ย้าย

เช้านี้สายขิมตื่นก่อนธันวาจึงเดินออกมาหาซื้ออาหารเช้าหลังเช็คเอ้าท์จะได้ไปหาดูคอนโดเลย

“พี่ตกใจว่าขิมหายไปไหน” เธอเปิดประตูเข้ามาก็เจอเขานั่งหน้าเครียดอยู่บนเตียง

“ขิมออกไปซื้อข้าวไง” มือเล็กชูถุงอาหารให้ดู

“ขิม ถ้าพี่กลับไปฝึกงาน ขิมสัญญาได้ไหมว่ามีอะไรขิมจะบอกพี่ทุกเรื่อง จะรับสายพี่ทุกครั้ง” เขากลัว กลัวจะต้องใจสลาย เหมือนวันที่รับสายจากตำรวจ ถ้าสายขิมเป็นอะไรไปอีกคน เขาคงมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ไหว

“ขิมรับปาก หรือถ้าไม่ว่างจะรับสายจริงๆขิมก็จะรีบโทรกลับหาพี่ทันทีที่ว่าง” เพราะชีวิตนี้นอกจากยาย ก็มีแค่ครอบครัวธันวาที่รักและเป็นห่วงเธอ อะไรที่ทำให้เขาสบายใจได้เธอก็จะทำ

สายๆของวันทั้งคู่ทานข้าวเสร็จก็ออกไปดูคอนโดตามที่นัดกับพนักงานขายเอาไว้ มีอยู่2โครงการที่เขาสนใจ คือโครงการใกล้มหาลัยที่คิดว่าสายขิมจะสามารถเข้าโควต้าได้ ถึงแม้ชีวิตที่ผ่านมานั้น เธอจะมีเรื่องทุกข์ใจมากมาย แต่สายขิมเป็นเด็กที่เรียนเลยก็ว่าได้ เกรดเฉลี่ย4.00 ทุกเทอม พ่อแม่เขาภูมิใจมาก ชื่นชมเธอมาตลอด อาจารย์ที่ปรึกษาจึงแนะนำให้เธอยื่นเกรดรอบโควต้าดู ธันวาจึงคิดถึงผลในระยะยาว หากเขาเรียนต่อ ก็จะเรียนมหาลัยเดียวกันกับสายขิม หรือหากเขาไม่เรียนต่อ สายขิมก็สะดวกสบายในการเดินทาง

“ราคาแรงทุกที่ ขิมว่าเราไม่ไหวหรอก“ คนตัวเล็กกระตุกแขนเสื้อเขายุกยิก เขามองห้องกว้างมันค่อนข้างสะดวกสบายใกล้มหาลัยที่สายขิมอยากเข้า เฟอร์นิเจอร์ครบ แต่ราคาแรงไปมากจริงๆ

“เอาโบว์ชัวไปติดสินใจก่อนได้นะคะ” พี่พนักงานขายแสนสวยที่มองพี่ธันสายตาหวานเยิ้ม เพียงเห็นสายตาเธอก็ไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว

”เอาแบบนี้ คืนนี้เราเอาโบว์ชัวไปดูแล้วตัดสินใจกันอีกทีดีไหม“ เขาเอามือลูบหัวเธอเบาๆ ราคาคอนโดแถวนี้ทำเขาจี๊ดขึ้นสมอง คงต้องกลับไปปรึกษากันอีกที

”ขิมว่าเราเช่าห้องอยู่ก่อน รอขิมเอ็นติด เราค่อยหาที่อยู่แบบมั่นคงไม่ได้กว่าหรอคะ อีก1ปี ขิมก็จะจบแล้ว หรือว่าค่อยรอพี่ธันตัดสินใจเรื่องเรียนตอนนั้นก็ยังไม่สายนะคะ” หลังจากกลับมาจากตะเวนดูคอนโด ที่ราคาหนักเกินไปสำหรับเด็กไม่มีงานทำตอนนี้

“พี่ฝึกงานอีก3เดือน 3เดือนนี้พี่ได้ค่าแรงปกติ ตามนโยบายบริษัท พี่ยังตัดสินใจเรื่องเรียนต่อไม่ได้” เขาเลือกที่จะพูดกับน้องไปตรงๆ

“ขิม ไม่อยากเรียนแล้ว หนทางมันริบรี่ ถ้าขิมเรียนเราก็ไม่มีตัง ไหนจะที่อยู่อีก” คนตัวเล็กน้ำตาคลอ

“ขิมฟังพี่นะ ถ้าขิมสอบติดมหาลัยรัฐพี่จะส่งขิมเรียนเอง ส่วนพี่ทำงานไปเรียนไปก็ได้ แต่พี่อยากให้ขิมเรียนเภสัช อย่างที่ขิมฝันไว้ไง” เขาจับคนตัวเล็กให้หันหน้ามาคุยกันดีๆ สายขิมยังเด็กเกิดไป กลัวทางข้างหน้าไปหมด

