Novels by ณัฐกฤตา บุญเพ็ชร

โยธาและโมเดลยิ้มให้กันด้วยความเอ็นดู ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปนั่งลงบนหาดทรายนุ่มข้างๆ ลูกๆ สองคน ทั้งคู่โอบกอดต้าวแฝดเอาไว้ในอ้อมแขนอย่างอบอุ่น โยธากดจูบลงบนขมับของภรรยา ส่วนโมเดลก็ก้มลงหอมแก้มยุ้ยของลูกๆ คนละฟอดด้วยความรักเต็มล้นอกโยธายื่นมือนุ่มใหญ่ไปลูบหัวลูกชายคนโตอย่างเบามือ นัยน์ตาคู่คมฉายแววภาคภูมิใจเต็มเปี่ยม ก่อนจะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น"พี่ชิครับ... ต่อไปนี้พี่ชิต้องช่วยแด๊ดดี๊คอยดูแลหม่ามี๊และน้องเดียร์นะครับ แล้วพี่ชิต้องคอยปกป้องน้องให้ดีๆ นะครับลูก"พี่โยชิยืดอกขึ้นทันที มือน้อยๆ กอดน้องสาวไว้แน่น นัยน์ตาเป็นประกายใสแจ๋ว ยิ้มรับคำสอนของแด๊ดดี๊ด้วยน้ำเสียงใสแจ๋วแต่หนักแน่น"รับทราบครับแด๊ดดี๊ พี่ชิจะดูแลหม่ามี้ แล้วก็ปกป้องน้องโมเดียร์เท่าชีวิตเลยครับ"คำตอบรับสุดทรงพลังแต่แฝงไปด้วยความน่าเอ็นดูของพี่โยชิ ทำเอาโยธาและโมเดลหลุดหัวเราะออกมาด้วยความสุขใจ โยธารวบตัวภรรยาและลูกๆ ทั้งสองเข้ามากอดไว้แน่นในอ้อมกอดแสนอบอุ่นโยธาประคองใบหน้าหวานของภรรยาสุดที่รักขึ้นมา ก่อนจะโน้มตัวลงไปกดจูบลงบนหน้าผากเนียนอย่างหวานซึ้งนุ่มนวล "พี่รักหนูที่สุดในโลกเลยนะครับ..."สิ้นเส

พี่โยชิกระซิบเสียงเบาหวิว ค่อยๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ นัยน์ตาไร้เดียงสามองใบหน้าหวานจิ้มลิ้มของน้องสาวด้วยความรัก จากนั้นจึงก้มลงกดริมฝีปากนุ่มลงบนหน้าผากเนียนของน้องโมเดียร์อย่างแสนอ่อนโยน... ฟอด!สัมผัสอบอุ่นและกลิ่นหอมแป้งเด็กอ่อนๆ ทำให้น้องโมเดียร์คลี่ยิ้มออกมาทั้งที่ยังหลับตา ร่างเล็กๆ ขยับตัวซุกเข้าหาไออุ่นของพี่ชายอย่างออดอ้อนพี่โยชิลูบหัวน้องเบาๆ สองสามที ก่อนจะแทรกตัวลงนอนข้างๆ เอานิ้วป้อมๆ สอดประสานกับมือน้อยของน้องสาวไว้แน่น เพื่อส่งสัญญาณว่า 'พี่ชิอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องกลัวนะ' แล้วค่อยๆ หลับตาลงเข้าสู่นิทราตามกันไปภาพความน่ารักละมุนหัวใจทั้งหมดนั้น ถูกจับจ้องโดยโยธาและโมเดลที่ยืนแอบมองอยู่ตรงกรอบประตูห้องที่เปิดแย้มไว้ โยธาสวมกอดภรรยาจากด้านหลัง โน้มหน้าลงมาเกยคางบนไหล่นุ่ม นัยน์ตาคมฉายความภาคภูมิใจและตื้นตันใจจนขอบตาร้อนผ่าว รอยยิ้มละมุนปรากฏขึ้นบนใบหน้าของแด๊ดดี๊สายเปย์เมื่อได้เห็นลูกชายตัวน้อยทำหน้าที่ดูแลน้องสาวได้อย่างสมบูรณ์แบบไม่แพ้ตัวเอง"ดูพี่ชิสิคะ... ถอดแบบแด๊ดดี๊มาไม่มีผิดเลย อบอุ่นและรักน้องที่สุด" โมเดลเอี้ยวหน้ามากระซิบยิ้มๆ"นั่นสิครับ... เก่งกว่าแด๊ดดี๊อีกนะเน

