CHAPTER 6

มุมมองของเลียน (Lian's POV)

อีวากับผมเดินออกจากอาคารที่พักและเริ่มมุ่งหน้าไปข้างหน้า มีนักเรียนคนอื่นๆ เดินตามหลังเรามา

ทุกคนแบ่งกันเป็นกลุ่มๆ พวกเขาคุยกันแค่กับคนในกลุ่มของตัวเองและไม่สนใจใครอื่นเลย ผมเดาว่าผมกับอีวาก็คงเป็นกลุ่มเดียวกันล่ะมั้ง

“นายตื่นเต้นไหม เลียน?”

ผมปรายตามองอีวา “แน่นอนสิ ตอนนี้ฉันประหม่าสุดๆ ไปเลย ร่างกายฉันสั่นไปหมดแล้วเนี่ย”

อีวาเองก็ดูประหม่าเหมือนกัน น่าจะมากกว่าผมด้วยซ้ำ เธอเอาแต่ยิ้มมาตลอดทาง ดังนั้นพอตอนนี้เธอเอาแต่ก้มหน้า ผมก็พอจะรู้แล้วว่าการสอบครั้งนี้มันสำคัญกับเธอมากแค่ไหน

ผมไม่เคยถามเรื่องส่วนตัวของเธอเลย เพราะถ้าผมถาม เธอเองก็คงจะถามเรื่องของผมเหมือนกัน และผมก็ไม่อยากบอกใครว่าผมมาจากไหน

ตอนนี้ผมมีสภาพไม่ต่างอะไรกับหมาป่าไร้ฝูง (rogue) แล้ว

ระหว่างที่คุยกัน เราทุกคนก็เดินมาถึงสุดทางของอาคารมหาวิทยาลัย... นั่นคือสถานที่จัดสอบของเรา

ร่างกายของผมสั่นสะท้านด้วยความกลัว ผมรู้ตัวดีว่ากำลังประหม่า

แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเดินเข้าไปในห้องสอบพร้อมกับอีวาและคนอื่นๆ เมื่อเราเข้าไปถึง ห้องสอบยังคงว่างเปล่า

มีชื่อของเราเขียนติดไว้บนโต๊ะที่นั่ง ของผมอยู่แถวหลังสุด ส่วนชื่อของอีวาอยู่แถวกลาง เราสองคนนั่งห่างกันพอสมควร แต่ผมก็ส่งสัญญาณมือบอกให้เธอสู้ๆ และเธอก็พยักหน้ารับพร้อมกับทำท่าทางแบบเดียวกัน

ขณะที่เรากำลังหยิบปากกาออกมา ใครบางคนก็เดินเข้ามา เขาเป็นผู้ชายที่สวมเสื้อเชิ้ตสีครีมกับกางเกงสแล็คสีดำ เขามีเรือนผมสีเขียวและนัยน์ตาสีทอง

ในมือของเขาถือปึกกระดาษอยู่ เดี๋ยวก่อนนะ... เขาต้องเป็นคนที่จะคุมสอบเราจนกว่าจะเสร็จแน่ๆ

“สวัสดีทุกคน ฉันจะเป็นผู้คุมสอบของพวกเธอในวันนี้ ฉันชื่อแจ็ค”

สายตาของเขากวาดมองทุกคนที่นั่งอยู่แถวหน้าและแถวกลาง เนื่องจากผมนั่งอยู่แถวหลังสุด ผมรู้ดีว่าเขามองไม่เห็นผมหรอก

“เอาล่ะ ฉันจะแจกข้อสอบแล้วนะ” เขาบอก และเริ่มแจกกระดาษคำตอบ แต่พอเขาเดินมาถึงแถวหลังสุด...

