LOGINShare
CHAPTER 12
publish date:
2026-08-27 18:06:26
Latest chapter
โอเมก้าที่พวกเขาไม่อาจต้านทาน CHAPTER 15
มุมมองของเลียน (Lian's POV)“อย่ามาหลงตัวเองไปหน่อยเลย” ผมพึมพำ “ผมจะไปหาอาจารย์แจ็คและเล่าความจริงให้เขาฟัง ผมรู้ว่าการไปต่อยไอ้หนุ่มทรงผมหงอนไก่นั่นมันสร้างเรื่องใหญ่โต มีนักเรียนตั้งหลายคนเห็นผม ผมแค่หวังว่าพวกเขาจะไม่ไล่ผมออก”“ฉันก็อยู่ตรงนี้นี่ไง แล้วจะไปตามหาแจ็คนั่นทำไม?” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ “ถามฉันแทนสิ เธออธิบายทุกอย่างให้ฉันฟังได้นะ ฉันอาจจะช่วยเธอได้นะ ลูกแมวน้อย”จากนั้นเขาก็พูดเสริมว่า “แล้วก็เลิกยืนอยู่ตรงประตูได้แล้ว ขาฉันปวดไปหมดแค่เห็นเธอยืนเนี่ย มานี่สิ มานั่งข้างๆ ฉันนี่” เขาตบที่ว่างข้างๆ ตัวผมทำหน้าแปลกๆ แบบว่า หมอนี่มันพูดบ้าอะไรของมัน? ผมเมินเขาแล้วเอื้อมมือเปิดประตูจังหวะที่ผมกำลังจะก้าวออกไปข้างนอก จู่ๆ ผมก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากข้างหลัง เหมือนมีคนกำลังพุ่งเข้ามา ผมเหลือบมองกลับไปและเห็นนิคยืนอยู่ซ้อนหลังผมพอดีเขาดึงผมกลับเข้าไปข้างใน วาดแขนโอบรอบเอวผมไว้ แล้วปิดประตูจากด้านใน ผมตั้งตัวไม่ทัน เขาลงจากเตียงมาเร็วขนาดนี้ได้ยังไง?ผมก้าวถอยหลังเมื่อเขาขยับเข้ามาใกล้ แต่แผ่นหลังของผมชนเข้ากับประตู นั่นคือตอนที่ผมตระหนักว่าตอนนี้ผมไม่มีทางหนีแล้ว“คุณ
โอเมก้าที่พวกเขาไม่อาจต้านทาน CHAPTER 14
มุมมองของเลียน (Lian's POV)ผมยืนอยู่ตรงนั้น กอดอกมองเขา สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวมากขึ้นทุกวินาทีที่ผ่านไปจู่ๆ เขาก็พุ่งเข้ามา ผมตั้งตัวไม่ทันเพราะรู้ดีว่าไม่ควรตบเขาคืน แต่แล้วเขาก็ฝากรอยตบลงมา มันเจ็บแปลบ และผมได้กลิ่นคาวเลือดในปาก เมื่อผมถ่มน้ำลายลงพื้น มันมีเลือดปนออกมา“นี่คือจุดจบของคนที่กล้ามาแหยมกับฉัน ไอ้สารเลว แกมันก็แค่ขอทาน ควรเจียมตัวแล้วขอร้องให้ฉันยกโทษให้ มาสิ คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้”เขามันไอ้งี่เง่าสิ้นดี ผมเรียกเขาว่าคนโรคจิตไม่ได้ด้วยซ้ำ เพราะขนาดคนโรคจิตยังไม่ทำตัวแบบนี้ แค่เพราะเขาต่อยผมจนเลือดกบปาก เขาคิดจริงๆ เหรอว่าตัวเองแข็งแกร่งกว่าผม? ฝันไปเถอะและใช่ ผมไม่อยากมีเรื่องเพราะเพิ่งมาอยู่ที่สถาบันนี้ใหม่ๆ แต่เขาลงมือก่อน ต่อจากนี้ไป ผมจะถือว่านี่เป็นการป้องกันตัวผมหักคอดังกร๊อบ และก้าวเข้าไปหาหมอนั่นพร้อมกับรอยยิ้ม เขามองผมราวกับว่าผมทำอะไรเขาไม่ได้ มองว่าผมอ่อนแอ เพราะเขาเพิ่งจะซัดผมไปสองที สำหรับเขา ผมมันไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อไปถึงตัวเขา ผมตบเขาอย่างแรงและเตะเข้าที่เข่า จนเขาล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น ตอนที่เขาล้มลง ดวงตาเขาเบิกกว้างด้วยความช็อกใบหน้าของเขา...จู่ๆ ใบห
