CHAPTER 7

มุมมองของเลียน (Lian's POV)

พวกเรารีบนั่งลงที่โต๊ะอาหารซึ่งทำจากไม้ มันไม่ได้เป็นโต๊ะอาหารที่ดูดีอะไรนักสำหรับพวกเรา แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย

ขณะที่เรากำลังกินข้าวกันอยู่ ยัยผู้หญิงคนเดิมที่เพิ่งหาเรื่องเราไปก่อนหน้านี้ก็เดินเข้ามา ตอนที่เธอมาถึง ผมนึกว่าเธอจะมากินข้าวเสียอีก

แต่เธอกลับเดินผ่านหลังผมไป ตอนแรกผมไม่ได้สังเกตเห็นเธอหรอก แต่จากหางตาซ้าย ผมก็ตระหนักได้ว่าเธอกำลังยืนอยู่ข้างหลังผมพอดี

ผมปรายตามองไปข้างหลัง และเธอก็ยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ เธอยืนกอดอกอยู่ ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่ายัยงี่เง่านี่ต้องการอะไรจากผมอีก

“อะไร?” ผมถามเธอออกไป

เมื่อผมถาม สายตาของเธอก็ยังคงจับจ้องมาที่ผม และยืนนิ่งอยู่ในท่าเดิม ผมกำลังจะอ้าปากพูดต่อ แต่ก่อนที่ผมจะได้ทำแบบนั้น อีวาก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปยืนข้างๆ ผู้หญิงคนนั้น

“เธอมีปัญหาอะไรกันแน่? หรือว่ากำลังอิจฉาพวกเราอยู่ล่ะสิ? นั่นคือเหตุผลที่เธอคอยหาเรื่องทะเลาะกับพวกเราอยู่ตลอดใช่ไหม? ฉันทนฟังเรื่องไร้สาระของเธอมามากพอแล้ว และต่อจากนี้ทั้งฉันและเลียนก็จะไม่ทนอะไรอีกต่อไปแล้วนะ” อีวาพูดโพล่งออกมาตรงๆ

“อะไรนะ? ใครจะไปอิจฉาหมาอย่างพวกแกกัน? ยังไงซะพวกแกสองคนก็สอบไม่ผ่านอยู่แล้วล่ะ” ยัยนั่นสวนกลับ

คำพูดของเธอทำเอาผมอยากจะเข้าไปซัดหน้าเธอเสียเดี๋ยวนี้เลย ยัยนี่กล้าดียังไงถึงมาแช่งพวกเราแบบนี้? ขอร้องล่ะพระเจ้า อย่าไปฟังเธอนะ

“อีวา อย่าไปสนใจปลิงแบบนี้เลย เธอแค่เรียกร้องความสนใจน่ะ มาเถอะ มากินมื้อเที่ยงกันก่อน” ผมบอก

อีวายิ้มเมื่อได้ยินผมพูด เธอนั่งลง แต่ก็ไม่วายกวาดสายตามองผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่หัวจรดเท้า

เมื่อเราลงมือกินข้าวกันต่อ ผู้หญิงคนนั้นก็เดินจากไป ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าเธอจะถ่อมาทำไมตั้งแต่แรกถ้าสุดท้ายจะเดินหนีไปแบบนั้น

อีวากับผมหันมามองหน้ากันขณะที่ผู้หญิงคนนั้นเดินออกไป จังหวะนั้นเอง นักเรียนคนอื่นๆ ก็เดินเข้ามากินข้าวเหมือนกัน หลังจากนั่งลง พวกเขาก็ส่งยิ้มให้เรา มันแปลกมาก... ทั้งผมและอีวาต่างก็ตกใจสุดๆ

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ทำไมพวกเขาถึงยิ้มให้เราล่ะ? วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศเหนือหรือไง?” ผมกระซิบข้างหูอีวา

เธอพยักหน้า เราทั้งคู่จัดการมื้อเที่ยงจนเสร็จแล้วเดินกลับขึ้นไปชั้นสอง จากนั้นก็เอนตัวลงนอนบนเตียง เราต่างก็เหนื่อยล้า แต่ผมอยากจะปิดไฟเพราะผมชอบนอนในที่มืดมากกว่า ไม่อย่างนั้นแสงไฟมันจะแยงตาผม

ผมปรายตามองไปรอบๆ หลังมื้อเที่ยง แทบทุกคนจะกลับมาอยู่ที่เตียงของตัวเอง และบางคนก็ล้มตัวลงนอนแล้ว ผมกับอีวาก็เหมือนกัน ตอนนั้นเอง ผู้ชายคนหนึ่งก็ลุกขึ้นแล้วเดินไปปิดไฟ

ขอบคุณสวรรค์ที่เขาปิดให้ ผมรู้สึกดีใจ รีบซุกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มและหลับตาลง

หลังจากนั้น ผมก็ตื่นขึ้นมาอีกทีในตอนเย็นเลย ผมรู้ว่าตัวเองเหนื่อยล้าโดยไม่มีสาเหตุจริงๆ จังๆ แต่การได้นอนหลับในตอนบ่ายนี่แหละคือสิ่งที่ดีที่สุด

ต่อให้ผมจะนอนตอนบ่ายไปหลายชั่วโมง ผมก็ยังง่วงนอนตอนกลางคืนอยู่ดี บางคนอาจจะนอนไม่หลับในตอนหัวค่ำถ้าพวกเขานอนตอนกลางวันไปเยอะแล้ว

แต่มันต่างออกไปสำหรับผม ผมสามารถหลับพักผ่อนในตอนบ่ายได้ และก็ยังหลับสบายดีในตอนกลางคืน

หลังจากนั้น เราก็แค่เดินเตร็ดเตร่ไปมา กินมื้อค่ำ แล้วก็ผล็อยหลับไปอีกครั้ง

วันนั้นผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็วราวกับกะพริบตา วันรุ่งขึ้น ผมมายืนรออยู่หน้าอาคารพักในขณะที่อีวายังคงแต่งตัวอยู่

ดีหน่อยที่ทางที่พักมีเสื้อผ้าจัดเตรียมไว้ให้บางส่วน ผมก็เลยใส่มันตลอดเวลา พวกเขามีให้แม้กระทั่งชุดชั้นใน

แต่ผมจะต้องใช้เงินในเร็วๆ นี้แน่ ขณะที่ผมกำลังคิดเพลินๆ อีวาก็เดินออกมา และเราสองคนก็มุ่งหน้าไปดูผลสอบด้วยกัน

เมื่อเราไปถึงที่บอร์ดประกาศของสถาบัน เราก็เห็นผลสอบสำหรับนักเรียนทุนถูกติดประกาศไว้บนบอร์ดเรียบร้อยแล้ว

ผมประหม่าเกินกว่าจะมอง แต่ออีวาก็เริ่มกวาดสายตาไล่ดูรายชื่อบนบอร์ดแล้ว

“อีวา ช่วยดูผลให้ฉันด้วยสิ ฉันตื่นเต้นจนไม่กล้ามองแล้วเนี่ย” ผมบอก

เธอพยักหน้ารับ นักเรียนคนอื่นๆ ก็กำลังดูผลสอบอยู่เหมือนกัน ในขณะเดียวกัน ผมก็ยืนรออยู่ตรงนั้น หลังจากผ่านไปไม่กี่นาที อีวาก็เดินมาหาผมพร้อมกับก้มหน้าลง ท่าทางนั้นทำให้ผมเริ่มใจคอไม่ดี

“อีวา เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” ผมถาม

“ฉันสอบผ่านล่ะ” เธอตอบ ผมรู้สึกดีใจมากและดึงเธอเข้ามากอด “ยินดีด้วยนะแม่สาวน้อย! แล้วของฉันล่ะ?” ผมถาม