สายตาของเขาจับจ้องมาที่ผมขณะที่เขาวางกระดาษลงบนโต๊ะ ผมจับกระดาษไว้ แต่เขาไม่ยอมปล่อย

ผมออกแรงดึง แต่นิ้วของเขากลับจับมุมกระดาษไว้แน่น และสายตาของเขาก็ยังคงจ้องมองมาที่ผม ผมกลัวว่ากระดาษข้อสอบจะขาด เลยร้องทักออกไป

“อาจารย์ครับ!”

เขามองหน้าผม แล้วก้มลงมองกระดาษ ก่อนจะยอมปล่อยมือในที่สุด

ผมไม่รู้เลยว่าทำไมเขาถึงจ้องหน้าผมอยู่นานขนาดนั้น หรือทำไมเขาถึงไม่ยอมปล่อยกระดาษ

ผมเริ่มอ่านคำถาม... พวกมันเป็นข้อสอบความรู้รอบตัว (GK) ทั้งหมด ไม่ได้เกี่ยวกับการเต้นเลยสักนิด มันเป็นเรื่องที่ผมพอจะรู้ เพราะผมเคยอ่านหนังสือความรู้รอบตัวมาเยอะ ผมเคยสอบได้ที่หนึ่งของชั้นสมัยเรียนมัธยมปลาย

แต่อีวาไม่ได้บอกผมหรอกเหรอ ว่าข้อสอบจะออกเกี่ยวกับสิ่งที่เราสนใจมากที่สุด?

ผมเงยหน้าขึ้นมองอีวาและเห็นเธอกำลังมองมาที่ผม สีหน้าของเธอร้องตะโกนออกมาว่า พวกเราจบเห่แล้ว จากปฏิกิริยาของเธอ ผมบอกได้เลยว่ามันเป็นเรื่องน่าตกใจสำหรับเธอเหมือนกัน

ผมจะไปโทษเธอไม่ได้หรอก... นี่เป็นการสอบครั้งแรกของเธอ แน่นอนว่าเธอคงไม่รู้เรื่องอะไรมากนัก เธอแค่พูดตามสิ่งที่ได้ยินมาจากคนอื่น

“ทำไมเธอถึงหันไปมองข้างหลังแทนที่จะทำข้อสอบของตัวเอง?” แจ็คเดินไปหาเธอ ผมรีบก้มหน้าลงและลงมือเขียนคำตอบของตัวเองต่อไป

หนึ่งชั่วโมงผ่านไป ผมทำข้อสอบไปได้เกินครึ่งแล้ว ให้ตายเถอะ พวกเขาออกข้อสอบมาเหมือนกับยกตำราเรียนมาทั้งเล่ม! เราเป็นคนนะ ไม่ใช่เครื่องจักร พวกเขาหวังให้เราเขียนอะไรเยอะแยะขนาดนี้เนี่ย?

ขณะที่กำลังเขียน นิ้วของผมก็เริ่มแข็งเกร็งและปวดขึ้นมานิดหน่อย ผมเอนตัวไปข้างหลัง ดัดนิ้วและบีบนวดพวกมันขณะที่มองไปรอบๆ ดูนักเรียนคนอื่น

“นิ้วเธอเป็นอะไร?”

ผมสะดุ้ง เสียงนั่นดังขึ้นข้างหูผมอย่างกะทันหัน ผมหันไปทางขวา... แจ็คยืนอยู่ตรงนั้น ให้ตายสิ เขาทำเอาผมตกใจหมด

“เปล่าครับอาจารย์ แค่นิ้วผมมันแข็งเพราะเขียนไม่หยุดเฉยๆ” ผมตอบ แล้วคว้าปากกาขึ้นมาเตรียมจะเขียนต่อ

แต่จังหวะนั้นเอง แจ็คก็คว้ามือผมไว้

“ขอดูหน่อยสิว่ามือเธอเป็นยังไงบ้าง” เขาพูด พลางใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงนวดไปตามนิ้วของผม

ผมดึงมือกลับ แต่เมื่อได้เห็นนัยน์ตาสีทองของเขา ผมก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงแอนดรูว์... ดวงตาของเขาก็เป็นสีทองเหมือนกัน

