EPISODE 2 จุดเริ่มต้นของจุดจบ

หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งเหมือนนอนไม่เต็มอิ่มพลางกะพริบตาปริบมองเพดานครู่หนึ่งก่อนจะเหลือบดูนาฬิกาซึ่งบ่งบอกเวลาบ่ายโมงห้านาที

ครั้นพอสติสัมปชัญญะกลับมาครบถ้วน เธอตั้งท่าจะพลิกตัวหาคนข้างกาย ทว่าจังหวะที่ขยับตัวความเจ็บแปลบตรงส่วนนั้นพลันแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายจนต้องเคลื่อนไหวช้าๆ

หญิงสาวเริ่มไล่สายตามองเจ้าของใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงหลับใหลไม่รู้เรื่องราว เรือนผมอันเดอร์คัตสีควันบุหรี่ปรกลงมาบดบังเปลือกตา เธอเห็นแบบนั้นจึงใช้ปลายนิ้วเกลี่ยให้พ้นทางหวังชื่นชมทุกสัดส่วนบนใบหน้าที่ถูกสร้างขึ้นราวกับประติมากรรมชั้นยอด

ไม่บ่อยครั้งนักที่หัสวีร์จะมาค้างอ้างแรมกับเธอที่นี่เพราะการเจอกันแต่ละครั้ง นั่นหมายถึง ต้องมีการนัดหมายไว้ล่วงหน้าเสมอ นอกจากเกิดเหตุสุดวิสัยอย่างเมื่อคืน

ชายหนุ่มชอบสังสรรค์เป็นชีวิตจิตใจซึ่งไม่แปลกที่มีผู้หญิงมากหน้าหลายตาเข้าหา พวกหล่อนขอแค่ได้ปรนนิบัติเขาบนเตียงเพียงสักครั้งก็ยังดี

ถึงแม้หัสวีร์จะชื่นชอบการเที่ยวกลางคืน แต่ก็ไม่เคยส่งผลกระทบต่องานเลยสักครั้ง ทว่าในทางกลับกันคนที่ได้รับผลกระทบมากที่สุด ดันเป็นเธอ

เธอที่มักจะมีความสำคัญจัดอยู่ในลำดับท้ายๆ เสมอ...

จู่ๆ เวนิสก็เริ่มนึกถึงเรื่องราวในอดีตอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้

ย้อนกลับไปเมื่อสามปีก่อน…

@Bloom flower

กรุ๊ง กริ๊ง ~

“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า ต้องขออภัยด้วยนะคะ ตอนนี้ร้านปิดแล้วค่ะ” เสียงหวานรื่นหูเปล่งออกมาจากริมฝีปากอวบอิ่มของหญิงสาวร่างเล็กหลังเคาน์เตอร์ซึ่งกำลังยืนคัดแยกดอกไม้ในส่วนที่ใช้งานไม่ได้ออกจากกัน

ชุดยาวกรอมเข่าสีขาวดูสะอาดตาบนเรือนร่างของเธอดูเข้ากันกับผ้ากันเปื้อนสีเหลืองมัสตาร์ดเพิ่มความสดใสน่ามอง อีกทั้งรอยยิ้มมีเสน่ห์บนใบหน้าจิ้มลิ้มขับให้ดูโดดเด่นสะดุดตา

"ไม่ทันสินะ"

ร่างสูงที่เพิ่งเข้ามาหยุดชะงักพร้อมพึมพำเบาๆ แต่ถึงอย่างนั้นหญิงสาวกลับได้ยินชัดเจนซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาอยู่ข้างนอก

"รอให้ฝนซาก่อนแล้วค่อยไปจะดีกว่านะคะ"

"..."

"เชิญนั่งรอตรงนั้นได้เลยค่ะ" หญิงสาวผายมือไปยังมุมรับรองแขก หลังจากนั้นเธอจึงหายเข้าไปในพื้นที่ด้านหลังแล้วกลับออกมาพร้อมชาไหมข้าวโพดอุ่นๆ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วทั้งร้าน

"ไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้ ถึงยังไงผมก็ยังไม่ใช่ลูกค้าของคุณ" นัยน์ตาอ่านยากคู่นั้นจ้องมองคนที่กำลังวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ

"แต่จุดประสงค์แรกของคุณคือการมาซื้อดอกไม้ไม่ใช่เหรอคะ" ริมฝีปากยังคงเปื้อนรอยยิ้มไม่จางหายขณะย้อนถาม

"คงงั้น" ว่าแล้วยกชาขึ้นจิบเล็กน้อยก่อนจะวางลงที่เดิมพลางพูดขึ้นอีกครั้ง

"ผมไม่เคยสังเกตเลย ว่าตรงนี้ถูกเปิดเป็นร้านดอกไม้"

"เพราะมองหาจึงมองเห็นค่ะ"

"หืม?"