“ถ้าขิมสอบติดมหาลัยต่างจังหวัด ค่าครองชีพมันคงจะถูกกว่านี้ ขิมจะทำเรื่องกู้เรียน” มือบางปาดน้ำตาออกจากหน้า เธอมีเวลาปรึกษาพี่ธันของเธอแค่พรุ่งนี้อีกวัน เพราะธันวาต้องกลับไปฝึกงานต่อ

“เอาที่ขิมสะดวก พี่เที่ยบโอนได้” เขาไม่มีใครแล้วชีวิตนี้เหลือแค่สายขิมกับเพื่อนสนิทอีก2-3คนเท่านั้น

“ขิม ขิมรู้ใช่ไหมว่าพี่รู้สึกยังไงกับขิม พี่อยากให้ขิมเปิดใจให้พี่ เราจะอยู่กันโดยไม่มีสถานะไม่ได้ พี่ระ” มือบางรีบยกมือขึ้นมาปิด เธอไม่ใช่เด็กสาวเมื่อ2ปีที่แล้ว ที่ไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์พวกนี้ เพื่อนๆเธอก็มีแฟน มีผู้ชายมารับมาส่ง เธอเข้าใจความหมายของธันวาดี

“อย่าเพิ่งรีบพูดออกมาค่ะ ขิมทำตัวไม่ถูก คือ ขิมขอสอบให้ติดก่อน ระหว่างนี้ ขิมจะเปิดใจให้พี่ธันแค่คนเดียวแบบนี้ได้ไหมคะ” เขาถึงกับยิ้มออกมาทันที ตอนนี้ไม่มีคนคอยกันท่าคนที่เข้ามาจีบสายขิมแล้ว เขาเองก็ไม่อยากพะว้าพะวงกลัวมาใครจะมาแย่งเธอไป

“อีกแค่10สัปดาห์เท่านั้น พี่จะกลับมาอยู่กับขิม 1ปีข้างหน้าระหว่างรอขิมเรียนจบ พี่จะทำงานเก็บเงิน รอเรียนพร้อมขิม” ดวงตาหวานเชื่อมที่ส่งมา ทำเอาคนตัวเล็กเผลอไผล คนตัวสูงก็อดใจที่จะกดจูบลงบนแก้มนวลไม่ได้

“ขิมไปอาบน้ำเถอะ ค่อยมาดูหอพักกัน” สาวที่แก้มแดงปรั่งรีบคว้าผ้าเช็ดตัววิ่งหนีเข้าห้องน้ำทันที

“นึกว่าหัวใจจะวายไปแล้ว” เธอเอามือกุมหัวใจที่มันเต้นรัวแทบจะกรี๊ดในห้องน้ำคนเดียว

“ใจเย็นๆไอ้ธัน ท่องไว้ คุกๆ” ด้านชายหนุ่มก็พยายามนั้งสงบสติอารมณ์ตัวเองเช่นกัน

ทั้งคู่ช่วยกันเลือกเช่าหอพักที่มีความปลอดภัยที่สุด และใกล้กับโรงเรียนสายขิมที่สุด ตื่นเช้าก็ออกมาดูห้องและวางมัดจำทันที

“ขิมจะออกคนละครึ่ง” เจ้าของหอพักทำได้แค่ยิ้มเอ็นดูหนุ่มสาวเถียงกันเรื่องค่าใช้จ่ายในวันนี้

“อย่าดื้อสิขิม ส่วนนี้พี่รับผิดชอบเอง” บทจะดื้อสายขิมก็ทำให้เขาปวดหัวได้เหมือนกัน

“ค่าห้อง4500 ค่าประกัน4500 เท่ากับ9000 ขิมว่าเราจ่ายไปเลย1ปี เป็นเงิน54000ดีไหม แล้วขิมจ่ายครึ่งนึงนะๆพี่ธัน“ คนตัวเล็กอ้อนวอน ไม่ใช่แค่เธอที่ต้องเก็บออม แต่ธันวาก็ต้องออมเหมือนกัน แม้เงินเก็บเขาจะเยอะกว่า แต่เธอก็ไม่อยากเอาเปรียบเขา

”ไม่สิ ตอนนี้พฤศจิกา 16เดือนต่างหาก“ มือบางกดเครื่องคิดเลขด่วนจี๋

“72,000 หารครึ่งคนละ36,000 ค่าประกันขิมจ่ายเอง“ คนตัวเล็กรีบชิงตัดหน้าเตรียมแสกนจ่านทันที

”เดี๋ยวๆใจเย็นลูก เอางี้นะ มาๆมานั่งคุยกันก่อน อย่าพึ่งเถียงกัน“ คุณป้าเจ้าของหอรีบเบรคก่อนที่จะถามความเป็นมาเป็นไป

”มาอยู่ด้วยกันพ่อแม่รู้หรือเปล่าลูก“ เธอมองไม่ผิด เด็ก2คนนี้ไม่ใช่พี่น้องกันแน่นอน