หลังจากที่คุณแด๊ดดี๊ พาคุณหม่ามี๊ไปเติมรักที่คฤหาสน์ บรรยากาศทางฝั่งโรงเรียนอนุบาลเอกชนชื่อดังกลับไม่ได้เงียบสงบอย่างที่ใครคิดในห้องเรียนชั้นอนุบาล 1/A เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กวัยสามขวบดังตะเบ็งเซ็งแซ่ไปทั่วห้อง คุณครูประจำชั้นสองท่านกำลังง่วนอยู่กับการจัดเตรียมโซนของเล่นและดูแลเด็กๆ ที่บางคนยังคงร้องไห้กระจองอแงคิดถึงพ่อแม่ แต่ไม่ใช่กับ 'น้องโยชิ' และ 'น้องโมเดียร์'ต้าวแฝดก้าวยาวๆ เดินสำรวจห้องเรียนด้วยความตื่นตาตื่นใจ ตาแป๋วกวาดมองเครื่องเล่นพลาสติกสีสดใส ของเล่นบล็อกไม้ และโซนตัวต่ออย่างตื่นเต้น พี่โยชิในฐานะพี่ชาย เดินยืดอกด้วยความมั่นใจ มือน้อยๆ จับจูงมือนุ่มของน้องสาวไว้แน่นไม่ยอมปล่อยตามคำสอนของแด๊ดดี๊โยธาที่ให้คอยดูแลปกป้องน้อง"โมเดียร์อยากเล่นอะไรครับ เดี๋ยวพี่ชิไปหยิบให้" พี่ชายเอ่ยถามเสียงจริงจัง "โมเดียร์อยากเล่นคุณตุ๊กตาหมีตัวนั้นค่ะพี่ชิ" ยัยตัวแสบชี้มือน้อยๆ ไปยังตุ๊กตาหมีสีน้ำตาลตัวใหญ่ที่วางอยู่บนเบาะนุ่มมุมห้อง"โอเคครับ รอพี่ชิตรงนี้นะ ห้ามไปไหนเด็ดขาด"พี่โยชิพยักหน้ารับภารกิจอย่างแข็งขัน รีบก้าวยาวๆ ตรงดิ่งไปหยิบตุ๊กตาหมีตัวใหญ่หวังจะเอามาเอาใจแฝดน้อง แต่ทว่า...

เด็กหญิงโมเดียร์เอ่ยเรียกแด๊ดดี๊เสียงหวานออดอ้อน มือน้อยๆ ยื่นไปสะกิดแขนเสื้อคุณพ่อที่กำลังตั้งอกตั้งใจขับรถอยู่"เดี๋ยวตอนเย็นแด๊ดดี๊พาน้องเดียร์กับพี่ชิไปกินไอศครีมที่ห้างได้ไหมคะ"โยธาได้ยินประโยคนั้นก็ยิ้มกว้างและรีบตอบรับลูกสาวทันที ความเหี่ยวเฉาและอาการใจหายเมื่อครู่แทบจะหายเป็นปลิดทิ้ง"ได้สิคะ แด๊ดดี๊จะพาไปนะ""เย้ๆๆๆ แด๊ดดี๊ใจดีที่สุดเลย"เด็กหญิงโมเดียร์กระโดดดีใจ พร้อมกับยื่นหน้าไปหอมแก้มสากของแด๊ดดี๊ฟอดใหญ่เพื่อเป็นรางวัล ทำเอาประธานหนุ่มยิ้มแก้มปริ ตาเป็นสระอิ อารมณ์ดีขึ้นมาในทันตาเห็น"ชิด้วยครับแด๊ดดี๊ พี่ชิจะกินไอศครีมช็อกโกแลตสองก้อนเลยครับ" พี่ชายคนโตไม่ยอมแพ้ รีบชูสองนิ้วบอกเมนูโปรดขึ้นมาทันที"ได้เลยครับพี่ชิ กินกี่ก้อนแด๊ดดี๊ก็พร้อมเปย์ครับผม" โยธาหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางส่งสายตาวิบวับไปหาโมเดลที่นั่งอยู่เบาะข้างๆโมเดลได้แต่นั่งยิ้มขำและสั่นหัวให้กับความคลั่งรักลูก หลงลูก ของสามี เมื่อกี้ยังทำหน้าหงอยเหมือนจะร้องไห้อยู่เลย พอโดนลูกสาวหอมแก้มอ้อนเข้าหน่อยเดียว แด๊ดดี๊ก็กลายเป็นพ่อสายเปย์ใจดีขึ้นมาทันทีณ โรงเรียนเอกชนชื่อดังรถหรูจอดสนิทหน้าโรงเรียน มือหนากุมมือลูกส

เช้าวันจันทร์อันแสนสดใสของเด็กๆ วันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรกที่เด็กๆ ต้องไปโรงเรียน บรรยากาศในห้องแต่งตัวยามเช้าเต็มไปด้วยความคึกคักและวุ่นวายเล็กๆ ตามประสาบ้านที่มีเด็กวัยกำลังซน น้องโมเดียร์นั่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ตาแป๋วมองแด๊ดดี๊ผ่านกระจกอย่างอารมณ์ดี มือหนาของประธานหนุ่มที่เคยเซ็นสัญญาเอกสารระดับร้อยล้าน บัดนี้กลับบรรจงจับช่อผมเล็กๆ ของลูกสาวอย่างเบามือที่สุด แด๊ดดี๊โยธาทำหน้าที่แต่งตัวและถักเปียให้ลูกสาวคนสวยด้วยความประณีตอ่อนโยน ค่อยๆ ผูกโบสีหวานให้อย่างคล่องแคล่ว"เสร็จแล้วครับลูกสาวคนสวยของแด๊ดดี๊... เปียสวยเหมือนหม่ามี้เลยครับ" โยธากระซิบพลางหอมแก้มเนียนของน้องโมเดียร์ฟอดใหญ่"ขอบคุณค่ะแด๊ดดี๊ โมเดียร์สวยที่สุดในโรงเรียนแน่เลย" ยัยตัวแสบคนน้องหมุนตัวไปมาหน้ากระจกด้วยความภาคภูมิใจส่วนฝั่งลูกชายคนโตอย่างน้องโยชิที่ยืนอยู่ข้างๆ ในชุดนักเรียนชายเรียบร้อย เจ้าตัวเล็กพยายามติดกระดุมเสื้อเชิ้ตด้วยตัวเองทีละเม็ดอย่างตั้งอกตั้งใจ พอเห็นแด๊ดดี๊ทำท่าจะเดินเข้ามาช่วย พี่โยชิก็รีบยกมือห้ามพลางทำหน้าจริงจังทันที"ไม่ต้องครับแด๊ดดี๊! พี่โยชิบอกแล้วไงครับว่าโตแล้ว แต่งตัวเองได้ครับ""โอ้โห

3 ปีผ่านไปวันเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ... บัดนี้เจ้าแฝดมีอายุได้สามขวบกว่าแล้ว ความดื้อ ความแสบ ความซน และความขี้อ้อนไม่ต้องพูดถึง เพราะสองคนนี้พกติดตัวมาเต็มเปี่ยม"แด๊ดดี๊อย่านั่งใกล้หม่ามี้สิครับ! พี่ชิไม่ชอบ!"'น้องโยชิ' ลูกชายคนโตที่หวงหม่ามี้ที่สุดเอ่ยบอกแด๊ดดี๊ออกไปเสียงดังฟังชัด มือน้อยๆ พยายามดันตัวโยธา ที่กำลังจะเขยิบเข้าไปนั่งโซฟาเดียวกับโมเดลให้ออกห่างอย่างสุดกำลัง ทำเอาคุณแด๊ดดี๊หนุ่มสุดหล่อถึงกับคิ้วกระตุก หลุดหัวเราะกึ่งอึ้งในความหวงแม่ของลูกชายตัวแสบ"อะไรกันครับพี่ชิ... แด๊ดดี๊ก็รักหม่ามี๊เหมือนกันนะ แด๊ดดี๊จะกอดหม่ามี้ไม่ได้เหรอครับ" โยธาเอ่ยเย้าพลางแกล้งโน้มตัวเข้าไปหอมแก้มโมเดลฟอดใหญ่โชว์ลูกชาย"ไม่ได้! หม่ามี้ของพี่ชิคนเดียว!" เจ้าตัวเล็กทำหน้ายุ่ง แก้มป่องๆ พองออกด้วยความขัดใจ รีบโผเข้ามากอดคอโมเดลไว้แน่นอย่างเอาเรื่อง"แล้วน้องโมเดียร์ล่ะคะ แด๊ดดี๊กอดน้องได้ไหมน๊า"'น้องโมเดียร์' แฝดคนน้องที่กำลังนั่งต่อบล็อกไม้บนพรมปูพื้น เงยหน้าตาแป๋วขึ้นมองแด๊ดดี๊ ก่อนจะรีบวิ่งละจากของเล่นมาปีนขึ้นตักกว้างของโยธา แล้วชูแขนสองข้างขึ้นอ้อนทันที"แด๊ดดี๊อุ้มๆ โมเดียร์หน่

ยิ่งพยายามลบภาพพวกนั้นออกไป ความทรงจำในอดีตกลับยิ่งชัดเจนขึ้นมาเหมือนฉายซ้ำ ภาพวันที่เธอเริ่มตามจีบเวย์ใหม่ๆ ความเขินอายที่เผลอไปสบตากันครั้งแรกในห้องสมุด ภาพบรรยากาศตอนไปออกค่ายอาสาด้วยกัน ที่ที่เธอและเขาได้ใกล้ชิดกันท่ามกลางความลำบากแต่กลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นในใจ วันที่เดินจูงมือกันผ่านตลาดนัดเล็กๆ ซื้อของกินข้างทางด้วยกันด้วยเสียงหัวเราะที่สดใสที่สุด...ทุกอย่างมันดูจริงใจเหลือเกินในตอนนั้น มันเคยมีความสุขจนเธอกล้าที่จะฝากชีวิตไว้ในมือของเขาแต่แล้วภาพเหล่านั้นก็ค่อยๆ แตกสลายกลายเป็นเศษเสี้ยว เมื่อความจริงที่เห็นในวันนี้เข้ามาแทนที่ ความสุขแสนหวานในอดีตกลายเป็นตราบาปที่ย้อนกลับมาเยาะเย้ยความโง่เขลาของเธอ บัวสับสนกับภาพที่ตีรวนไปหมดจนกลั้นเสียงสะอื้นไว้ไม่อยู่เสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้หลุดออกมาเป็นระยะ สลับกับเสียงพึมพำที่สั่นเครือจากริมฝีปากที่ไร้สีเลือด "เรื่องทั้งหมดนี้มันคืออะไรกันแน่... ไอรินท้องกับพี่เวย์อย่างนั้นเหรอ?" เธอถามตัวเองซ้ำๆ ราวกับคนเสียสติ ความสับสนที่เกาะกินใจทำให้ทุกอย่างรอบตัวดูเลือนราง"ถ้าไอรินท้องกับพี่... แล้วที่ผ่านมา พี่หลอกบัวมาตลอดเลยใช่ไหม?" น้ำตาที

ทว่าเพียงครู่เดียว ไอรินก็ปรับสีหน้าให้ดูน่าสงสาร เธอแสร้งเดินเข้ามาใกล้แล้วเอื้อมมือมาเกาะแขนเวย์ไว้แน่นราวกับคนไม่มีที่ไป "อย่าไล่ไอรินเลยนะคะเวย์...ไอรินไม่มีที่ไปแล้วจริงๆ นะคะ" เวย์มองมือที่เกาะแขนเขาด้วยสายตาที่รังเกียจ ก่อนจะกระชากแขนออกอย่างไม่ใยดี ความอดทนของเขาหมดลงแล้วจริงๆ ในสถานการณ์ตอนนี้ "หน้าด้าน!" เสียงของวาฬตวาดลั่นอีกครั้งด้วยความเหลืออด "แกมันหน้าด้าน! แกทิ้งพี่ฉันไป แล้ววันนี้ยังจะมีหน้ากลับมาทำลายชีวิตเขาอีกเหรอ!" วาฬไม่ปล่อยให้คำพูดเป็นเพียงลมปาก เธอพุ่งเข้าไปกระชากแขนของไอรินจนร่างระหงถลาออกมาจากร่างของเวย์ "แกมันเลวมากที่กลับมาทำลายชีวิตพี่ชายฉัน!"เพี๊ยะ!เสียงฝ่ามือของวาฬที่ฟาดลงบนใบหน้าสวยของไอรินดังสนั่นไปทั่วห้องจนหน้าสะบัดไปตามแรง แรงโกรธแค้นของวาฬทำเอาไอรินถึงกับเซถลาไปกองกับพื้นด้วยความตกตะลึง เวย์มองภาพนั้นด้วยสายตานิ่งสนิทไร้ซึ่งความสงสาร เขาไม่ได้ห้าม ไม่ได้เห็นใจ และไม่ได้เอ่ยปกป้องคนบนพื้นเลยแม้แต่น้อย"ออกไปจากห้องฉัน..." เวย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาและราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ "ไม่อย่างนั้นฉันจะให้ รปภ. มาลากเธอออกไป"สิ้นคำพูดนั้น เวย์ก็หันห

บรรยากาศภายในห้องนอนราวกับถูกแช่แข็ง ความเงียบงันถูกทำลายลงด้วยเสียงสะอื้นของบัวที่ยังคงดังระงมไม่ขาดสาย ร่างเล็กที่ทรุดกองอยู่กับพื้นไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้างอีกต่อไป เธอเหมือนคนที่หัวใจแตกสลายไปแล้วจริงๆ ไอรินที่ยังคงอยู่ในอ้อมกอดของเวย์บนเตียงกว้าง แสร้งทำเป็นได้ใจและกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น หวังจะตอกย้ำภาพบาดตาให้บัวเห็นชัดๆ แต่ในวินาทีที่เวย์สัมผัสได้ถึงความสั่นสะท้านจากร่างกายของบัวที่อยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ความอดทนที่เขามีต่อความร้ายกาจของไอรินก็ขาดผึงลงทันที "ปล่อยดิวะ!" เวย์ตะคอกเสียงลั่นด้วยความเดือดดาลที่สุดในชีวิต เขาสลัดร่างไอรินออกอย่างแรงโดยไม่สนใจว่าเธอจะได้รับบาดเจ็บหรือไม่ ก่อนจะรีบถลาลงจากเตียงแล้วก้าวตรงมาหาบัวที่ทรุดกองอยู่กับพื้นทันที มือหนาที่สั่นเทาเอื้อมไปประคองใบหน้าของบัวให้เงยขึ้นมาสบตาเขาอย่างแผ่วเบาที่สุด เวย์มองดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหยาดน้ำตาด้วยความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก "บัว บัวครับ...มันไม่ใช่แบบที่บัวเห็นนะ ฟังพี่ก่อนนะครับบัว" เสียงของเวย์สั่นพร่าและแหบโหย ราวกับเขากำลังจะสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไปในวินาทีนี้ เว

เมื่อมาถึงหน้าห้อง บัวหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าประตู มือที่สั่นเทาของเธอขยับไปใกล้แผงรหัสผ่านอย่างลังเลใจ วาฬที่เห็นเพื่อนยืนนิ่งสนิทด้วยแววตาที่ว่างเปล่าจึงเอ่ยถามขึ้นเบาๆ "แกพร้อมใช่ไหมบัว...ถ้าเข้าไปแล้วแกเห็น… แกโอเคหรือเปล่า"บัวหันไปมองหน้าวาฬด้วยแววตาสั่นระริก ลมหายใจของเธอติดขัดเหมือนมีก้อนอะไรจุกอยู่ที่คอ เธอพยักหน้าตอบรับเบาๆ เป็นเชิงยืนยัน ก่อนจะตัดสินใจรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีกดรหัสผ่านเข้าห้องพักของคนรัก... ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด... บรรยากาศในห้องที่ควรจะเงียบสงบกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกไม่ชอบมาพากลที่บีบคั้นหัวใจ บัวก้าวผ่านธรณีประตูเข้ามาในห้องโถงกว้าง ทั้งห้องเงียบสนิทจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง แต่แล้วในวินาทีถัดมา ประสาทสัมผัสของบัวก็จับเข้ากับเสียงบางอย่างที่ดังแว่วมาจากห้องนอนของเวย์ มันเป็นเสียงของการเคลื่อนไหวที่ดูไม่ปกติ...บัวยืนนิ่งสนิท มือที่กำเข้าหากันแน่นจนสั่นระริก สายตาจับจ้องไปที่บานประตูห้องนอนที่เปิดอ้าทิ้งไว้เบื้องหน้า เธอรู้ดีว่าสิ่งที่รออยู่ภายในนั้นอาจเป็นสิ่งที่เธอไม่อยากพบเจอที่สุดในชีวิต แต่ความสงสัยและความเจ็บปวดที่ก่อตัวขึ้นลึกๆ ในใจกลับบัง

ไอรินในชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวสะอาดตา ทว่าเนื้อผ้าที่บางเฉียบ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดและรูปร่างเย้ายวนที่ดูจะจงใจเปิดเผยมากกว่าความบังเอิญ ในหัวเขามีแต่คำถามว่าไอรินเข้ามาในห้องนอนของเขาได้ยังไง ความโกรธที่ถูกใครบางคนบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวและจงใจสร้างสถานการณ์เริ่มก่อตัวขึ้นในอก เวย์พยายามสะกดกลั้นอารมณ์พลุ่งพล่านนั้นไว้ เขาไม่ได้เดินเข้าไปหาหรือเข้าใกล้เตียงแม้แต่นิ้วเดียว กลับกัน เขายืนมองภาพนั่นด้วยสายตานิ่งเรียบ พลางพ่นลมหายใจออกมาอย่างแรง"ไอริน..." เขาเอ่ยชื่อเธอออกมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาและหนักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ แววตาของเขาปราศจากความหวั่นไหว มีเพียงความกดดันที่ถาโถมเข้าใส่หญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียง "เธอเข้ามาในห้องนอนฉันได้ยังไง และนี่มันหมายความว่ายังไง" ทันทีที่ไอรินลืมตาขึ้น เธอก็เปล่งเสียงหวานที่แหบพร่าคล้ายคนกำลังจะขาดใจ "เวย์... มาแล้วเหรอคะ" ไม่รอให้เวย์ได้ตั้งตัว หญิงสาวก็โถมตัวเข้าหาเขาอย่างแรงจนร่างสูงเสียหลักไปเล็กน้อย อ้อมแขนเรียวรัดร่างเวย์ไว้แน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไป"ไอรินคิดถึงเวย์ที่สุดเลยค่ะ" เวย์ชะงักไปครู่หนึ่งด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ความรู้สึกผิดต่อบัว

เสียงร้องไห้ฟูมฟายเมื่อครู่เงียบหายไป เหลือทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่แผ่ซ่านไปทั่วห้อง บัวลุกขึ้นยืนด้วยเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ดวงตากลมโตที่เคยฉ่ำไปด้วยน้ำตาบัดนี้กลับแข็งกร้าวและเต็มไปด้วยความเย็นชา เธอไม่ได้เสียเวลาจัดการคราบน้ำตาบนใบหน้า ปล่อยให้มันแห้งกรังอยู่อย่างนั้นร่างบางในชุดเดรสสีขาวสะอาดตา ชุดเดียวกับที่เวย์เคยชมว่าเธอใส่แล้วดูสวยที่สุด บัดนี้กลับดูหม่นหมองในความรู้สึกของเจ้าของชุด เธอคว้ากุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง มือของเธอยังคงสั่นเทา แต่มันไม่ใช่ความสั่นเพราะความอ่อนแอ หากแต่เป็นแรงขับเคลื่อนที่เกิดจากความอดทนที่มาถึงขีดสุดบัวก้าวเดินออกจากห้องด้วยจังหวะที่มั่นคง แม้หัวใจจะบีบตัวจนแทบขาดใจซ้ำๆ ทุกครั้งที่นึกถึงภาพถ่ายบนหน้าจอ แต่เธอก็ไม่ยอมให้ตัวเองล้มลงกลางทาง"ในเมื่อพี่เลือกที่จะโกหก...บัวก็จะไปหาคำตอบนั้นด้วยตัวเอง" เธอพึมพำกับความว่างเปล่า น้ำเสียงเรียบนิ่งปราศจากความลังเล ทว่า...ในเสี้ยววินาทีที่มือบางกำลังจะเปิดประตูรถ เสียงเรียกอันคุ้นหูก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง"บัว! แกจะไปไหน?"บัวชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ หันกลับไปมองก็พบร่างบางที่คุ้นเคย