แต่ก็นะ... ใครๆ ก็มีตาสีทองได้ทั้งนั้นแหละ ผมถอนหายใจ ก้มหน้าลง และเขียนข้อสอบต่อไป

ในเวลาไม่นาน ข้อสอบของผมก็เสร็จเรียบร้อย และมันก็ถึงเวลาที่จะต้องเก็บข้อสอบของทุกคนแล้ว แจ็คจึงเริ่มเดินเก็บข้อสอบคืนจากทุกคน

พอเขาเดินมาถึงผม ผมก็ส่งข้อสอบให้แล้วนั่งรออยู่ที่เดิม หลังจากเก็บข้อสอบจากทุกคนเสร็จ เขาก็เดินไปที่โต๊ะด้านหน้าพวกเรา

“ขอบใจที่ตั้งใจทำข้อสอบนะ ผลสอบของพวกเธอทั้งหมดจะประกาศในเช้าวันพรุ่งนี้ที่บอร์ดประกาศของมหาวิทยาลัย” แจ็คบอก แล้วเขาก็เดินออกจากห้องไปพร้อมกับข้อสอบของพวกเรา

ทันทีที่เขาเดินออกไป อีวาก็กระโดดลุกจากโต๊ะแล้วรีบวิ่งมาหาผม “ฉันจบเห่แน่ๆ ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องความรู้รอบตัวเท่าไหร่เลย แต่ก็พยายามเขียนลงไปให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วนะ” เธอบอก

ผมยิ้มแล้วลุกขึ้นยืนพลางเก็บของ “ใช่ มันยากจริงๆ นั่นแหละ แต่ก็ไม่ได้ยากขนาดนั้นสำหรับฉัน ฉันอ่านหนังสือความรู้รอบตัวมาเยอะน่ะ” ผมตอบ

ผมก้าวออกมาจากโต๊ะ แล้วเราทั้งคู่ก็เดินไปที่โต๊ะของอีวา เธอหยิบข้าวของของตัวเอง จากนั้นเราทั้งสองคนก็เดินออกจากที่นั่น

เราไม่แม้แต่จะสนใจมองนักเรียนคนอื่นๆ เราค่อนข้างจะรู้จักนิสัยพวกเขาดีแล้ว

นักเรียนพวกนี้หยิ่งผยองยิ่งกว่าใคร ดังนั้นพวกเขาจึงไม่คู่ควรที่จะมาคุยกับพวกเราหรอก

“อาจารย์คนนั้นแปลกๆ นะว่าไหม” ผมพึมพำ

“ยังไงเหรอ?” อีวาถามขณะที่เรากำลังเดินกลับไปที่พัก

แต่ผมไม่ได้ตอบ ผมบอกอีวาไม่ได้หรอกว่าแจ็คแปลกยังไง เรื่องที่เขาจับมือผมแล้วก็เอาแต่จ้องหน้าผมน่ะ เธอคงจะคิดว่าผมเป็นพวกแปลกประหลาดเสียเอง

“ไม่มีอะไรหรอก แค่เพิ่งเคยเจอเขาเป็นครั้งแรก ก็เลยคิดแบบนั้นน่ะ” ผมตอบปัดไป

“อ๋อ ไม่ต้องใส่ใจหรอก เดี๋ยวนายสอบผ่านเมื่อไหร่ นายน่าจะได้เห็นหน้าเขาจนชินไปเองแหละ” อีวาบอก

เรามาถึงที่อาคารพัก และอาหารมื้อเที่ยงก็ถูกจัดเตรียมไว้รอพวกเราแล้ว ก่อนไปสอบ เราเพิ่งกินมื้อเช้ากันไป และตอนนี้ที่เรากลับมา การได้เห็นมื้อเที่ยงคือสิ่งที่สำคัญที่สุดยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด