Novels by ณัฐกฤตา บุญเพ็ชร

“อืม... ก็งั้น ๆ” เวย์ตอบเรียบ ๆ แต่หูทั้งสองข้างแดงก่ำจนลามไปถึงลำคอขาวอย่างปิดไม่มิด“แชร์ความรักหรือแชร์ความประสาทเอาดี ๆ ยัยบัว”‘วาฬ’ ที่นั่งเคี้ยวข้าวอยู่ข้าง ๆ ทนความแสบของเพื่อนสนิทไม่ไหวจนต้องจิกกัดเข้าให้ ก่อนจะหันขวับไปหาพี่ชายร่วมสายเลือด “แล้วนี่ก็อีกคน... พี่เวย์! ปกติใครเอาอะไรมาวางในจาน พี่แทบจะปาจานทิ้งไม่ใช่เหรอ ทีกับยัยบัวนี่เคี้ยวตุ้ยเลยนะ มีซัมติ้งป่ะเนี่ย? วาฬจะฟ้องแม่!”“วาฬ... เงียบไปเลย กินข้าวของเธอไป” เวย์ดุน้องสาวเสียงเข้มเพื่อกลบเกลื่อนอาการเขินทว่าในจังหวะนั้นเอง วาฬที่กำลังจะอ้าปากเถียงพี่ชายต่อ ดันขยับมือแรงไปหน่อยจนช้อนในมือสะบัดไปโดนถ้วยแก้วน้ำปลาพริกตรงกลางโต๊ะคว่ำ พรึ่บ! น้ำปลาพริกเจิ่งนองกำลังจะไหลมาโดนชีทสรุปบทเรียนคณะวิศวะของเธอ!“เฮ้ย ๆ ๆ! ชีทวิศวะฉบับออริจินอลของฉัน!” วาฬร้องเสียงหลง หน้าตาตื่นหมับ!ก่อนที่น้ำปลาพริกจะไหลไปถึง ทิชชู่ปึกหนาก็ถูกกดลงบนโต๊ะเพื่อกั้นทางน้ำไว้ได้อย่างทันท่วงที... เป็นมือของ ‘หมอเรย์’ หนุ่มสายติสต์ที่นั่งเงียบมาตลอดนั่นเอง เขาใช้มือนิ่ง ๆ เช็ดคราบน้ำปลาพริกออกอย่างชำนาญ ก่อนจะเหลือบสายตาเรียบนิ่งมามองยัยตัวแสบที่นั

หมอเวย์ / หมอภีม / หมอเรย์: “.........” มีน / วาฬ / ใบบัว: “.........”ทั้งโต๊ะเงียบกริบไปราวกับมีใครมากดปุ่มสต็อป ก่อนที่หมออาร์คจะหลุดขำกร๊ากออกมาเสียงดังลั่นโรงอาหาร หัวใจคนตัวโตเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งสเต็ปกับความ ‘แปลกแต่น่ารัก’ ของสาวนุ่มนิ่มตรงหน้า“ฮ่า ๆ ๆ ๆ โคตรสะเด็ด! มา ๆ น้องฟ่าง นั่งเลย ๆ พี่กำลังอยากกินผงชูรสอยู่พอดี!” อาร์คตบที่นั่งข้างตัวรัว ๆ ก่อนจะขยับตัวเข้าไปนั่งเบียดข้างข้าวฟ่างทันทีหน้าตาเฉยเมื่อหัวโจกของทั้งสองฝั่งอย่างใบบัวและหมออาร์คยึดพื้นที่เรียบร้อย สมาชิกที่เหลือเลยจำใจต้องนั่งลงตามน้ำไปโดยปริยาย ม้าหินอ่อนตัวยาวขนาดแปดที่นั่ง ตอนนี้ถูกจับจองด้วยเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มสลับกับเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาอย่างสมดุลและแน่นอนว่า... ยัยใบบัวตัวแสบสบโอกาสทอง รีบแทรกตัวลงไปนั่งลงบนม้าหินอ่อนฝั่งตรงข้ามหมออาร์ค ซึ่งมันเป็นตำแหน่ง ‘ข้างกายหมอเวย์’ พอดีเป๊ะแบบไม่มีฟลุ๊ค!พรึ่บ..กลิ่นน้ำหอมกลิ่นแป้งเด็กอ่อน ๆ ประจำตัวของใบบัวลอยมาแตะจมูกเวย์ทันทีที่เธอทิ้งตัวลงนั่ง ความใกล้ชิดในระดับที่ไหล่บางเสื้อช็อปชนเข้ากับต้นแขนเสื้อกาวน์ของเขาเต็ม ๆ ทำให้พี่หมอหน้านิ่งถึงกับนั่งตัวตรงแ

