3 จะจำเรื่องวันนี้เอาไว้

หลังจากเสร็จงานศพของบิดามารดาของชลาธิป นพดลและสาวิตรี ต้องต่อสู้กับการพาตัวเด็กชายเข้ามาอยู่ในการอุปการะ ทั้งข้อกำหนดทางกฎหมายและญาติพี่น้องที่ทำตัวเป็นเหลือบไร พอไม่มีบิดามารดาของชลาธิปแล้วพวกนั้นก็หมดที่พึ่งพิง สุดท้ายก็ตั้งใจเตรียมตัวจะฮุบทรัพย์สินในส่วนที่เป็นของเด็กชาย

และดูเหมือนว่าสองสามีภรรยาที่จากไปแล้วนั้นจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ถึงได้เขียนพินัยกรรมเอาไว้ และไว้ใจให้เพื่อนสนิทอย่างนพดลและสาวิตรีเป็นผู้พาเด็กชายไปเลี้ยงดู ส่วนทรัพย์สินที่ควรจะเป็นของเด็กชาย ผู้ปกครองตามกฎหมายอย่างคุณน้าทั้งสองจะเป็นผู้ดูแลให้โดยไม่แตะต้อง แต่อาจจะมีการนำบางส่วนไปลงทุนให้กับเด็กชาย จนกว่าชลาธิปจะบรรลุนิติภาวะ

เด็กชายวัย 12 ปี จำต้องย้ายที่อยู่จากบ้านริมน้ำเงียบสงบในต่างจังหวัด เข้ามาอยู่ในกรุงเทพสภาพแวดล้อมทุกอย่างเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

หลายปีผ่านไป...

“อันฉันได้ยินว่าพี่น้ำที่อยู่ ม.6 เป็นพี่ชายของอันเหรอ” เด็กสาวคนหนึ่งถามนันท์ลินีอย่างใคร่รู้

เด็กหญิงวัยมัธยมต้นหน้าบึ้ง ทันทีที่เพื่อนสนิทในกลุ่มพูดถึงเด็กชายที่ที่บ้านของเธออุปการะ

“ใครบอกพวกเธอ” นันท์ลินีคิ้วขมวด มือเรียวเล็กกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังถ่ายคลิปวิดีโอลง

“ก็แอบได้ยินมาจากเพื่อนโรงเรียนเก่าน่ะ นี่ฉันเห็นนะ เวลามาโรงเรียนอันน่ะนั่งรถมาพร้อมกับพี่น้ำ” แพรวาตอกย้ำ “แล้วนี่ไม่คิดจะบอกกันบ้างหรือไง ที่มีพี่ชายหล่อขนาดนั้น” เด็กสาวทำหน้าเพ้อฝัน

“.....” เพราะผู้ชายคนนั้นไม่ใช่พี่ชายแท้ ๆ ของเธอนันท์ลินีจึงไม่ได้มีความภูมิใจที่จะพูดถึงอีกฝ่าย

ตอนก่อนจะย้ายมาเรียนโรงเรียนเดียวกัน เธอเองก็ได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับความป๊อปปูล่าของอีกฝ่ายมาบ้าง แต่ก็ไม่ได้คิดใส่ใจ เพราะตั้งใจเอาไว้แล้วว่าจะเลิกกลั่นแกล้งคนคนนั้นสักที อย่างน้อย ๆ ก็เป็นเจตนารมณ์ครั้งสุดท้ายของคุณปู่ก่อนที่ท่านจะจากไป

“น้องอัน อย่าแกล้งพี่น้ำอีกเลยนะ”

“คุณปู่อย่าพูดอะไรแบบนี้สิคะ” เด็กหญิงจับมือของผู้เป็นปู่เอาไว้แน่น ความอบอุ่นของศักดิ์สิทธิ์แผ่ซ่านมาถึงเธอ

“ถือเป็นคำขอครั้งสุดท้ายของปู่นะน้องอัน” น้ำเสียงของผู้ชราแหบพร่าและอ่อนแรง

“คุณปู่” เธอมองข้ามฝั่งไปมองเด็กชายรุ่นพี่ ที่ยืนตาแดงอยู่แบบนั้น ช่างเป็นคำขอที่จำใจปฏิบัติตามได้ยากยิ่งนัก

“นะครับ” ศักดิ์สิทธิ์รู้ดีว่านันท์ลินีตัวแสบเกลียดหน้าของชลาธิปมากขนาดไหน ถ้าคำขอครั้งสุดท้ายของตนนั้นพอจะลดความเกลียดชังในใจของเด็กหญิงลงได้บ้าง เขาก็จะทำ

มือหยาบชราของศักดิ์สิทธิ์จับมือของชลาธิปเอาไว้ข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างหนึ่งก็จับมือของหลานสาวสุดที่รักของตนเอาไว้เช่นกัน ก่อนจะนำมือของเด็กทั้งสองคนมาประสานกันเอาไว้

แม้ว่านันท์ลินีจะรังเกียจ แต่อย่างไรเธอก็เมินคำขอร้องสุดท้ายของคุณปู่ไม่ได้

“ค่ะ เข้าใจแล้วค่ะ ต่อไปหนูจะไม่แกล้งไอ้....พี่น้ำอีกแล้วค่ะ” เด็กหญิงใช้มืออีกข้างปาดน้ำตาและรับปาก

ความทรงจำและคำขอครั้งสุดท้ายของคุณปู่ เด็กสาวยังคงจำมันได้แม่น ภาพทุกอย่างยังชัดเจนแจ่มแจ้งราวกับเพิ่งเกิดเมื่อไม่นานมานี้

