ลูกสะใภ้ต้องคนนี้

ทั้งสองคนกลับมาบ้านหลังจากเก็บข้าวของเรียบร้อยรอไปเก็บกระดูกและทำบุญเช้าจากนั้นก็นำกระดูกของทั้งสองท่านไปลอยอังคารพรุ่งนี้

“ขิมอาบน้ำก่อนเถอะ ให้พี่อยู่เป็นเพื่อนหรือเปล่า เดี๋ยวพี่ไปอาบห้องแม่” เธอส่ายหน้าแล้วปล่อยให้เขาเปิดประตูเข้าห้องของพ่อแม่เขาไป

”คิดถึงจังเลยคับ ฮึก พ่อกับแม่อย่าโกรธธันนะคับที่ธันตัดสินใจขายบ้านหลังนี้ ฮึก สักวันถ้าธันมีเงินมากพอ ธันจะซื้อกับคืนมาให้ได้คับ“ หลังจากอาบน้ำเสร็จเธอเปิดประตูออกมาก็ได้ยินเสียงชายหนุ่มอยู่ห้องตรงข้าม สิ้นคำพูดเขาเธอพุงเข้าไปกอดเขาจากด้านหลังทันที ก่อนจะกอดกันร้องไห้ให้สมกับความเสียใจที่อดกลั้นกันมานาน

”ขิมจะช่วยพี่ธันเก็บเงินเยอะๆ ขิมจะซื้อบ้านคืนมาให้พี่ธันเอง ฮึก ฮึก“ น้องน้อยในอ้อมกอดพร่ำบอกเขาพร้อมปล่อยโฮอย่างน่าสงสาร

”ไม่เป็นไรขิม เราสร้างกันใหม่ได้ ขอแค่ขิมอยู่ตรงนี้ ฮึก อยู่กับพี่ตรงนี้“ จะว่าเขาเอาน้องเป็นหลักยึดก็ได้ คนที่เสียหลักอย่างเขาต้องการอ้อมกอดของสายขิมเท่านั้น

”ขิมจะอยู่กับพี่ จะปลอบพี่ธันเอง“ เพราะเธอเคยสูญเสียมาก่อน ตอนยายเสียเธอยังมีน้า มีลูกๆของน้าอยู่เป็นเพื่อน แต่กับธันวาเองเขาไม่มีใคร เธอจะเป็นอ้อมกอดให้เขาเอง

”ตอนนี้เรามาช่วยกันจัดการสิ่งมีค่าของพ่อกับแม่ก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่ๆพนักงานจะมาช่วยเราเก็บเสื้อผ้าไปบริจาค“ เขาต้องรีบเคลียร์ทุกอย่างให้เสร็จก่อนจะกลับไปฝึกงาน โดยเฉพาะที่อยู่ของสายขิม

”กรมธรรม์คุณป้ามี1ฉบับ คุณลุงมี2ฉบับ ทุกฉบับมีชื่อพี่รับผลประโยชน์ค่ะ เป็นประกันอุบัติเหตุ“ หญิงสาวยื่นให้ชายหนุ่มดู วงเงิน1ล้านบาท รวมแล้วก็3ล้านบาท พรุ่งนี้คงต้องไปยื่นเรื่อง แต่ตัวแทนประกันมาพบเขาตั้งแต่วันที่พ่อกับแม่เสียวันแรกๆด้วยซ้ำ รอแค่เขานำเอกสารไปส่งก็รับเช็คได้ทันที

”เมื่อครู่คุณลุงโทรมาบอกพี่ว่าจะรับซื้อบ้านหลังนี้ไว้เอง ถ้าพี่มีเงินแล้วต้องการซื้อคืนก็มาซื้อต่อท่านได้“ ชายหนุ่มแจ้งข่าวดีแก่สายขิม ก่อนจะเปิดตู้เซฟของแม่ออก ยิ่งรู้ว่าแม่ตั้งรหัสคือวันเกิดของเขายิ่งทำให้น้ำตาคลอ ด้านในมี ทองคำแท่ง10บาท สร้อยคอ2บาท1เส้น รวมกับเส้นที่แม่เขาใส่ตอนประสบอุบัติเหตุอีก1บาท แหวนแต่งงาน2วงคู่กันที่พ่อกับแม่เขานั้นมักจะใส่แค่ตอนออกงานเท่านั้น ชายหนุ่มเอามือไปลูบด้วยความคิดถึง จนคนตัวเล็กอดร้องไห้ไม่ได้

