรอเดินสบายใจเฉิบก็แน่ล่ะสิได้นอนบนเตียงนุ่ม ๆ ห่มผ้าห่มหนา ๆ คิดแล้วก็น่าโมโหชะมัด เธอแอบคิดว่าเขาจะมีความเป็นสุขภาพบุรุษบ้างแต่ที่ไหนได้ยังมีหน้าบอกให้เธอไปนอนบนเตียงกับเขาอีก แล้วคิดว่าเธอจะพาตัวตัวเองไปเสี่ยงเหรอนอนบนโซฟาคับแคบยังจะดีและปลอดภัยมากกว่าอีก 

 เธอลอบพรูลมหายใจออกมาเบา ๆ เมื่อเดินมาถึงห้องอาหารส่วนตัวของทางพลูวิลล่าที่ถูกจัดไว้เป็นพิเศษสำหรับต้อนรับแขกวีไอพีที่จะมาเจรจาธุรกิจ ถึงเธอจะใจกล้าแค่ไหนแต่เมื่อต้องมาทำงานสำคัญแบบนี้เป็นครั้งแรกก็อดตื่นเต้น และประหม่าไม่ได้อยู่ดีเพราะประธานหนุ่มย้ำนักย้ำหนาว่าการเจราธุรกิจในครั้งนี้เขาไม่ต้องการให้มีอะไรผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว

 “คุณตรวจเช็คเอกสารดีแล้วใช่ไหมคามิลลา” ประภากรณ์เอ่ยขึ้นหลังจากหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้แล้ว พนักงานสาวเพิ่งมาทำหน้าที่นี้ครั้งแรกกลัวว่าเธอจะทำผิดพลาด ใบหน้าและน้ำเสียงของเขาเคร่งขรึมบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเขาจริงจัง และซีเรียสกับงานนี้มากแค่ไหนไม่หลงเหลือคราบผู้ชายเจ้าเล่ห์เหมือนเมื่อวานแม้แต่นิดเดียว

 “เช็คเรียบร้อยแล้วค่ะเอกสารไม่มีปัญหาอะไร”  ใบหน้าหล่อเหลาเพียงพยักรับเล็กน้อยหลังจากนั้นภายในห้องอาหารก็ถูกปกคลุมไปด้วยความเงียบ

 แกร็ก! 

 ผ่านไปประมาณสิบห้านาทีประตูห้องอาหารก็ถูกเปิดออกอีกครั้งประภากรณ์และคามิลลาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้าง ๆ กันหยัดกายลุกขึ้นออกจากโต๊ะ ก่อนจะเดินไปต้อนรับนักธุรกิจชาวเยอรมันวัยสามสิบเจ็ดปีกับครอบครัวอย่างเป็นกันเอง หลังจากทักทายเสร็จก็พากันมานั่งที่โต๊ะอาหาร

 โดยคามิลลานั่งข้างประธานหนุ่ม ส่วนเควิล ภรรยาและลูกสาวของเขาอีกหนึ่งคนนั่งฝั่งตรงข้าม การเจราเริ่มต้นขึ้นในทันทีและดูเหมือนสถานการณ์จะเคร่งเครียดไม่น้อยคามิลลาได้แต่นั่งมองประธานหนุ่มเจรจากับนักธุรกิจชาวเยอรมันเงียบ ๆ พลอยทำให้คนฟังอย่างเธอเครียดไปด้วยคิ้วสวยพลันขมวดชนกันโดยไม่รู้ตัวกระทั่งเสียงใส ๆ ของหนูน้อยวัยประมาณห้าขวบบุตรสาวของนักธุรกิจชาวเยอรมันทักทายเธอเบา ๆ 

 “สวัสดีค่ะ” 

 “สวัสดีค่ะคนสวย” เธอรีบปรับสีหน้าให้ยิ้มแย้มแล้วโน้มหน้าไปกระซิบตอบเด็กน้อยด้วยน้ำเสียงหวาน ซึ่งคำพูดของเธอเรียกรอยยิ้มจากเด็กน้อยได้เป็นอย่างดีการสนทนาจึงเริ่มต่อไปเรื่อย ๆ 

 “หนูชื่อเอมิลี่ค่ะ พี่ชื่ออะไรคะ”

 “พี่ชื่อคามิลลาค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” 

 “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะพี่คนสวย”

 “น้องเอมิลี่ชอบประเทศไทยไหมคะ”

 “ชอบมากเลยค่ะ ทะเลที่ภูเก็ตสวยมากค่ะ” ดูเหมือนเอมิลี่จะเข้ากับคามิลลาได้ดีเพียงไม่นานทั้งสองก็สนิทกัน หลังจากเอ่ยจบประโยคเอมิลี่ก็ลุกจากเก้าอี้เดินมายืนข้างหญิงสาว ก่อนจะเปิดรูปทะเลที่ไปเที่ยวมาให้ดู 

 “สวยมากค่ะ” คามิลลาเอ่ยด้วยใบหน้ายิ้มแย้มก้มดูและฟังเด็กน้อยพูดคุยอย่างตั้งใจกระทั่งเสียงมาเรียแม่ของเอมิลี่ดังขึ้น

 “เอมิลี่อย่าไปรบกวนพี่เขาค่ะ”

 “ไม่ได้รบกวนเลยค่ะน้องเอมิลี่น่ารักมากค่ะ” เธอเงยขึ้นไปเอ่ยกับมาเรียด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ซึ่งมาเรียก็ยิ้มตอบอย่างเป็นมิตรพร้อมกับเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่สุด  “ซนมากด้วยค่ะฉันกับคุณเควิลปวดหัววันละหายรอบเลยทีเดียว”

 คามิลลานึกขำกับคำพูดของมาเรีย หันไปมองเด็กน้อยที่ยังยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างนึกเอ็นดู “คุณแม่บอกว่าน้องเอมิลี่ซนมากเลย จริงไหมคะ”

 “หนูซนนิดเดียวเองค่ะ” เอมิลี่ปฏิเสธด้วยน้ำเสียงสูงปรี๊ดพร้อมยกนิ้วขึ้นจีบทำท่าทำทางประกอบทำเอาคามิลลาและมาเรียหลุดหัวเราะออกมาซึ่งทำให้เควิลกับประภากรณ์ที่เคร่งเครียดกับการเจรจาหันมองเป็นตาเดียวกัน

 “ขอโทษค่ะ” คามิลลาเหมือนจะรู้ตัวรีบน้อมศีรษะขอโทษด้วยใบหน้าถอดสีดูจากสีหน้าแล้วทั้งสองคงไม่พอใจมาก ๆ โดยเฉพาะประธานหนุ่ม 

 ประภากรณ์เพียงจ้องหน้าพนักงานสาวด้วยแววตาดุแกล้มคาดโทษแต่ก็ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา ส่วนเควิลหันไปเอ่ยกับภรรยาและลูกด้วยภาษาเยอรมันซึ่งเธอฟังไม่ออกจริง ๆ ว่าทั้งสามกำลังคุยอะไรกันแต่สีหน้าเคร่งเครียดไม่น้อย ได้แต่ภาวนาในใจขออย่าให้ต้องถึงขั้นยกเลิกการเจรจากันเลยไม่อย่างนั้นเธอต้องถูกไล่ออกแน่ ๆ

 “คุณคิดว่าผมควรตกลงเซ็นสัญญากับทางบริษัทคุณไหมคุณคามิลลา” 