เวลาเที่ยงตรง ณ โรงอาหารกลางของมหาวิทยาลัย...เสียงจอกแจกจอแจของนักศึกษาจากหลากหลายคณะดังระงม บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอาหารและความวุ่นวายระดับสิบ เนื่องจากเป็นช่วงพักเที่ยงที่ประชากรหนาแน่นจนแทบจะไม่มีที่ให้ยืนหายใจ“โอ๊ย! โรงอาหารหรือตลาดสดคลองเตยเนี่ย วนหาโต๊ะจนขาจะขวิดเป็นเลขแปดอยู่แล้วนะ!”‘มีน’ บ่นอุบ มือเรียวยกชีทเรียนขึ้นมาพัดวีให้ตัวเองอย่างเซ็ง ๆ โดยมี ‘ใบบัว’ และ ‘วาฬ’ เดินถือจานข้าวตามมาติด ๆ ส่วน ‘ข้าวฟ่าง’ สาวนุ่มนิ่มประจำกลุ่มเดินกอดกล่องข้าวน้อย ๆ ของตัวเองไว้แนบอก ท่าทางเหมือนพร้อมจะโดนผู้คนกลืนหายไปได้ทุกเมื่อ“ใจเย็นยัยมีน สายตาอันเฉียบคมของใบบัวกำลังสแกนหา... เฮ้ย! นั่นไง โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ต้นหูกวางว่างแล้ว! พุ่งตัวด่วน!” ใบบัวตากลมโตเป็นประกาย รีบสับขาหลอกหลบฝูงชนพุ่งตรงไปยังเป้าหมายทันทีทว่า... ในจังหวะนรกนั้นเอง! จากอีกฟากของโรงอาหาร ก็มีเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาจำนวนสี่ตัวกำลังพุ่งตรงมาที่โต๊ะม้าหินอ่อนตัวเดียวกันด้วยความเร็วแสง!พรึ่บ! พลั่ก!จานข้าวกะเพราหมูกรอบของใบบัว และจานข้าวมันไก่ของ ‘หมออาร์ค’ กระแทกลงบนพื้นโต๊ะม้าหินอ่อนพร้อมกันพอดีเป๊ะ แรงปะทะทำเอาช้อนส้

เวย์พยายามจะซ่อนโพสอิทแผ่นนั้น แต่ไม่ทันความไวแสงของหมออาร์คที่คว้าหมับไปแล้วเปิดฉากอ่านออกเสียงเสียงดังฟังชัดลั่นห้องพักแพทย์:“เมื่อวานพี่หมอปากแข็งยึดนมอัดเม็ดบัวไปห้าซอง วันนี้บัวเลยเอามาจ่ายค่าปรับล่วงหน้าให้ครบ 30 วันเลยค่ะ! อ้อ...บัวแถมน้ำหวานสีชมพูไปให้ด้วยนะคะ กลัวพี่หมอเคี้ยวนมเยอะแล้วจะคอแห้งตายน่าเสียดาย... คราวนี้ไม่มีเรื่องยัยวาฬให้ปรับแล้วนะ นอกจากจะ ‘ปรับเปลี่ยน’ มาเป็นชอบบัวแทน งิ้ว ๆ ” (ลงชื่อ: ใบบัว วิศวะปีสอง คนเดิมที่เติมความหวานให้พี่หมอไงคะ) “งิ้ว ๆ มีใส่อีโมจิแลบลิ้นด้วยว่ะมึง! ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!” อาร์คขำจนตัวโยน แทบจะลงไปนอนดิ้นกับพื้นห้องพักแพทย์ ส่วนภีมถึงกับต้องยกมือขึ้นมาปิดปากกลั้นขำจนไหล่สั่น แม้แต่เรย์สายติสต์ยังหลุดยิ้มมุมปากออกมาอย่างห้ามไม่อยู่“ยัยเด็กนี่... ไร้สาระจริง ๆ” เวย์เอ่ยเสียงต่ำพึมพำ ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบนิ่ง แต่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมานิด ๆ กับความใจกล้าบ้าบิ่นของรุ่นน้องคณะวิศวะคนนี้ มือหนารีบดึงโพสอิทเจ้าปัญหาคืนมาแล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อกาวน์ทันที“ไร้สาระแต่เขียนยาวเป็นเรียงความเลยนะมึง” อาร์คตบไหล่เพื่อนปึก ๆ “น้องใบบัวนี่

