4 เริ่มต้น

“น้ำ น้องสาวนายนี่ก็เอาเรื่องดีเหมือนกันนะ”

ภาคภูมิสะกิดไหล่เพื่อนสนิท

“อือ” ชลาธิปรับคำสั้น ๆ ง่าย ๆ ไม่ได้พูดอะไรต่อ

เขาเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากมุมไกล ๆ แต่ไม่รู้ว่าตรงนั้นกำลังสนทนาอะไรกันและเขาเองก็รู้ว่า ยายเด็กนั่นต้องเอาตัวรอดได้อยู่แล้ว ตอนที่ภาคภูมิบอกให้เขาแสดงตัวไปช่วยเหลือเธอ จึงไม่ได้คิดจะออกไปช่วยตั้งแต่แรก

“แต่ยังไงก็ระวังเอาไว้บ้างก็ดีนะ ในโรงเรียนไอ้หมอนั่นอาจจะทำอะไรน้องนายไม่ได้ แต่นอกโรงเรียนก็ระวังหน่อย ฉันได้ยินว่าครอบครัวมันทำงานสีเทา ๆ” ภาคภูมิเป็นห่วงน้องสาวของเพื่อนสนิท มีไม่กี่คนที่รู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างนันท์ลินีและชลาธิปว่าเป็นอะไรกัน

“เข้าใจแล้ว” เด็กหนุ่มยังคงเฉยชาอยู่เช่นเดิม แต่ก็ยอมรับฟังคำเตือนของเพื่อนสนิท

ถึงเวลาเลิกเรียน เพราะไม่อยากให้ใครรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเธอและชลาธิป นันท์ลินีกับเขาจึงตกลงกันเอาไว้ว่าให้รถของที่บ้านจอดอยู่ห่างจากโรงเรียนไปอีกสักหน่อย เธอที่อยู่ในระดับมัธยมต้นจะได้รับการปล่อยให้ออกจากโรงเรียนก่อนจะเดินไปรอเขาที่นั่น พอเขาเลิกเรียนแล้วก็ค่อยให้เขาตามมาทีหลัง

ในตอนแรกทั้งนพดลและสาวิตรีก็ไม่ค่อยจะเห็นด้วยนักเพราะเป็นห่วงความปลอดภัยของเด็กหญิง แต่ในเมื่อไม่ว่าจะใช้เหตุผลอะไรก็ตามนันท์ลินีไม่มีทีท่าว่าจะยอมง่าย ๆ สองสามีภรรยาจึงตกลงทำตามคำขอร้องของเด็กหญิงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะอีกทางเลือกหนึ่งก็คือถ้าทั้งสองคนไม่ยอม เธอจะนั่งรถสาธารณะกลับเอง ผู้เป็นผู้ปกครองจึงจำเป็นต้องยอมแพ้ให้กับเธอ

ตรอกเล็ก ๆ แคบ ๆ อันเป็นเส้นทางที่เด็กหญิงเดินไปยังจุดจอดรถของที่บ้าน โดยปกติเวลาเลิกเรียนซอยนี้มักจะมีเด็กนักเรียนและผู้คนเดินสัญจรไปมาอยู่ตลอดเวลา แต่วันนี้บรรยากาศกลับดูแตกต่างกันออกไป นันท์ลินีเดินมุ่งหน้าไปยังที่จอดรถตามปกติเหมือนที่เคยทำ แต่มีบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกว่าไม่ปกติ เมื่อเดินมาจนถึงจุดหนึ่งร่างเล็กของเด็กสาวจึงรู้ตัวว่ากำลังถูกตาม เมื่อหันไปก็พบกับรุ่นพี่ ม.5 ที่มากวนใจเธอเมื่อตอนกลางวัน

“น้องอัน” เขายิ้มอารมณ์ดี

“....” นันท์ลินีไม่ได้อยากจะเสวนากับอีกฝ่าย จึงเลือกเดินหนีไปเสียดีกว่า แต่กลายเป็นว่าเพื่อนของรัฐศาสตร์อีกสองคนกระโดดลงจากกำแพงมาขวางทางเธอเอาไว้