เธอผละออกจากอ้อมกอดและมองผมอย่างลังเล ก่อนจะพูดขึ้นในที่สุด “ฉันดูรายชื่อทั้งหมดแล้ว ไม่มีชื่อของนายเลยนะ คนที่สอบไม่ผ่านจะมีชื่ออยู่ที่นี่พร้อมกับคำว่า ‘ไม่ผ่าน’ เขียนไว้ข้างหน้า... แต่ชื่อนายไม่ได้อยู่ในรายชื่อนั้นน่ะสิ”

ผมช็อก ร่างกายแข็งทื่อไปหมด ผมไม่รู้จะพูดอะไรดี ไม่มีชื่อผมอยู่ในรายชื่อ นี่แปลว่าพวกเขาไม่ได้ประเมินผมเลยว่าผ่านหรือไม่ผ่านงั้นเหรอ? หรือพวกเขาแค่ต้องการจะไล่ผมออกไปตรงๆ เลย?

ผมกำลังคิดฟุ้งซ่านตอนที่อีวาเขย่าตัวผม

“นี่ นายกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย? ไปหาครูเกรย์กันเถอะ เราต้องไปถามเขานะ” เธอบอก

ผมพยักหน้ารับ แล้วเราสองคนก็เดินเข้าไปในห้องพักครู

ครูเกรย์กำลังง่วนอยู่กับบางอย่างบนแล็ปท็อปของเขาตอนที่เราเดินไปถึง

“ครูคะ ทำไมถึงไม่มีชื่อของเลียนอยู่ในประกาศผลสอบล่ะคะ?” อีวาถามตรงประเด็น

ครูเกรย์ปรายตามองมาที่ผม แล้วมองไปรอบๆ ก่อนจะพูดขึ้น

“ความจริงก็คือ... เลียน เธอถูกอาจารย์แจ็คจับไปอยู่ในรายชื่อรอพิจารณา (waiting list) น่ะ เพราะฉะนั้นเธอคงต้องไปถามเขาเองว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมชื่อของเธอถึงถูกย้ายไปอยู่ในบัญชีนั้น”

เดี๋ยวนะ อาจารย์แจ็คเป็นคนทำงั้นเหรอ? เขาเป็นคนตรวจข้อสอบพวกเราด้วยเหรอ? ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเลย ราวกับว่ากำลังจะมีเรื่องเลวร้ายมากๆ เกิดขึ้น

“แต่ครูคะ ไม่ว่าเลียนจะสอบผ่านหรือไม่ผ่าน เขาก็ควรมีสิทธิ์ได้รับรู้เรื่องนั้นก่อนที่จะถูกจับไปอยู่ในรายชื่อรอพิจารณาไม่ใช่เหรอคะ? แล้วหนูก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยว่ามีใครถูกจับไปอยู่ในรายชื่อนั้น ทำไมต้องมาเป็นตอนนี้ล่ะคะ?” อีวาถาม

“อีวา ครูไม่ได้เป็นคนทำหรอกนะ ข้อสอบจะถูกแบ่งให้ครูแต่ละคนช่วยกันตรวจ และข้อสอบของเลียนก็ตกไปอยู่ที่อาจารย์แจ็ค เขาเป็นคนตัดสินใจเอาชื่อเลียนไปไว้ในรายชื่อรอพิจารณา พวกครูไม่รู้อะไรมากไปกว่านี้หรอก แล้วเขาก็ยังไม่ได้เข้ามาที่ห้องพักครูเลยด้วย”

เมื่อได้ยินแบบนี้ ผมก็เริ่มปวดหัวตุบๆ อะไรนะ? ผมถูกจับไปอยู่ในรายชื่อรอพิจารณาโดยแจ็คคนนั้นเนี่ยนะ ผมรู้สึกไม่ค่อยสบายใจตั้งแต่ที่ต้องอยู่ใกล้ๆ เขาเมื่อวานแล้ว และก็จริงอย่างที่คิด... เขามันเป็นบุคคลต้องสงสัยชัดๆ