โอเมก้าที่พวกเขาไม่อาจต้านทาน のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

มุมมองของเลียน (Lian's POV)ถนนที่มืดมิดนั้นเงียบสงัด ไม่มีวี่แววของผู้คนเลยแม้แต่น้อย ก็แน่ล่ะ นี่มันเลยเที่ยงคืนมาแล้ว ผมกำลังเดินอยู่คนเดียวบนถนนใกล้กับผืนป่าของฝูงไอรอนคลอว์ (Ironclaw) อากาศค่อนข้างหนาวเย็น แต่ผมกลับสวมเพียงชุดนอนบางๆ แค่ชั้นเดียวขณะที่เดินไปข้างหน้า ผมก็เห็นรถคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกล ผมรีบเดินตรงไปหามัน และหลังจากเปิดประตู ก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะผู้โดยสาร ทันใดนั้นเอง ฝ่ามือก็ฟาดลงมาบนใบหน้าของผมอย่างจัง“ฉันรอมาสิบห้านาทีแล้วนะ กล้าดียังไงถึงปล่อยให้ฉันรอ? มาให้มันเร็วกว่านี้ไม่ได้หรือไง?” จอชตวาดถามข้างกายผมคือชายหนุ่มผมดำ นัยน์ตาสีแดง และมีรูปร่างสูงใหญ่ เขาเป็นลูกชายของอัลฟ่าแห่งฝูงไอรอนคลอว์ของเรา ซึ่งหมายความว่าเขาคือทายาท... ว่าที่อัลฟ่าคนต่อไปของฝูง เป็นเวลาหลายปีแล้วตั้งแต่เราเริ่มคบกันตอนที่ผมอายุสิบแปด ผมเคยคิดว่าตัวเองจะสามารถกลายร่างได้เหมือนกับคนอื่นๆ แต่เปล่าเลย ผมทำไม่ได้ นั่นคือตอนที่ผมได้รู้ว่าตัวเองถูกสาป ว่าผมจะไม่มีวันกลายร่างได้ ถึงแม้ว่าผมจะเป็นสมาชิกของฝูงมนุษย์หมาป่าก็ตามนั่นยังเป็นตอนที่จอชขอผมคบ โดยบอกว่าเขารักผมมากที่สุด ตอนนั้นผมรู้สึกว

มุมมองของเลียน (Lian's POV)กว่าผมจะเดินทะลุป่าออกมาได้ ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว ผมเหนื่อยล้าจนแทบจะต้องลากเท้าเดินเมื่อออกมาได้ในที่สุด ผมก็เห็นถนนหนทางที่เจริญแล้ว มีรถราวิ่งผ่านไปมา มีตึกรามบ้านช่องอยู่ใกล้ๆ ผู้คนใช้ชีวิตกันตามปกติมีพวกมนุษย์อยู่ที่นั่นด้วย อาศัยอยู่ร่วมกับพวกกลายร่างเป็นหมาป่าผมก้าวเดินต่อไป กำลังจะข้ามถนน แต่จู่ๆ ขาทั้งสองข้างก็หมดเรี่ยวแรง ผมทรุดตัวล้มลงกลางถนนรถคันหนึ่งกำลังแล่นตรงเข้ามาหาผมด้วยความเร็วสูง ผมพยายามจะขยับตัว แต่ก็ทำไม่ได้ ผมหลับตาปี๋ รอรับความเจ็บปวดแต่มันก็ไม่เคยมาถึงครู่ต่อมา ผมลืมตาขึ้นและเห็นว่ารถคันนั้นเบรกหยุดอยู่ตรงหน้าผมพอดิบพอดี ประตูรถเปิดออก สิ่งแรกที่ผมเห็นคือรองเท้าหนังสีดำ จากนั้นก็กางเกงสแล็คสีดำเมื่อเงยหน้าขึ้น ผมก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งสวมชุดสูทสีดำทับเสื้อเชิ้ตสีขาว เขามีเรือนผมสีน้ำตาลและนัยน์ตาสีทอง“ถ้าอยากจะฆ่าตัวตาย ก็ไปหารถคันอื่น อย่ามาขวางหน้ารถฉัน” เขาพูดเสียงเรียบเขาเป็นผู้ชายที่หล่อเหลามาก แต่ใบหน้าของเขากลับค่อยๆ พร่ามัวลงเรื่อยๆ... แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไปตอนนี้เหลือแค่ผมกับหมอสองคนในห้อง ผมมองเขาแล้วส่งยิ้มเจื่อนๆ ใ

มุมมองของเลียน (Lian's POV)เมื่อการสอบเสร็จสิ้นและประกาศผลแล้ว นักเรียนที่สอบผ่านจะได้ย้ายเข้าไปอยู่ในหอพักจริงๆ ร่วมกับนักเรียนคนอื่นๆ ที่ไม่ได้อยู่ในโครงการนักเรียนทุน ส่วนคนที่สอบไม่ผ่าน ก็ต้องเก็บกระเป๋ากลับบ้านนั่นหมายความว่าทุกสิ่งทุกอย่างขึ้นอยู่กับการสอบครั้งนี้ ชีวิตของผมขึ้นอยู่กับการสอบครั้งนี้“คิดอะไรอยู่เหรอเลียน? กังวลเรื่องสอบหรือเปล่า? ไม่ต้องห่วงนะ ข้อสอบส่วนใหญ่จะอิงจากสิ่งที่เราสนใจมากที่สุด ทุกคนจะได้ข้อสอบที่แตกต่างกันไปตามความสนใจของตัวเองน่ะ” อีวาพูดขณะที่เรากำลังเดินตรงไปยังอาคารพักอะไรนะ? เราทุกคนจะได้ข้อสอบไม่เหมือนกันงั้นเหรอ? แถมข้อสอบยังอิงตามความสนใจของเราอีก?นี่แปลว่าพวกเขาจะถามผมเกี่ยวกับการเต้นในข้อสอบงั้นสิ? แค่คิดก็ขนลุกซู่แล้วเมื่อเรามาถึงอาคาร ผมก็เห็นนักเรียนสองสามคนยืนคุยกันอยู่ข้างนอก ในขณะที่บางส่วนก็อยู่ข้างใน ผมปรายตามองพวกเขา แต่พวกเขากลับเมินเฉยใส่ผม ราวกับผมไม่มีตัวตนให้ตายสิ อีวาพูดถูก พวกนักเรียนทุนทำตัวแบบนี้ใส่กันเอง พวกเขาไม่แม้แต่จะสนใจพูดคุยกันด้วยซ้ำ ฮ่าฮ่า ตลกชะมัดอีวากับผมเดินเข้าไปข้างในและเห็นห้องครัวอยู่ตรงหน้า มีเชฟสอ

มุมมองของเลียน (Lian's POV)พวกเรารีบนั่งลงที่โต๊ะอาหารซึ่งทำจากไม้ มันไม่ได้เป็นโต๊ะอาหารที่ดูดีอะไรนักสำหรับพวกเรา แต่ก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลยขณะที่เรากำลังกินข้าวกันอยู่ ยัยผู้หญิงคนเดิมที่เพิ่งหาเรื่องเราไปก่อนหน้านี้ก็เดินเข้ามา ตอนที่เธอมาถึง ผมนึกว่าเธอจะมากินข้าวเสียอีกแต่เธอกลับเดินผ่านหลังผมไป ตอนแรกผมไม่ได้สังเกตเห็นเธอหรอก แต่จากหางตาซ้าย ผมก็ตระหนักได้ว่าเธอกำลังยืนอยู่ข้างหลังผมพอดีผมปรายตามองไปข้างหลัง และเธอก็ยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ เธอยืนกอดอกอยู่ ผมไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่ายัยงี่เง่านี่ต้องการอะไรจากผมอีก“อะไร?” ผมถามเธอออกไปเมื่อผมถาม สายตาของเธอก็ยังคงจับจ้องมาที่ผม และยืนนิ่งอยู่ในท่าเดิม ผมกำลังจะอ้าปากพูดต่อ แต่ก่อนที่ผมจะได้ทำแบบนั้น อีวาก็ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปยืนข้างๆ ผู้หญิงคนนั้น“เธอมีปัญหาอะไรกันแน่? หรือว่ากำลังอิจฉาพวกเราอยู่ล่ะสิ? นั่นคือเหตุผลที่เธอคอยหาเรื่องทะเลาะกับพวกเราอยู่ตลอดใช่ไหม? ฉันทนฟังเรื่องไร้สาระของเธอมามากพอแล้ว และต่อจากนี้ทั้งฉันและเลียนก็จะไม่ทนอะไรอีกต่อไปแล้วนะ” อีวาพูดโพล่งออกมาตรงๆ“อะไรนะ? ใครจะไปอิจฉาหมาอย่างพวกแกกัน? ยัง

มุมมองของเลียน (Lian's POV)“ครูเกรย์คะ อย่างน้อยก็ช่วยบอกหน่อยได้ไหมว่าอาจารย์แจ็คจะมาเมื่อไหร่ พวกเราจะได้ถามเขา เลียนควรจะทำยังไงในเมื่อเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองสอบผ่านหรือสอบตก?” อีวาพูดน้ำเสียงของเธอดูเหมือนพร้อมจะไฝว้มาก และพูดตามตรง เธอโกรธยิ่งกว่าผมเสียอีก ในทางกลับกัน ผมกลับรู้สึกโอเคทั้งที่รู้เรื่องรายชื่อรอพิจารณา เป็นเพราะมีอีวาอยู่เคียงข้างเธอเป็นคนแรกที่แคร์ผมและเป็นห่วงความเป็นอยู่ของผมจริงๆ และเธอได้กลายเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของผมไปแล้ว ทั้งที่พวกเราเพิ่งรู้จักกันได้เพียงไม่กี่วัน ถึงอย่างนั้น ผมก็รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่ออยู่ใกล้เธอ“อีวา เธอไม่เข้าใจนะ แจ็คไม่ได้อยู่ที่นี่ ถ้าเขาอยู่ในห้องพักครูนี้ ครูคงบอกเธอไปแล้ว นั่นหมายความว่าเขายังไม่มา เธอแค่ต้องรอ และในเมื่อเธอได้รับเลือกแล้ว ทำไมไม่ไปเก็บกระเป๋าเตรียมย้ายเข้าหอพักล่ะ?” ครูเกรย์บอกกับอีวาขณะที่ครูเกรย์พูดแบบนั้น จู่ๆ ก็มีใครบางคนเดินเข้ามาบอกว่าแจ็คเรียกให้ผมไปพบที่ห้องทำงาน ผมปรายตามองอีวาและครูเกรย์นั่นทำให้ผมได้รู้ว่าแจ็คคือครูสอนเต้นของสถาบันแห่งนี้ และเขามีห้องทำงานส่วนตัวอยู่ในห้องซ้อม เยี่ยมเลย