“นี่ยายอัน คิดอะไรของแกอยู่” เมื่อแพรวาเอ่ยถึงชลาธิป จึงได้สังเกตเห็นว่าท่าทีของนันท์ลินีเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“เปล่า” เด็กสาวปฏิเสธ “ไปเถอะไปกินข้าวที่โรงอาหารกันเถอะ”

“อันเลี้ยงนะ” แพรวาบอก

“อื้อ” นันท์ลินีตกลงอย่างง่ายดาย

นันท์ลินีและกลุ่มเพื่อน เดินไปที่โรงอาหารตามปกติเหมือนกับที่เคยทำ

“น้องอันกินข้าวด้วยกันไหม” เด็กหนุ่มรุ่นพี่ ม.5 เมื่อเห็นเป้าหมายก็เดินปรี่เข้ามาขวางทาง เด็กสาวหรี่ตาลงเล็กน้อยมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ไม่ชอบใจนัก “ทำไมมองหน้าพี่แบบนั้นละครับ” รัฐศาสตร์ตามจีบรุ่นน้อง ม.2 คนนี้มานานพอสมควร

“เห้อ” นันท์ลินีถอนหายใจ ก่อนจะเดินเลี่ยงอีกฝ่าย ทำเหมือนกับเด็กหนุ่มตรงหน้าไม่มีตัวตน

มีรุ่นน้องรุ่นพี่มากมายตามจีบเขากันเป็นพรวน แต่นันท์ลินีเป็นคนเดียวที่แตกต่างออกไป เด็กหนุ่มจึงรู้สึกสนใจเธอเป็นพิเศษ

“น้องอัน” อารมณ์ของรัฐศาสตร์เริ่มคุกรุ่นขึ้นมาเล็กน้อย “ยังไงก็รักษาหน้าพี่หน่อยสิครับ ไม่เห็นเหรอว่าเพื่อนพี่ที่ยืนอยู่ตรงนั้นกำลังมองมาที่เรา”

คนตัวเล็กยิ้มเล็กน้อย ท่าทางไม่ได้ยี่หระต่อสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนจะหันไปพูดคุยกับเพื่อนสนิท

“แพร โรงเรียนเรามีพวกแมลงหวี่แมลงวันด้วยเหรอ” คนตัวเล็กยืนกอดอก สีหน้าท่าทางชัดเจนว่าไม่ชอบใจกับการกระทำของเด็กหนุ่มรุ่นพี่

ทันทีที่เธอพูดจบ เพื่อนของเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ไกลจากตรงนั้นก็โห่ร้องโวยวาย

“ไอ้รัฐโดนเด็กด่าว่ะว่าเป็นแมลงวันว่ะ ฮ่า ๆ” กลุ่มเพื่อนของรัฐศาสตร์ หัวเราะลั่น

เด็กหนุ่มหน้าเครียด เขาพนันกับเพื่อน ๆ เอาไว้ ว่าภายในเทอมนี้จะต้องจีบรุ่นน้องคนนี้มาเป็นแฟนให้ได้ ใกล้สิ้นเทอมเข้าไปทุกที แต่นันท์ลินีก็ไม่มีทีท่าว่าจะสนใจเขาสักนิด

“น้องอัน” น้ำเสียงของรัฐศาสตร์ไม่ค่อยดีนัก “ทำไมหักหน้าพี่แบบนั้นกันละครับ” ร่างสูงยืนเท้าเอว

เด็กหญิงดูป้ายชื่อของรัฐศาสตร์ ก่อนจะอ่านชื่อของเด็กหนุ่มออกมาดัง ๆ

“เพิ่งรู้นะว่านายชื่อรัฐศาสตร์ ชื่อก็เพราะดี แต่นามสกุลนี่สิดูกระจอกจัง ถ้าครอบครัวนายรวยเท่าครอบครัวอันเมื่อไหร่ค่อยมาคุยกันดีกว่า พอดีอันไม่อยากคุยกับคนที่อยู่กันคนละระดับน่ะค่ะ” เด็กสาวเหยียดหยาม เธอไม่เคยคบเพื่อนที่ระดับสถานะทางสังคมต่ำกว่าอยู่แล้ว แต่กระนั้นเธอก็ไม่เคยแสดงท่าทางดูถูกใครก่อน ถ้าคนพวกนั้นไม่มายุ่งหรือสร้างความรำคาญใจให้กับเธอ

นั่นจึงเป็นเหตุผลหนึ่งที่เธอไม่เคยสนใจในตัวของรัฐศาสตร์

“อีนี่” รัฐศาสตร์พ่นคำหยาบ ทำท่าเหมือนจะทำร้ายเด็กผู้หญิงที่ตัวเล็กกว่า

ร่างเล็กชี้หน้า เด็กหนุ่มที่ตัวสูงกว่า “อย่าคิดจะลงมือที่นี่นะคะ ก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าอันเป็นใคร” ครอบครัวของนันท์ลินีสนิทกับ เจ้าของโรงเรียนเอกชนแห่งนี้ ถ้าเขาคิดจะมีเรื่อง ขอเพียงเธอกดโทรศัพท์แค่กริ๊งเดียวเท่านั้น..

“ไอ้รัฐ ไปก่อนเถอะ” กลุ่มเพื่อนของรัฐศาสตร์เห็นท่าไม่ดี จึงเข้ามาลากเพื่อนให้รีบออกไปจากตรงนี้ เพราะเป็นเวลาพักกลางวันพอดี ในเวลานี้คนจึงเริ่มเข้ามามุงเหตุการณ์มากขึ้นเรื่อย ๆ

“ฝากไว้ก่อนนะ อย่าพลาดก็แล้วกัน” รัฐศาสตร์หมายหัวเด็กหญิงรุ่นน้องเอาไว้แล้ว เขาจะจำเรื่องราววันนี้เอาไว้