ตอนที่ 2 : รักมาตั้งนาน(3/3)

น็อตยังคงเอ่ยท้วงขึ้นมาด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย เพราะรู้ดีว่าระดับโยธาและพ่วงด้วยตำแหน่งเฮดว้ากสุดฮอตและประธานนักศึกษา วัน ๆ มีสาว ๆ แวะเวียนมาขายขนมจีบให้เพียบจนนับนิ้วไม่ถ้วน

คำถามจี้จุดนี้ทำให้บรรยากาศในวงเหล้าเงียบลงไปทันที มิกซ์เองก็พยักหน้าเห็นด้วยแล้วหันไปรอดูท่าทีของโยธา

ทว่าคนโดนพาดพิงกลับไม่ได้มีสีหน้าทุกข์ร้อนแม้แต่น้อย โยธาวางกระป๋องเบียร์ลง แววตาคมกริบฉายความหนักแน่นจริงจังจนคนมองยังรู้สึกขนลุก นัยน์ตาคู่ฉายแววเด็ดเดี่ยวไม่มีความล้อเล่นอยู่ในนั้นแม้แต่นิดเดียว

"สาวๆพวกนั้นกูไม่เคยสนใจ..." เขาหยุดพูดและมองหน้าเพื่อนนิ่งๆ "แล้วกูก็ไม่มีวันยอมให้โมเดลต้องเสียใจเด็ดขาด" โยธาเอ่ยเสียงเรียบต่ำทว่าทรงพลัง 

"พวกมึงคบกับกูมาตั้งกี่ปี เคยเห็นกูยอมพูดคะขากับผู้หญิงคนไหนนอกจากน้องมันไหมล่ะ"

คำถามตอกกลับหน้านิ่งของโยธาทำเอาน็อตกับมิกซ์ถึงกับเถียงไม่ออก เพราะมันคือเรื่องจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ ตลอดเวลาที่ผ่านมาต่อให้มีดาวคณะหรือสาวสวยระดับดารามาทอดสะพานให้ ไอ้เฮดว้ากคนนี้ก็ทำเพียงแค่ปลายตามองด้วยสายตาเย็นชา มีแค่กับยัยแก้มก้อนข้างห้องคนเดียวเท่านั้นแหละที่มันยอมแปลงร่างเป็นไอ้ต้าวไมโครเวฟสายละมุนได้ขนาดนี้

เมื่อเห็นว่าฝั่งคนคลั่งรักนิ่งสนิทจนไร้ช่องโหว่ น็อตเลยหันขวับไปหาแนวร่วมคนสำคัญแทน พลางเอื้อมมือไปเขย่าแขนเสื้อเจ้าของห้องยิก ๆ

"เฮ้ยไอ้สเกล มึงฟังมันพูดดิ แม่งโคตรมั่นหน้าเลยว่ะ ประกาศจองตัวน้องมึงเฉยเลยเนี่ย แล้วสรุปในฐานะพี่ชายแท้ ๆ มึงไม่คิดจะหวงน้องสาวมึงหน่อยจริง ๆ เหรอวะ น้องโมเดลโคตรจะน่ารักเลยนะโว้ย"

สเกลนิ่งไปนิดนึงก่อนจะตวัดสายตาไปมองโยธาที่นั่งยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะหน้าตาเฉย พี่ชายแท้ ๆ ถอนหายใจออกมาขำ ๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคดักคอเพื่อนสนิทตัวดี

"หวงดิ..." สเกลไหวไหล่อย่างไม่ยี่หระ "แต่อย่างที่กูบอกพวกมึงอะ มันรัก มันเฝ้ารอของมันมานานแล้ว ต่อให้กูห้าม มันก็ไม่ฟังหรอก และที่สำคัญแม่กูก็ไฟเขียวแบบโคตรจะเขียวอะ ไว้ใจมันยิ่งกว่ากูที่เป็นพี่ชายแท้ ๆ อีก"