”คือแม่หนูแต่งงานใหม่ย้ายไปอยู่ต่างประเทศค่ะ ส่วนคุณลุงคุณป้า“ เธอไม่กล้าเอ่ยด้วยกลัวธันวาจะสะเทือนใจ จึงอั้มๆอึ้งๆ ชายหนุ่มอมยิ้มกับท่าทางนั้นก่อนจะเป็นฝ่ายตอบเอง

”พ่อกับแม่ผมพึ่งเสียได้1อาทิตย์คับ เรื่องผมอยู่ด้วยกันก่อนหน้านี้ผู้ใหญ่รับรู้คับ” เขาเข้าใจสายตาผู้ใหญ่ดี เด็กสองคนที่ยังเรียนทั้งคู่เหมือนแอบผู้ปกครองมาอยู่ด้วยกัน

“เรา2คนยังเรียนไม่จบคับ ผมฝึกงานอยู่ชลบุรี น้องเรียนอยู่ม.5 เลยยังต้องหาเช่าหอก่อน ก่อนจะหามหาลัยลงได้ถึงจะดูที่อยู่ที่แน่นอนคับ” เขาเลือกจะพูดออกไปตรงๆ และอีกนัยนึงเขาอยากให้ป้าช่วยดูแลสายขิมตอนเขาไปฝึกงานด้วย

“อืม ถ้าเราสองคนจะจ่าย16เดือน ป้าจะคิดเดือนละ3500 ห้องแอร์ ค่าน้ำค่าไฟตามบิลรัฐบาล ป้าคิดค่าประกันแค่4000บาท จะเป็นเงิน60000บาทพอดี“ คนสูงวัยกว่ากดเครื่องคิดเลขให้ดู

”ป้าว่าเราสองคนช่วยกันออกคนละครึ่งแบบที่น้องเสนอมันก็ดีนะลูก เรายังหาเงินกันไม่ได้ทั้งคู่ ส่วนของใครคนนั้นก็เก็บเอาไว้ซัพพอร์ตอีกคนยามจำเป็น“ สายขิมฉีกยิ้มกว้าง จัดการโอนเงินในบัญชีทันที นึกขอบคุณคุณเจสันที่ให้ทุนการศึกษาเธอมาเมื่อวันก่อน

”ย้ายของเข้ามาได้เลยนะลูก กฏของที่นี่มีแค่หากพาคนนอกเข้ามาต้องยื่นบัตรประชาชนทุกครั้ง และเจ้าของห้องต้องลงมารับและลงมาส่งเพื่อความปลอดภัย ถ้าทำได้อยู่ที่นี่ได้ไม่มีปัญหาจ้ะ“ เธอเองเอ็นดูเด็กสองคนนี้ คำนวนเงินกิน เงินใช้กันตลอดเวลา คงจะมีมรดกที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้แบบจำกัด

”ขอบคุณค่ะ/ขอบคุณคับป้า ยังไงผมฝากดูน้องด้วยนะคับ“ ได้ทีจึงฝากฝังไว้เสียเลย ก่อนจะช่วยกันขนของในรถไปเก็บไว้บนห้อง และสำรวจดูว่าต้องซื้อของใช้จำเป็นอะไรบ้าง

”ตรงระเบียงนี่ทำครัวเล็กๆได้ ขิมทอดไข่กินข้าวได้“ เธอเดินมาบอกร่างสูงทันที ที่นี่ไม่มีห้องแยกนั่นแปลว่าทั้งคู่ต้องนอนด้วยกัน แต่สายขิมชินไปแล้ว เมื่อก่อนเธอนอนกับธันวาบ่อยๆ

“ขิมนอนเตียงพี่นอนโซฟา” ตัวเขาเองกลัวจะอดใจไม่ไหว และกลัวว่าน้องจะลำบากใจ

“นอนบนเตียงด้วยกันค่ะ ห้ามคิดอะไรแปลกๆก็พอ” เธอเป็นคนตรงๆอยู่แล้ว คิดอย่างไรก็พูดอย่างนั้นจนคนตัวโตถึงกับส่ายหัว เตรียมแยกเสื้อผ้าที่ต้องซัก และเสื้อผ้าที่จะเอาไปฝึกงาน

“ตู้เซฟคุณป้าขิมว่าจะเอาไว้ในตู้เสื้อผ้าค่ะ ใบเล็กแบบนี้เสี่ยงต่อการยกมาก ยิ่งไม่มีห้องกั้นอยู่ด้วย“ เธอหวงสมบัติของคุณลุงคุณป้าทุกชิ้น อยากเก็บไว้จนกว่าพี่ธันจะจำเป็นจริงๆ คนตัวโตเดินมายกตู้เซฟตามที่หญิงสาวแนะนำก่อนจะนำผ้าไปซักที่ตู้หยอดเหรียญด้านล่าง และพากันไปซื้อของใช้และของกินเอามาใส่ตู้ให้หญิงสาว โดยค่าของทุกอย่างสายขิมหารทั้งหมด