”อันนี้อย่าขายเลยนะคะ เงินจากการเซ้งร้านกับขายบ้าน น่าจะพอให้พี่ธันเรียนจบ ป.ตรี อันนี้มันมีความหมายเกินไปค่ะ“ เธอรู้ว่านี่คือตัวแทนความรักของคนเป็นพ่อแม่ เธออยากให้ธันวารักษาเอาไว้

”ขิม จากที่พี่คำนวนดูคร่าวๆ พี่น่าจะรวบรวมเงินจากในบัญชีพ่อกับแม่ ค่าประกัน ค่าเซ้งร้าน ค่าขายบ้าน รวมๆแล้วน่าจะเกือบ9ล้าน“ เงินสดที่พ่อแม่เขาแยกไว้อีกตั้งหาก พี่วีเพิ่งเอามาให้เขาหลังจากเขาแจ้งว่าเซ้งกิจการให้คุณลุงไปแล้ว อีกราวๆ5แสนบาทเป็นเงินหมุนเวียนในร้านทั้ง3สาขา พี่วีเอามาคืนให้เขาทั้งหมด เขาจึงจัดการจ่ายค่าแรงในส่วนที่ทำงานภายใต้การบริหารงานของพ่อแม่เขาไปแล้วยังเหลืออีกราวๆ4แสน

”พี่ตัดสินใจจะไม่เบิกเงินในส่วนนี้มาใช้ แต่อาจจะต้องใช้ก้อนใหญ่เพื่อซื้อคอนโด เก็บตู้เซพของมีค่า“ มือหนาดึงมือน้องน้อยมาจับ

”ขิม ขิมอยู่กับพี่นะ อยู่ดูแลคอนโดให้พี่ก็ได้ เวลาพี่ฝึกงานเสร็จพี่จะได้มีที่อยู่“ เขาตั้งใจไว้แล้วหากจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ไร้หลักยึด เส้นทางของเขาต้องมีสายขิมด้วย

”ขิมไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าขนาดนั้นนะ แต่ขิมก็อยากช่วยจ่าย“ เธอลังเล เพราะเกรงใจธันวาที่จากนี้อาจจะต้องทำงานเพิ่ม ตัวเธอเองก็ด้วย อาจจะไม่ได้เรียนต่อมหาลัยอย่างที่ฝันไว้ด้วยซ้ำ

”เอางี้ ขิมจ่ายแค่ค่าน้ำ ค่าไฟ ค่ากินค่าอยู่ดีไหม เพราะพี่ต้องฝึกงานอีก3เดือนคงไม่ค่อยได้มาพัก“ พูดจบก็ลุ้นคำตอบหญิงสาวไปด้วย

”โอเคค่ะ พรุ่งนี้เราคงต้องวุ่นทั้งวันแน่ๆ“ ด้วยเวลาที่มีจำกัด เธอ2คนอาจจะต้องแบ่งกันไปทำหน้าที่ โดยหลังจากลอยอังคารแล้ว สายขิมกลับมาช่วยพี่ๆ เก็บของไปบริจาค จ้างบริษัทรับทำความสะอาดมาจัดการบ้านเพื่อส่งต่อให้คุณลุง ส่วนธันวานั้นต้องไปทำธุรกรรมทางการเงินและโอนกรรมสิทธิ์ให้คุณลุงต่อ กว่าจะได้เจอกันอีกที่ก็เกือบ1ทุ่ม ของมีค่าและกระเป๋าเสื้อผ้า ชายหนุ่มขนไปไว้บนรถเก๋งที่พ่อกับแม่ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้า

“ขิมจะช่วยพี่ธันเก็บตังแล้วมาซื้อคืนนะคะคุณลุง คุณลุงรอหน่อยนะคะ” เธอบอกกับเจ้าของบ้านคนใหม่พร้อมน้ำตา