"เออ อันนี้จริงของมึงว่ะ" มิกซ์ถอนหายใจยาวเหยียด ยอมรับในแต้มบุญที่เหนือกว่าของโยธา "ดูหน้ามันดิ นั่งนิ่งเป็นหุ่นปั้นเลย แววตาแม่งโคตรผู้ชนะเลยหมั่นไส้ฉิบหาย เห็นแล้วอยากปั่นจักรยานบนหน้าแม่งตอนนี้เลยว่ะ"

"ถ้ามึงไม่อยากโดนส่งโรงบาลกะทันหันก็ลองดู" โยธาเอ่ยเตือนนิ่ง ๆ พลางยกกระป๋องเบียร์ใหม่ขึ้นชนกับสเกล "เลิกไร้สาระแล้วแดก ๆ เข้าไป คืนนี้กูเลี้ยงเอง"

"เออ! พ่อคนรวย พ่อคนคลั่งรัก! คืนนี้กูจะแดกให้มึงล้มละลายเลยไอ้โย!" น็อตกับมิกซ์ประสานเสียงกันประชดประชัน ก่อนจะยอมยกกระป๋องเบียร์ขึ้นชนกันต่อ บรรยากาศเถื่อน ๆ กวน ๆ กลับมาเฮฮาปาจิงโกะอีกครั้งยาวไปจนดึกดื่น

เวลาเดียวกัน ณ ห้องของยัยหนูโมเดล…

หลังจากที่หนุ่ม ๆ แก๊งวิศวะย้ายกันไปถล่มวงเหล้าที่ห้องข้าง ๆ ความวุ่นวายทั้งหมดก็ถูกแทนที่ด้วยความเงียบสงบในทันที โมเดลในชุดนอนเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นสบายตัวที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จหมาด ๆ เดินเช็ดผมกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ห้องพักใหม่ด้วยความรู้สึกอุ่นวาบในใจ

เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นถูกจัดวางเข้าที่เข้าทางอย่างลงตัว จากห้องโล่ง ๆ ในตอนแรก ตอนนี้กลับดูอบอุ่นและน่าอยู่ขึ้นมาได้เพราะความช่วยเหลือของพวกพี่ ๆ และแรงงานกรรมกรจำเป็นของน็อตกับมิกซ์ ยัยตัวแสบก้าวขาเรียวไปหยุดยืนอยู่หน้าตู้โชว์โมเดลสุดหวงที่ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่มุมห้อง

พอเห็นรอยน็อตที่ถูกขันจนแน่นหนาและเป็นระเบียบเรียบร้อยด้วยฝีมือของคนหน้านิ่ง โมเดลก็แอบอมยิ้มแก้มตุ่ยคนเดียวในความเงียบใบหน้าหวานยังคงอุ่นซ่านไม่หายเมื่อนึกถึงประโยคทิ้งท้ายก่อนที่เขาจะเดินออกจากห้องไป…

‘อาบน้ำนอนพักผ่อนนะคะเด็กดี’

"บ้าบอ... ใครเด็กดีของพี่กันล่ะ" โมเดลบ่นพึมพำกลบเกลื่อนความเขิน พลางตากผ้าขนหนูผืนเล็กไว้ที่พนักเก้าอี้ ก่อนจะพาขาสั้น ๆ ของตัวเองก้าวไปล้มตัวนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงหนานุ่มอย่างหมดสภาพความเหนื่อยล้า พลิกตัวกลิ้งไปกลิ้งมาได้ไม่กี่ตลบ

ครืด... ครืด…

จู่ ๆ โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างหมอนก็สั่นครืดคราดขึ้นมา โมเดลสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบคว้ามาเปิดดู และพอเห็นชื่อไลน์ที่แจ้งเตือนขึ้นมาบนหน้าจอ หัวใจดวงน้อยก็กระตุกวูบเต้นรัวเป็นกลองรบทันที

Yotha: อาบน้ำนอนหรือยังคะเด็กดี

ยัยน้องตาโต พลิกตัวนอนหงายแล้วรีบพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเขิน

Model: กำลังจะนอนค่ะ แต่ห้องข้าง ๆ เสียงดังมาก รบกวนคนจะนอนสุด ๆ อะ

ฝั่งนู้นเงียบไปไม่ถึงครึ่งนาที ข้อความใหม่ก็ถูกส่งสวนกลับมาทันควันพร้อมกับอีโมจิยิ้มมุมปากที่โมเดลจินตนาการหน้าคนพิมพ์ออกเลยว่าต้องกวนประสาทขนาดไหน

Yotha: เดี๋ยวพี่ไปจัดการสั่งให้พวกมันเบาเสียงให้ครับ... แล้วเรื่องที่สัญญาไว้ในลิฟต์ อย่าลืมนะ

คิ้วสวยขมวดมุ่นทันที ยัยตัวแสบทำหน้าเลิ่กลั่กอยู่บนเตียง นึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ชวนให้ใจสั่นในลิฟต์ที่เธอโดนเขาต้อนจนมุม

Model: สัญญาอะไรคะ ไม่มี๊!

Yotha: อย่ามาเนียนค่ะ... ก็ที่เดลบอกว่าถ้าพี่ทำได้ทุกอย่าง 

แล้วเดลจะยอมทุกอย่างไงคะ

' ฮึ่ย! ไอ้พี่โยคนเจ้าเล่ห์'  โมเดลหน้าแดงแป๊ดพิมพ์เถียงกลับไปนิ้วระวิง

Model: โมเดลบอกว่า 'เกือบ' ทุกอย่างต่างหากเล่า!

ข้อความถูกอ่านในทันที แต่ทว่าครั้งนี้โยธาไม่ได้พิมพ์ตอบกลับมาเป็นตัวอักษรยาว ๆ เหมือนเคย เขาส่งเพียงประโยคสั้น ๆ ประโยคเดียวที่ทำเอาโมเดลถึงกับตาค้าง

Yotha: ถ้าอย่างนั้น... ออกมาที่ระเบียงห้องตอนนี้สิคะ

โมเดลขมวดคิ้วด้วยความสงสัย ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงแล้วก้าวขาเดินไปที่ประตูกระจกตรงระเบียงห้อง มือบางเลื่อนผ้าม่านสีทึบออกเบา ๆ และทันทีที่สายตาทอดมองผ่านกระจกใสออกไป ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างด้วยความคาดไม่ถึงที่ระเบียงห้องพักข้าง ๆ ซึ่งอยู่ติดกันจนแทบจะเอื้อมมือถึง ร่างสูงใหญ่ของโยธากำลังยืนเท้าแขนกับราวเหล็กกั้นขอบระเบียงอยู่ ในมือหนาถือกระป๋องเบียร์เย็นเฉียบเอาไว้ เสื้อกีฬาตัวเดิมถูกเปลี่ยนออกเป็นเสื้อยืดรัดรูปสีดำสนิทที่ขับเน้นช่วงอกแกร่งและมัดกล้ามเนื้อแขนอย่างชัดเจน ยิ่งช่วยส่งให้บุคลิกของเขาดูเท่ดิบและดุดันยิ่งกว่าเดิม

โยธามองสบสายตาข้ามฝั่งระเบียงตรงมาที่เธอในความมืด ลมโชยเอื่อย ๆ พัดเส้นผมของเขาให้ปลิวนิด ๆ ทว่านัยน์ตาคมกริบคู่ตวัดมองตรงมาด้วยประกายความละมุนและเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด รอยยิ้มมุมปากที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

ก่อนที่พี่เฮดว้ากหน้านิ่งจะค่อย ๆ ขยับริมฝีปากพูดกับเธอผ่านความมืดแบบไม่มีเสียง แต่อ่านรูปปากได้เป็นคำพูดที่ชัดเจนและหนักแน่นที่สุด...

‘ฝันดีนะคะ... ยัยตัวแสบของพี่’

พูดจบ โยธาก็ยกกระป๋องเบียร์ขึ้นเชิงบอกลา ยิ้มตาหยีให้เธออีกหนึ่งที ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าประตูกระจกห้องสเกลไป ทิ้งให้ยัยแก้มก้อนยืนแข็งค้าง หน้าแดงแจ๋จนแทบจะระเบิดตัวเองตายอยู่ตรงระเบียงห้อง