โอเมก้าที่พวกเขาไม่อาจต้านทาน CHAPTER 13
มุมมองของเลียน (Lian's POV)ตอนที่พวกเราออกจากตึกและมุ่งหน้าไปยังสถาบันเมียน ผมรู้สึกดีมาก เหมือนนี่คือการเปลี่ยนแปลงในชีวิตที่ผมรอคอยมาตลอด ผมหวังว่าตอนนี้ทุกอย่างจะเรียบร้อยพวกเราทั้งคู่มีเอกสารผลสอบโครงการนักเรียนทุนติดตัวอยู่ เพราะแจ็คบอกว่าพวกเราต้องใช้มันเมื่อเข้าทางทางเข้าตึกฝั่งซ้าย เอาจริง ๆ ผมนึกว่าทางนั้นนำไปแค่หอพักเสียอีก แต่ในเมื่อเขาบอกแบบนั้น พวกเราก็ยังเอาเอกสารผลสอบออกมาและเข้าไปในตึกฝั่งซ้ายทันทีที่พวกเราเข้าไป ดวงตาของพวกเราก็เบิกกว้าง เพราะสถาบันเมียนที่แท้จริงอยู่ข้างในนี้ผมมองขึ้นไปที่ตัวสถาบัน ตัวตึกใหญ่โตมโหฬารและดูเหมือนพระราชวังราชวงศ์ มีหลังคาสีฟ้าและหอคอยสูงแหลมหลายอัน ตรงด้านหน้า ชื่อสถาบันเมียน (Mian Academy) เขียนด้วยตัวอักษรที่หรูหราสง่างามข้างหน้าผม น้ำพุเล็ก ๆ พ่นน้ำเป็นฝอยระยิบระยับ และทางเดินหินก็สะอาดสมบูรณ์แบบ ต้นไม้สีเขียวและพุ่มไม้ถูกตัดแต่งเป็นรูปทรงเรียบร้อย ทำให้ทุกอย่างดูเหมือนความฝันนักเรียนหลายคนสวมเสื้อผ้าแพงระยับยืนอยู่ที่นั่น คุยกัน บางคนกำลังถ่ายเซลฟี่ ขณะที่คนอื่นแค่ยืนอยู่รอบ ๆ เหลือบมองพวกเรา อีวาขยับไปข้างหน้า และขณะที่พวกเรา
โอเมก้าที่พวกเขาไม่อาจต้านทาน CHAPTER 12
มุมมองของเลียน ( lian's pov)"แล้วหลังจากนี้ผมต้องทำยังไงต่อครับคุณครู? ผมต้องกรอกแบบฟอร์มหรืออะไรมั้ยครับ?" ผมถามแจ็ค ใจผมหนักอึ้งและได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นชัดเจนหลังจากได้ยินผม สายตาของแจ็คก็ยังคงจับจ้องมาที่ผม เขายิ้มบางๆ แล้วเริ่มเปิดลิ้นชักข้างๆ เขาหยิบแบบฟอร์มแผ่นหนึ่งออกมาวางตรงหน้าผมพร้อมกับปากกา"เธอแค่ต้องกรอกแบบฟอร์มนี้เพื่อเข้าร่วมชมรมเต้นของฉัน แล้วทุกอย่างก็เรียบร้อย ฟอร์มอื่นๆ ที่เหลือฉันกรอกให้หมดแล้ว ฉันยอดเยี่ยมไปเลยใช่ไหมล่ะ?" รอยยิ้มภาคภูมิใจปรากฏบนริมฝีปากของเขา คิ้วของเขายักขึ้นลงซ้ำๆ ผมพยักหน้าและหยิบแบบฟอร์มขึ้นมาจากโต๊ะ หลังจากกวาดสายตาดูทั้งหน้า ผมก็เริ่มกรอกข้อมูล แบบฟอร์มวางอยู่บนโต๊ะในขณะที่มือของผมซึ่งกำปากกาไว้กำลังเคลื่อนไปมา แต่ผมสัมผัสได้ถึงสายตาของแจ็คที่จ้องมองมา ผมเงยหน้าขึ้นและสบตากับเขาโดยตรง หัวใจผมเต้นแรงเมื่อเห็นเช่นนั้น ผมบอกไม่ได้เลยว่ามันเต้นรัวเพราะความกลัวหรือความตื่นเต้นกันแน่"มีอะไรหรือเปล่าครับ? ทำไมคุณถึงมองผมแบบนั้น?" ผมถาม ผมไม่เห็นเหตุผลว่าทำไมผมถึงต้องเป็นคนเดียวที่รู้สึกกระวนกระวาย ดังนั้นผมเลยคิดว่าการถามเขาออกไปคือวิธีจัด
โอเมก้าที่พวกเขาไม่อาจต้านทาน CHAPTER 11