เวย์ปรายสายตามองเพื่อนสนิทที่จู่ ๆ ก็เล่าเรื่องสาววิศวะตาปรอย ก่อนจะเอ่ยตัดบทเสียงขรึม“ถ้าพวกมึงว่างขนาดมานั่งวิเคราะห์เรื่องผงชูรสหรือนมอัดเม็ด...โน่น วอร์ดผู้ป่วยนอกเปิดแล้ว ไปสแตนด์บายได้แล้วครับ”พูดจบ พี่หมอซึนก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้าแก้วกาแฟแล้วเดินหนีออกจากห้องพักไปทันที ทิ้งให้เพื่อนทั้งสามหัวเราะไล่หลังอย่างชอบใจโดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า...มือหนาที่ซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อกาวน์ กำลังลูบซองนมอัดเม็ดซองหนึ่งเล่นเบา ๆ อย่างไม่รู้ตั(ตัดภาพมาที่โต๊ะม้าหินอ่อน คณะวิศวกรรมศาสตร์) “ฮัดเช้ย!”ข้าวฟ่าง จามออกมาเบา ๆ จนจมูกรั้นขึ้นสีแดงระเรื่อ มือเรียวรีบคว้าทิชชู่มาเช็ดขยิบตาปริบ ๆ “ใครนินทาฟ่างหรือเปล่านะ...”“ไม่มีใครนินทาหรอกแก มีแต่คนจะชมนางเอกนมอัดเม็ดคนนี้!” มีน เอ่ยขำ ๆ พร้อมกับหันไปตบไหล่ ใบบัว ที่กำลังนั่งกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ “เป็นไงบัว โดนพี่หมอเวย์ดุว่ามุกแป้ก แถมยึดขนมไปต่อหน้าต่อตา ใจเสียไหม?”“ใจเสียอะไรล่ะยัยมีน ใจฟูสิไม่ว่า!” ใบบัวทุบโต๊ะดังปึก แววตาเป็นประกายวิบวับ “แกคิดดูนะ คนนิ่ง ๆ ดุ ๆ แบบพี่เวย์ ถ้ายัยวาฬเอาไปให้ พี่เขาอาจจะกินเงียบ ๆ แต่ประเด็นคือพี่เขา 'ยอมรั

“แหม... พ่อเดือนคณะแพทย์ผู้ไร้หัวใจ วันนี้เปลี่ยนจากกาแฟขม ๆ มาเคี้ยวนมอัดเม็ดหวาน ๆ หรอครับเพื่อนเวย์”เสียงกวนประสาทของ ‘หมออาร์ค’ ดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงที่พุ่งตัวเข้ามาล็อกคอเวย์จากด้านหลัง นัยน์ตาขี้เล่นของเสือปาร์ตี้ประจำกลุ่มจ้องเป้าหมายไปที่ซองนมอัดเม็ดห้าซองที่วางเรียงเด่นหราอยู่บนโต๊ะ ‘หมอภีม’ ชายหนุ่มลุคสุภาพบุรุษนิ่งเงียบเดินตามมาติด ๆ เขานั่งลงฝั่งตรงข้าม ขยับแว่นสายตาเล็กน้อยแล้วลอบยิ้มขำ ส่วน ‘หมอเรย์’ สายติสต์โลกส่วนตัวสูงที่ไม่ค่อยสนใจสิ่งแวดล้อม ก็ยังยอมละสายตาจากไอแพดขึ้นมามองด้วยความอยากรู้“ของยัยวาฬเอามาให้เหรอ?” เรย์เอ่ยถามเสียงนุ่ม“เปล่า” เวย์ตอบสั้น ๆ น้ำเสียงเรียบนิ่งตามสไตล์ มือหนายกแก้วอเมริกาโน่ขึ้นจิบราวกับซองขนมตรงหน้าเป็นเพียงอากาศธาตุ“อ้าว ไม่ใช่ยัยวาฬ แล้วซองนมอัดเม็ดหน้าตาคิ้วท์ ๆ นี่มาจากไหนวะ อย่าบอกนะว่ามึงเดินไปต่อคิวแย่งเด็กประถมซื้อเองที่สหกรณ์?” อาร์คยังไม่เลิกแซว มือไวหยิบขึ้นมาดูซองหนึ่ง “แถมกลิ่นแป้งเด็กหอมฟุ้งติดซองมาเลยนะไอ้เวย์”“มีเด็กวิศวะเอามาให้คำตอบเรียบ ๆ ของเวย์ทำให้อาร์คถึงกับตาโต ส่วนเรย์ที่นั่งเงียบ ๆ ถึงกับเลิกคิ้วขึ้นสูง“