“ฮ่าฮ่า ได้เลยลูก ลุงจะขายให้ราคาเดิม ไม่บวกเพิ่มสักบาท ลุงเอาใจช่วยนะลูกนะ” ความเป็นเด็กตรงไปตรงมาทำเอาเพื่อนของพ่อเขาเอ็นดู หลังจากเขาแนะนำกับคุณลุงว่าสายขิมเป็นลูกของเพื่อนคุณแม่ ที่ท่านพามาอยู่ด้วย คุณลุงก็เบาใจที่เขายังพอมียายตัวเล็กนี่อยู่ข้างๆ

“แล้วคืนนี้จะไปนอนกันที่ไหน ลุงว่าธันนอนที่นี่ก็ได้นะลูก” อดห่วงเด็ก2คนตรงหน้าไม่ได้

“ผมกับน้องเปิดห้องที่โรงแรมเอาไว้แล้วคับ พรุ่งนี้ว่าจะไปดูคอนโดห้องเล็กๆอยู่ไปก่อนคับ จนกว่าจะตั้งตัวได้” เขาบอกแผนการคร่าวๆในชีวิตแก่ผู้เป็นลุง คนสูงวัยกว่าได้แต่พยักหน้า แล้วบอกให้หลานชายส่งข่าวอยู่เสมอๆ

ทั้งสองคนมานั่งทานข้าวกันอยู่ในร้านอาหารแห่งหนึ่งในห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ เพราะธันวาต้องการมาเปิดบัญชีแยกระหว่างเงินเก็บกับเงินใช้จึงต้องมาที่ห้างที่ธนาคารเปิดทำการอยู่เท่านั้น

ในขณะที่สายขิมนั่งรออาหารอยู่นั้น แม่เธอและคุณเจสันก็เดินเข้า เธอเผลอสบตากับแม่พอดี คุณเจสันจึงแวะทักทายเด็กสาว

“อ่าว หนูขิมมาทานข้าวหรอ ลุงลืมไปเลยว่าจะขอโทษเราอยู่พอดีที่คุณข้าวเขาต้องเลิกจ้าง เราสองคนกำลังจะย้ายไปต่างประเทศหน่ะ” เจสันเอ่ยขึ้นอย่างเป็นมิตรเพราะจริงๆแล้วเขาก็เอ็นดูเด็กสาวอยู่ไม่น้อย แต่เพราะธุระกิจเขากำลังเติบโตและอยากให้ข้าวสวยไปอยู่ใกล้ๆจึงขอเธอแต่งงานแล้วย้ายออกจากคอนโด

“สวัสดีค่ะคุณเจสัน คุณข้าว ยินดีด้วยนะคะ ช่วงนี้หนูไม่มีเวลาไปช่วยเก็บกวาดห้องเลย ขอโทษด้วยนะคะ“ เธอยกมือขึ้นไหว้แม่และผู้ชายของแม่ที่เอ็นดูเธอเสมอมา

“แล้วนี่…” คุณเจสันหันไปเห็นเด็กหนุ่มหน้าตาดีก็นึกสงสัยว่าคงเป็นแฟนของสายขิม

“สวัสดีคับ ผมเป็นพี่ชายของสายขิมคับ พอดีพ่อกับแม่เราเพิ่งเสียไปเมื่อไม่กี่วันก่อน สายขิมเลยไม่ได้ไปลาพวกคุณหน่ะคับ” ถ้าเขาเดาไม่ผิด นี่คงเป็นแม่ของสายขิม สายตาที่มองเขาเหมือนพิจราณาบางอย่างจนเขาต้องเอ่ยออกมาตัดการถามซ่อกแซ่ก

”โอ้ว ลุงเสียใจด้วยนะเด็กๆ เอาแบบนี้ดีกว่า ลุงให้ค่าจ้างล่วงหน้าสายขิม3เดือน เพราะเรา2คนบอกกระทันหันเกินไป“ ชายสูงวัยใจดีหยิบเงินออกมานับให้สายขิม3หมื่น จนคนตัวเล็กตกใจ