มุมมองของเลียน (Lian's POV)“อ-อาจารย์รู้ได้ยังไงครับว่าผมถูกเนรเทศออกจากฝูง? เพราะผมจำไม่ได้ว่าเคยบอกใคร แล้วถ้าอาจารย์ตรวจสอบประวัติผม อาจารย์ก็ต้องรู้สาเหตุแล้วสิครับ จริงไหม?” ผมตอบกลับในเมื่อผมไม่ได้บอกอะไรเขาเลย ความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือเขาต้องตรวจสอบประวัติผมและถ้าไม่ใช่แบบนั้น ก็ต้องมีใครบางคนจากฝูงของผมมาบอกเขาแน่ๆ“เอาล่ะ ยอมรับก็ได้ ครูตรวจสอบประวัติเธอจริงๆ แต่ไม่เจออะไรเลย เจอก็แค่ว่าเธอถูกเนรเทศออกจากฝูง ครูหาสาเหตุไม่เจอหรอกนะ และครูก็ไม่ใช่พระเจ้าด้วยนะไอ้หนู ที่จะรู้ไปซะทุกเรื่อง เพราะฉะนั้นเอาน่า อย่าอายเลย เล่าความจริงมาให้หมด ครูอยากฟังตั้งแต่ต้น พอดีวันนี้ครูว่างซะด้วยสิ”แจ็คฟังดูเหมือนคนตกงานที่ว่างตลอดเวลาจริงๆ และวิธีที่เขาบอกให้ผมเล่าความจริงมา มันเหมือนกับว่าผมกำลังจะเล่าเรื่องบันเทิงเริงใจอะไรสักอย่างให้เขาฟังและเดี๋ยวนะ เขาบอกว่าเขาตรวจสอบประวัติผม แต่เขาก็ยังไม่รู้สาเหตุที่ผมถูกเนรเทศ มันเป็นไปได้ยังไง? แต่เอาเป็นว่าถือว่าดีแล้วที่เขาไม่รู้สาเหตุ“ผมคบกับทายาทของฝูงเราครับ และพอผมบอกเลิกเขา แถมยังเผลอต่อยเขาไปด้วยความโกรธ เขาเลยเนรเทศผมออกจากฝูงเ
โอเมก้าที่พวกเขาไม่อาจต้านทาน CHAPTER 10
มุมมองของเลียน (Lian's POV)แม้ว่าจะได้ยินคำตอบของผมแล้ว สีหน้าของแอนดรูว์ก็ยังคงดูเป็นกังวลขณะที่เขายังคงจ้องมองผม เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง“ตอนนี้เธอกำลังจะไปไหน?” เขาถามเสียงนุ่ม“อาจารย์แจ็คเรียกผมครับ ผมเลยต้องไปพบเขา” ผมตอบเขายักหน้าก่อนจะเดินจากไป ขณะที่เขาเดินออกไป ผมเหลือบมองตามหลังเขาแวบหนึ่ง แล้วหันกลับมามองข้างหน้าอีกครั้ง คนที่ยืนอยู่ข้างผมเริ่มออกเดินอีกครั้งและนำทางผมไปที่ห้องทำงานของแจ็คทันทีที่เรามาถึงห้องโถงซ้อมเต้น ผมก็ตกตะลึง มันใหญ่โตมาก มีลำโพง... ตัวใหญ่มากๆ วางอยู่ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกเงาบานยาวตลอดแนวที่ทำให้เรามองเห็นตัวเองได้อย่างชัดเจนกระเบื้องแผ่นใหญ่บนพื้นเป็นสีขาวและดูมันวาว และผนังทุกด้านก็เป็นสีขาวเช่นกัน ไฟแสงสีขาวถูกฝังอยู่บนเพดานพวกเราเดินต่อเข้าไปจนกระทั่งถึงประตูบานหนึ่ง เมื่อเปิดออก มันก็นำไปสู่โถงทางเดิน เดินไปตามโถงทางเดินนั้น เราก็มาถึงประตูอีกบาน เมื่อผมเปิดมันออก แจ็คก็นั่งอยู่ข้างในคนที่พาผมมาที่นี่เดินจากไปโดยไม่พูดอะไร และผมก็ก้าวเข้าไปในห้องทำงาน ผมปิดประตูตามหลังและก้าวเข้าไปหาแจ็ค“อาจารย์ครับ เรียกผมมาที่นี่มี
You may also like
หนี้พันธนาการ-Magmalava
นาวิกา907 viewsได้ย้อนเวลาทั้งทีผมไม่เอาพี่เป็นผัวแล้วนะครับ
ทานตะวันหน้าฝน2.7K viewsVLOGGER (แนวโคแก่กินหญ้าอ่อน)
นัก(ละ)เลง4.3K viewsเกิดใหม่เป็นเพื่อนสมัยเด็กของตัวร้าย(คลั่งรัก)
แกะส้ม1.7K viewsผัวแฝดของผมเป็นมาเฟีย [YAOI] + [BDSM] + [3P]
ณ ธารา1.4K viewsด้วยรักและวิญญาณ
อิสระ&ชน835 viewsลองมารักกันดูมั้ยนายนักบิด
นามปากกาหมึกบ้านสวน12 viewsคุณเธียรอย่าตื๊อ
Chenaimei653 views