ปกติยัยตัวแสบของเขาใส่แต่เสื้อยืดนอน หรือไม่ก็ชุดนอนลายการ์ตูนน่ารักสดใส ชวนเอ็นดู อยากรู้จังว่าถ้าเปลี่ยนมาใส่ชุดนอนเซ็กซี่ขยี้ใจพวกนี้ เมียเด็กของเขาจะเซ็กซี่ขนาดไหน ชายหนุ่มกลั้วขำกับความหื่นกระหายของตัวเองที่พุ่งพล่านเพียงแค่เห็นชุดนอนที่เขาซื้อให้เมียเด็กใส่ อดใจแทบจะรอเห็นไม่ไหวเลย หลังจากยัยแก้มก้อนลองชุดเสร็จแล้วก็เดินก้าวออกมาจากห้องลอง โยธาก็จัดการเช็กบิลค่าเสื้อสเวตเตอร์คู่รักรวมถึงชุดนอนเซ็กซี่สองตัวนั้นอย่างรวดเร็ว เพราะกลัวเมียเด็กของเขาเห็น ชายหนุ่มรับถุงแบรนด์เนมมาถือไว้ด้วยมือข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็ยื่นไปกุมมือเล็กของแฟนสาวเอาไว้แน่นเป้าหมายถัดไปของทั้งคู่คือโซนซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ของห้างสรรพสินค้า โยธาเดินเข็นรถคันใหญ่โดยมียัยตัวแสบเดินเคียงข้างคอยสอดส่องสายตามองหาของโปรดวันนี้เขาตั้งใจว่าจะตุนของกินของใช้เข้าคอนโดไว้ให้เยอะที่สุด เพราะก่อนหน้านี้เมียตัวน้อยของเขาเพิ่งจะบ่นอุบอิบเสียงอ้อนว่าหลังจากนี้ ทั้งหลังเลิกเรียนและวันหยุดคงจะไม่ได้ออกไปไหน เนื่องจากต้องทุ่มเทเวลาทั้งหมดให้กับการทำโมเดลที่จะส่งเข้าประกวด ซึ่งตอนนี้ก็ใกล้วันกำหนดส่งเข้ามาทุกท

พิมพ์ยืนกำหมัดแน่นจนเล็บคมจิกเข้ากับเนื้อตัวเองเพื่อระบายความโกรธจัด ใบหน้าที่เคยแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางราคาแพงบิดเบี้ยวด้วยความโมโหจนแทบดูไม่ได้ สายตาจ้องเขม็งไปยังแผ่นหลังกว้างของโยธาที่โอบประคองยัยเด็กคนที่เธอเกลียดเดินห่างออกไป โดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธอสักนิดความอับอายและเสียงซุบซิบของคนที่เห็นเหตุการณ์รอบข้างยิ่งเป็นตัวจุดชนวนไฟริษยาในอกให้เพลิงไหม้ลุกลาม พิมพ์กัดฟันกรอด ลมหายใจหอบถี่ด้วยความเคียดแค้น"ฉันไม่มีทางยอมแพ้แกหรอกนังเด็กโมเดล!!"ทว่าในระหว่างที่กำลังเดินเกาะกลุ่มกันออกไป เสียงเอ่ยแซวขำ ๆ ของกราฟก็ดังขึ้นมาในวงเพื่อนทันที พลางส่งสายตาวิบวับล้อเลียนยัยเพื่อนตัวเล็กของกลุ่มที่เดินกอดคออยู่กับแฟนหนุ่ม"เก่งมากจ่ะชะนีน้อยศิษย์โยธา!"สิ้นคำพูดแซวของกราฟ กลุ่มเพื่อน ๆ ในแก๊งสวยสวาทกระชากใจก็พากันขำพรืดออกมาทันที ที่ได้ยินฉายาใหม่ของโมเดลที่กวนประสาทแต่โคตรจะจริง เพราะรอบนี้ยัยน้องสู้กลับแบบสะใจ ไม่ยอมให้ใครมารังแกฝ่ายเดียวจริง ๆหลังจากจบมื้อชาบูมื้อใหญ่ โยธาก็พายัยแก้มก้อนของเขาไปเดินเล่นเพื่อย่อยอาหารทันที เพราะวันนี้ยัยตัวแสบของเขาเจริญอาหาร กินไปเยอะมากๆ จนพุงน้อ

ณ ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์วันนี้คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์เลิกเรียนเร็วกว่าปกติโมเดล สาวน้อยคนเก่งจึงทักข้อความไปบอกแฟนหนุ่มของเธอว่าจะเดินมารอที่คณะ วันนี้เธออยู่ในชุดกางเกงยีนส์ขายาวทรงสวย แมทช์กับเสื้อกล้ามทับด้วยเสื้อชอปคณะสถาปัตย์ สวมรองเท้าผ้าใบแบรนด์หรูคอมพลีทลุคเท่ปนเซ็กซี่ แต่ยังคงความน่ารักได้อย่างลงตัว ร่างบางเดินสับขาฉับ ๆ นำ 'แก๊งสวยสวาทกระชากใจ' กลุ่มเพื่อนสนิทเยื้องย่างเข้ามาใต้ตึกคณะวิศวะอย่างโดดเด่นจนตกเป็นเป้าสายตาของหนุ่ม ๆ แถวนั้นแต่ทันใดนั้นเอง... ในจังหวะที่เดินเข้ามาถึงใต้ตึก ร่างระหงของใครบางคนก็จงใจเดินดิ่งเข้ามาชนไหล่โมเดลอย่างจังจนร่างเล็กเซขยับอย่างไม่ทันตั้งตัวตึก!"อุ๊ย! ขอโทษจ่ะไม่เห็น... อ้าว! น้องโมเดล คนสวย คนเก่งแห่งถาปัตย์นี่เอง" พิมพ์หันกลับมาแกล้งทำเสียงสองเอ่ยขอโทษทันที ใบหน้าสวยเคลือบไปด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยจงใจข่มอย่างร้ายกาจ ก่อนจะแสร้งกวาดสายตามองไปรอบ ๆ แล้วจีบปากจีบคอถาม "มาทำไมที่คณะวิศวะหรอจ๊ะ?"กราฟที่ยืนอยู่ข้าง ๆ และเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดถึงกับเลือดขึ้นหน้า ยัยรุ่นพี่คนนี้จงใจเดินมาชนเพื่อนรักของเธอแบบหน้าตาเฉยแล้วยังจะมาทำลอยหน้าลอยตาใส่อีก

โมเดลสะดุ้งเฮือก ซบหน้าลงกับอกแกร่งทันทีเมื่อความคับแน่นเข้าเติมเต็มจนสุดทาง โยธาแช่ค้างไว้เนิ่นนานพลางลูบหัวปลอบโยนขยับจูบขมับชื้นเหงื่อเพื่อให้คนตัวเล็กผ่อนคลาย ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกเป็นจังหวะเนิบนาบ ร่างกายของทั้งคู่เบียดเสียดเข้าหากันจนเกิดเสียงวาบหวามก้องสะท้อนกับกระจกห้องน้ำยามค่ำคืนความเสียวซ่านเริ่มทวีคูณเมื่อสะโพกแกร่งเริ่มเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นเน้นย้ำรัวเร็วขึ้น โยธาขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูนด้วยความเสียวซ่าน ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกเต็มไปด้วยความสเน่หา ฝ่ามือหนาทั้งสองข้างบีบเฟ้นสะโพกกลมกลึงของคนบนเคาน์เตอร์แน่นจนขึ้นรอยนิ้วมือ"พะ...พี่โย...ช้าหน่อย หนู...อ๊า!" โมเดลครางระงมพลางโอบกอดแผ่นหลังกว้างของร่างหนาไว้แน่น ใบหน้าหวานเชิดขึ้นสะบัดหน้าหนีความเสียวซ่านที่จู่โจมจนสมองขาวโพลนไปหมด ร่างกายเปลือยเปล่าสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ"ซี๊ดดด...เดลหนู แน่นชะมัด" โยธาสบถเสียงพร่าชิดซอกหู กระหน่ำความร้อนระอุเข้าใส่ไม่ยั้ง ยิ่งเห็นภาพเรือนร่างนุ่มนิ่มเปื้อนเหงื่อไคลสะท้อนผ่านกระจกเงาตรงหน้า อารมณ์ดิบในกายก็ยิ่งพลุ่งพล่านจนยากจะควบคุม…สะโพกสอบเร่งความเร็วและเน้นย้ำน้ำหนัก