“พี่ก็แค่อยากคุยกับอันดี ๆ ก็เท่านั้น” รัฐศาสตร์โอบไหล่ของเด็กผู้หญิงที่อายุน้อยกว่า

คนตัวเล็กยิ้มเล็กน้อย “บอกแล้วยังไงคะ อันไม่คุยกับคนที่ไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน กับพวกสวะอันก็ไม่คุยนะคะ” เธอยังคงพูดจาอวดดีอยู่เช่นเดิม แม้ว่าตอนนี้จะเริ่มรู้สึกกลัวขึ้นมาบ้างแล้วก็ตาม

เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมวันนี้ถึงไม่มีใครใช้ซอยนี้เลย คนตัวเล็กล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า ตั้งใจจะกดโทรหาตำรวจ แต่กลับถูกเด็กหนุ่มที่ตัวสูงกว่าแย่งสมาร์ตโฟนราคาแพงไปจากมือ

“คิดว่าพี่จะให้โทรได้ง่าย ๆ เหรอ” รัฐศาสตร์คว้าโทรศัพท์ออกมาจากมือของรุ่นน้อง ม.2

“เอาคืนมาเดี๋ยวนี้นะ” นันท์ลินีพยายามยื้อแย่งโทรศัพท์ของตัวเองคืนมา แต่อีกฝ่ายแกล้งโยนลงอ่างบัวของชาวบ้านแถวนั้น “ไอ้เลว” เด็กหญิงโวยวาย

ไม่เพียงเท่านั้นเธอยังถูกเพื่อนของรัฐศาสตร์กระชากเอากระเป๋านักเรียนไป ครั้นจะวิ่งหนีก็ถูกเขาจับตัวเอาไว้ เด็กหญิงทำท่าจะส่งเสียงร้องดังโวยวาย ก็ถูกเด็กพวกนั้นเอามือมาปิดปาก ตอนที่พวกมันกำลังจะพาตัวของนันท์ลินีไปไหนได้ไกลกว่านั้น ร่างของเด็กหนุ่ม ม.5 ก็ล้มกลิ้งลงกับพื้นเพราะถูกใครบางคนกระโดดถีบ

“อัน!!!” ชลาธิปเดาเอาไว้อยู่แล้วว่าจะต้องเกิดเรื่องนี้ขึ้นแน่ ๆ แต่เพราะต้องทำหน้าที่ของสภานักเรียนทำให้เขาตามมาช้าเกินไป

“น้ำ” นันท์ลินีเรียกชื่อของเด็กหนุ่มรุ่นพี่ ใบหน้าเปียกปอนไปด้วยคราบน้ำตา “ทำไมมาช้า” คนตัวเล็กเริ่มร้องไห้

“ปล่อยน้องกูได้แล้ว” สีหน้าของชลาธิปจริงจัง

“อย่ามายุ่งเรื่องของคนอื่นหน่อยเลยพี่น้ำ ไปทำตัวเป็นสภานักเรียนดีเด่นเหมือนเดิมเถอะ” รัฐศาสตร์ที่เพิ่งลุกขึ้นมาจากพื้นเหมือนจะฟังไม่ชัดว่าอีกฝ่ายพูดอะไร

“กูบอกว่าปล่อยน้องสาวกูได้แล้ว” ชลาธิปเริ่มเสียงแข็ง

“อีเด็กนี่มันเป็นน้องสาวพี่เหรอ” เพื่อนคนหนึ่งของรัฐศาสตร์ลังเลเมื่อได้ยินว่านันท์ลินีเป็นน้องสาวของประธานสภานักเรียน

“เออ นั่นน้องสาวกู พวกมึงปล่อยอันก่อน” เด็กหนุ่ม ม.6 ย้ำอีกรอบ

ทันทีที่มือหยาบของคนพวกนั้นปล่อย เด็กหญิงก็รีบวิ่งไปหลบอยู่หลังพี่น้องไม่แท้ของเธอทันที