 ทว่าเธอก็ต้องหน้านิ่วคิ้วขมวดด้วยความงุนงงเมื่อจู่ ๆ เควิลก็หันมายิงถามใส่เธอแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยซึ่งไม่ต่างจากประภากรณ์เลยทั้งสองหันมองหน้ากันอัตโนมัติ ก่อนคามิลลาจะหันกลับไปตอบตามที่คิดได้ในตอนนี้ “หากถามดิฉัน ดิฉันก็ต้องตอบว่าควรตกลงเซ็นสัญญาอยู่แล้วค่ะเพราะมันเป็นเรื่องน่ายินดีกับบริษัทมาก ๆ ค่ะหากได้นักธุรกิจไฟแรงมากความสามารถอย่างคุณเควิลมาร่วมงานด้วย”

 “…”

 “ซึ่งดิฉันคิดว่าคุณเควิลก็น่าจะมีคำตอบอยู่ในใจแล้วเหมือนกันใช่ไหมคะ ไม่อย่างนั้นคุณเควิลคงจะไม่ยอมลงทุนบินมาถึงประเทศไทย และดิฉันรับรองได้เลยค่ะว่าคุณเควิลจะไม่ผิดหวังหากจับมือกับทางบริษัทเราค่ะ” เสียงหวานเอ่ยอย่างฉะฉานทุกคำพูดที่เปล่งออกไปล้วนมาจากความรู้สึกจริง ๆ เพื่อแสดงให้อีกฝ่ายเห็นถึงความจริงใจไม่ว่าผลจะออกมาเป็นยังไงเธอก็พร้อมยอมรับ แต่ดูเหมือนเควิลจะสัมผัสได้ถึงความจริงใจของหญิงสาว อีกทั้งยังทึ่งในคำพูดของเธอไม่น้อยนับว่าเป็นคนที่ไหวพริบดีทีเดียวตอบคำถามได้ดีมาก

 “ผมชอบความตรงไปตรงมาของคุณจริง ๆ คุณคามิลลา” เขาระบายยิ้มให้หญิงสาวอย่างชอบใจ ก่อนเลื่อนสายตาไปมองหน้าประภากรณ์ต่อ “ผมตกลงเซ็นสัญญาครับคุณประภากรณ์”

 ประภากรณ์ที่นั่งหน้าเคร่งขรึมถึงกับขมวดคิ้วชนกันกับคำตอบที่ได้รับไม่คิดว่าคำพูดเพียงไม่กี่คำของพนักงานสาวจะทำให้เควิลตอบตกลงโดยไม่ต้องคิดทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาพูดมาแทบตาย แต่ก็ต้องยอมรับว่าเธอไหวพริบดีมากแค่เวลาไม่กี่วินาทียังสรรหาคำมาพูดได้อย่างฉลาดโดยการใช้ความจริงใจซื้อใจของเควิล 

 "เป็นเกียรติกับบริษัทอย่างยิ่งครับที่ได้ร่วมงานกับคุณเควิล" เขาน้อมศีรษะระบายยิ้มให้เควิลเล็กน้อย ก่อนจะแบมือขอเอกสารสัญญาจากพนักงานสาว อีกคนยื่นแฟ้มเอกสารให้อย่างรู้งาน

 หลังจากการเซ็นสัญญาเสร็จสิ้นลงเควิลก็ชวนทั้งสองคนทานอาหารและดื่มฉลองกัน บรรยากาศภายในห้องอาหารเป็นไปอย่างครึกครื้น ความสัมพันธ์ของทั้งสองฝ่ายดูเหมือนจะแน่นแฟ้นขึ้นโดยเฉพาะภรรยาและบุตรสาวของเควิลที่ดูจะชื่นชอบ คุยกันถูกอกถูกใจกับคามิลลามาก

 ประภากรณ์ลอบมองพนักงานสาวที่กำลังพูดคุยกับสองแม่ลูกอย่างออกรสออกชาติเป็นระยะ ๆ งานครั้งนี้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดีเป็นความดีความชอบของเธอล้วน ๆ เพราะความสดใสและยิ้มแย้มเป็นกันเองของเธอทำให้เควินยอมเซ็นสัญญาโดยง่าย