โมเดลส่งยิ้มตาหยีให้กับแฟนหนุ่ม พร้อมกับขยับตัวเข้าไปใกล้แล้วเอาหัวถูไถกับไหล่แกร่งของเขาอย่างออดอ้อนเหมือนลูกแมวตัวน้อย ๆ ทำเอาคนฟังถึงกับหลุดยิ้มกว้างออกมาด้วยความมันเขี้ยวโยธายกมือเล็กขึ้นมาจรดริมฝีปากประทับจูบลงบนหลังมือเธอหนัก ๆ หนึ่งที "หึ ปากหวานจังเลยนะครับ... อยากรู้จังว่าอย่างอื่นจะหวานเหมือนปากไหม""พี่โย! พูดอะไรก็ไม่รู้ ขับรถไปเลยค่ะ!" โมเดลหน้าร้อนผ่าวจนแทบระเบิด รีบชักมือกลับแล้วหันหน้าหนีออกไปนอกหน้าต่างทันทีเพื่อซ่อนแก้มแดง ๆ ของตัวเอง ท่ามกลางเสียงหัวเราะในลำคออย่างชอบใจของคนตัวโตที่แกล้งแหย่ให้ยัยน้องเขินจัดได้สำเร็จไม่นานนัก รถคันหรูเลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถของคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์ ทั้งคู่พากันกดลิฟต์ขึ้นมาจนถึงชั้นบนสุด ทันทีที่เสียงสัญญาณประตูดิจิตอลล็อกถูกเปิดออกและบานประตูปิดสนิทลง…ยังไม่ทันที่โมเดลจะเอื้อมมือไปเปิดสวิตช์ไฟ แรงดึงเบา ๆ จากข้อมือก็ทำให้ร่างนุ่มนิ่มหมุนคว้างเข้าไปปะทะอกแกร่ง โยธาตระกองกอดเอวบางไว้แน่น ดันแผ่นหลังเล็กให้พิงแนบไปกับบานประตูห้องที่เพิ่งปิดลง ความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟจากตึกภายนอกส่องลอดเข้ามาผ่านผ้าม่าน ยิ่งขับให้บรรยากาศดูดึงดูด

ทันทีที่ขาทั้งสองข้างก้าวลงมาจากบันไดเวที มาดเด็กน้อยสถาปัตย์สุดมั่นที่เพิ่งฟาดฟันกับคณะกรรมการเมื่อครู่ก็ละลายหายวับไปในพริบตา…โมเดลเหลือบไปเห็นร่างสูงคุ้นตาของโยธา ที่ยืนกอดอกพิงผนังรออยู่ไม่ไกล ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยอยู่เสมอ ปัจจุบันกลับมีประกายความภูมิใจฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น ยัยตัวเล็กไม่รอช้า รีบสาวเท้าวิ่งดุกดิ๊กๆ หน้าตั้งตรงดิ่งเข้าไปหาเขาทันที"พี่โยยยยย!"โยธาหลุดยิ้มมุมปาก อ้าแขนกว้างขยับมารองรับแรงกระแทกได้อย่างรู้ใจ ทันทีที่ร่างนุ่มนิ่มโผเข้ากอดเต็มรักจนหน้าจมลงกับอกแกร่ง ชายหนุ่มก็รวบเอวบางอุ้มลอยขึ้นมาก่อนจะ จับหมุนตัวรอบ ๆ ด้วยความมันเขี้ยวจนปลายเท้าของโมเดลลอยเคว้งเหนือพื้น"พี่โยขา หนูเก่งไหมคะ"เสียงหวานเอ่ยถามอย่างออดอ้อน แขนเรียวทั้งสองข้างรีบตวัดกอดรัดรอบคอแกร่งของชายหนุ่มไว้แน่นกันตก ใบหน้าจิ้มลิ้มแหงนมองเขาพร้อมกับหัวเราะคิกคักอย่างน่ารักน่าเอ็นดูจนตาหยี ทำเอาคนมองใจสั่นขยับยิ้มกว้างกว่าเดิมโยธาค่อย ๆ วางยัยตัวแสบลงให้ขาแตะพื้น แต่สองมือหนายังคงโอบกระชับเอวบางไว้ไม่ยอมปล่อย มืออีกข้างขยับขึ้นมาขยี้ผมยัยน้องเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู สายตาคมดุที่เคยมองคนอื