“ขอโทษที่มาช้า” ภาคภูมิกับเพื่อนนักเรียน ม.6 วิ่งตามมาสมทบอีกหลายคน “น้องสาวนายเป็นอะไรไหม” ภาคภูมิโน้มตัวลงพูดคุยกับเด็กหญิงที่เกาะหลังเพื่อนสนิทแน่น ท่าทางของเธอยังคงมีความหวาดกลัว เด็กหญิงยังคงแต่เอาหน้ามุดกับแผ่นหลังของชลาธิปไม่ได้สนใจที่เขาพูดเลยสักนิด

“ไม่มาซะพรุ่งนี้เลยล่ะ” ชลาธิปบ่น

“เออก็มาแล้วนี่ไง” ภาคภูมิตอบ

“แล้วนี่ได้ถ่ายคลิปหลักฐานไว้หรือเปล่าจะเอาไปส่งให้ผู้ใหญ่ ไปดำเนินการตามกฎหมายต่อไป” ชลาธิปหันไปถามเพื่อน

“พี่น้ำ ผมว่าเรามาคุยกันดี ๆ เถอะ” รัฐศาสตร์รู้แล้วว่าตัวเองทำผิด ภาคภูมิเป็นเพื่อนสนิทของชลาธิป เขาเป็นลูกชายนายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นมา เกรงว่าจะส่งผลกระทบถึงธุรกิจสีเทาของครอบครัวซึ่งเรื่องนี้เป็นชนักติดหลังของรัฐศาสตร์อยู่

“น้ำ!! ไม่คุย ไม่อยากคุยกลับบ้านกันเถอะ กลับบ้าน” นันท์ลินีไม่อยากคุยอะไรทั้งนั้น เธอไม่อยากอยู่ที่นี่และไม่อยากเสียเวลาสนทนากับรัฐศาสตร์

“อือ...เข้าใจแล้ว” ชลาธิปรับฟังสิ่งที่นันท์ลินีต้องการ “ไสหัวออกไปจากที่นี่ซะ แล้วอย่ามาเข้าใกล้น้องสาวกูอีก”

“ไม่อยากนั้นจะหาว่าพี่ภาคไม่เตือนนะครับ” ภาคภูมิพูดต่อจากเพื่อนสนิท

แม้จะเจ็บใจแค่ไหน แต่รัฐศาสตร์ก็จำเป็นที่จะต้องปล่อยเรื่องนี้ไป เพราะหากเรื่องราวไปถึงหูของผู้ใหญ่จะเป็นเรื่องเอาได้ ไว้ค่อยหาจังหวะดี ๆ ในอนาคต อีกสิบปีค่อยแก้แค้นอีเด็กนั่นก็ยังไม่สาย

ทุกอย่างกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง เมื่อนันท์ลินีรู้สึกปลอดภัยมากขึ้นเธอจึงยอมเงยหน้าออกมาจากแผ่นหลังของชลาธิป

“พวกนั้นไปหมดแล้วค่ะ” ภาคภูมิยิ้มอย่างใจดี ใบหน้าหล่อเหลาของเด็กหนุ่มรุ่นพี่โน้มลงมาอยู่ใกล้ ๆ กับเธอ “เราได้คุยกันสักทีนะคะน้องอัน” ร่างสูงลูบหัวเด็กหญิงเบา ๆ

ใบหน้าของภาคภูมิอยู่ใกล้กับใบหน้าของนันท์ลินีห่างกันแค่เอื้อมหัวใจของเด็กหญิงเต้นตึกตักอย่างบอกไม่ถูก คนตัวเล็กรู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองในเวลานี้กำลังเห่อร้อน

“น้ำกลับเถอะ” เพราะทนให้ภาคภูมิจ้องหน้าไม่ไหว นันท์ลินีจึงให้พี่ชายร่วมบ้านพาเธอออกไปจากตรงนี้สักที

“อือ พรุ่งนี้เจอกันนะภาค” ผู้เป็นพี่ร่ำลากับเพื่อนสนิทก่อนจะเก็บซากกระเป๋าและโทรศัพท์ของนันท์ลินีพาเธอเดินไปขึ้นรถที่จอดรออยู่ด้วยกัน