”ไม่ค่ะคุณลุงเยอะเกินไปค่ะ ขิมรับไว้ไม่ได้“ แค่เธอกับแม่โกหกเขาก็อึดอัดใจจะแย่อยู่แล้ว เจอแบบนี้เธอยิ่งเกรงใจไปใหญ่

”รับไว้เถอะขิม อย่างน้อยเอาไว้เป็นทุนการศึกษาปีสุดท้าย“ แม่เธอเอ่ยขึ้น พร้อมพยักหน้าจ้องตาเธอ

”ขอบคุณค่ะ“ เธอยื่นมือไปรับ ในใจก็ขอโทษคุณเจสันเป็นพันครั้งก่อนที่ทั้งสองจะเดินผ่านไป สายขิมเอื้อมมือไปจับมือของแม่เบาๆ แม่เธอเพียงแค่หันกลับมามองเท่านั้น ก่อนจะชักมือกลับไป คนตัวเล็กน้ำตาล่วงเผาะทันที

”ขิม เอาใส่กล่องไปกินที่ห้องดีกว่า“ ชายหนุ่มเห็นทุกการกระทำของคนตัวเล็ก จึงย้ายฝั่งมานั่งข้างๆและบอกกับพนักงานให้ห่อกลับบ้าน

โรงแรม

เด็กสาวเอาแต่นั่งซึมจนชายหนุ่มเดินมาลูบหัว

”อยากร้องไห้ก็ร้องเลย พี่อยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆขิม“ จับหัวน้องน้อยมาซุกตรงหน้าท้องตัวเองพร้อมกอดปลอบ

”ขิมรักแม่ เพราะคุณเจสันเขาเป็นคนดี ขิมถึงพยายามปล่อยแม่ ฮึก ถ้าเขาไม่ดีสักนิด ขิมคงอาละวาดไปแล้ว ฮึก ทำไมแม่ไม่รักขิมบ้าง ขิมแค่อยากให้แม่กอด ฮึก ขิม ฮื้ออออ“ เมื่อหมดความอดกลั้นเธอจึงร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย

”ไม่มีใครรัก แต่พี่รักขิม ขิมเสียใจ ขิมก็ร้องไห้กับพี่ได้ ขิมดีใจ ขิมก็หัวเราะกับพี่ได้ พี่จะเป็นครอบครัวให้ขิมเอง“ คน2คนตีความหมายคำว่ารักออกไปคนละอย่าง ชายหนุ่มหมายถึงรัก รักอย่างชายหญิง แต่หญิงสาวกลับคิดว่ารักที่ชายหนุ่มพูดเพราะปลอบเธอจากคนเป็นแม่

ร่างบางร้องไห้จนผลอยหลับ โดยที่ไม่แตะต้องข้าวปลาสักนิด ห้องที่ธันวาจองเป็นเตียงเดี่ยว2เตียง เขาอุ้มหญิงสาวไปนอนก่อนจะนำผ้าชุปน้ำมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้

“พี่จะเป็นครอบครัวให้เธอเองสายขิม” พูดจบก็จูบขมับบางของคนที่หลับไม่รู้เรื่อง แล้วนึกไปถึงคำพูดของแม่เขา

“รู้ว่าอยากรักน้องแบบเปิดเผย แต่พี่ธันลูกฟังคุณแม่นะคะ น้องยังไม่ถึง18 ช่วยใจเย็นๆหน่อยลูกชาย แม่เขาจะเอาตำรวจมาลากคอเอา” นึกทีไรก็ขำทุกที แม่เขาหน่ะหวงสายขิมเสียยิ่งกว่าอะไรหวงไว้ให้เขาหน่ะสิ ข้อดีของเขามีอะไรบ้างแม่เขาบอกสายขิมหมด ส่วนที่ไม่ดีแม่ก็ไม่เคยพูดให้ฟังเพราะเชียร์ลูกชายเต็มที่

“เดือนหน้า สายขิมจะ18แล้วนะคับแม่ ถึงตอนนั้นผมจะรุกจีบน้องทันที ไม่ต้องห่วงนะคับแม่ ลูกสะใภ้แม่ ชื่อสายขิมแน่นอน” พึมพำจบก็ไปอาบน้ำมานอน พรุ่งนี้ต้องสู้กันต่อ