"ก่อนหน้านี้คุณกำลังมองหาร้านดอกไม้อยู่ไม่ใช่เหรอคะ"

ชายหนุ่มครางตอบในลำคอด้วยความประหลาดใจและดูเหมือนว่าเขาจะเจอผู้หญิงช่างพูดช่างเจรจาเข้าให้แล้ว

"คนเราถ้าไม่ได้สนใจในสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นพิเศษก็มักจะมองข้ามหรืออาจไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำใช่มั้ยล่ะคะ"

"ก็คงจริงอย่างที่คุณว่า ผมไม่เคยสนใจร้านดอกไม้ ไม่คิดที่จะเข้าไปเหยียบด้วยซ้ำ"

และนั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ของทั้งสอง...

หลังจากผ่านการศึกษาดูใจได้สักระยะก็ตัดสินใจคบหาและย้ายไปอยู่ด้วยกันที่เพนต์เฮาส์ของชายหนุ่ม แต่ดูเหมือนว่ายิ่งระยะเวลาล่วงเลยไปมากเท่าใด พวกเขาต่างทำร้ายจิตใจกันซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วก็ต้องตกใจเมื่อมันกลายเป็นรอยแผลใหญ่ที่ยากจะเยียวยา

ในตอนนั้นเองที่ความสัมพันธ์ของทั้งสองเริ่มเป็นเหมือนประกายไฟป่าซึ่งเต็มไปด้วยเชื้อเพลิงและพร้อมจะเผาไหม้ทุกอย่างให้พังราบได้ตลอดเวลา หญิงสาวจึงเป็นฝ่ายตัดสินใจเปิดปากขอยุติความสัมพันธ์นั้นลง

เวนิสพยายามเปลี่ยนแปลงตัวเองให้แตกต่างจากเดิม เธอแค่อยากเป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่ตัวเอง

แต่ฝ่ายที่ไม่ยอมเลิกรากลับกลายเป็นเขา...

หลังจากนั้นราวหนึ่งเดือน หัสวีร์ยื่นสัญญาฉบับหนึ่งให้เธอพร้อมข้อเสนอที่รู้ดีว่าอีกฝ่ายย่อมไม่ปฏิเสธอย่างแน่นอน

อาคารพาณิชย์สามชั้นในย่านทำเลทองซึ่งเป็นสถานที่เปิดร้านดอกไม้ที่เธอเช่าอยู่จะไม่ถูกขายให้นักลงทุนชาวต่างชาติ ถึงแม้ฝ่ายนั้นจะเสนอราคาสูงลิบลิ่วก็ตามและเรื่องที่ว่าเขาเป็นเจ้าของอาคารหลังนั้น หญิงสาวมารับรู้หลังจากคบหากันเข้าปีที่สองแล้ว

หัสวีร์ไม่ได้มาในรูปแบบการง้อขอคืนดีอย่างที่คนรักทั่วไปทำกัน แต่กลับยื่นข้อเสนอตามที่ตัวเองต้องการโดยให้เธอมาอยู่ในสถานะผู้หญิงของเขาที่ไม่ใช่สถานะคนรักอีกต่อไป

ขอเพียงแค่การกลับมาในครั้งนี้ ต่างฝ่ายต่างห้ามยุ่งเรื่องส่วนตัวของกันและกัน รวมถึงห้ามไปมีความสัมพันธ์ทางกายกับคนอื่นโดยเด็ดขาด และเมื่อสัญญาสิ้นสุดลง สิ่งที่เธอจะได้รับคืออาคารพาณิชย์หลังนั้น

ข้อตกลงนี้ระบุไว้ในสัญญาโดยมีระยะเวลาหนึ่งปีและตอนนี้เหลือเพียงไม่กี่เดือน พันธะทุกอย่างก็จะสิ้นสุดลง

เวนิสถูกดึงสติกลับมาอยู่กับปัจจุบันอีกครั้ง เมื่อคนข้างกายเริ่มขยับตัว เธอจึงรีบปิดเปลือกตาลงแสร้งทำเป็นหลับ

"อรุณเบิกฟ้าแล้วแม่นกน้อย" โน้มไปจุมพิตที่หน้าผากของคนตัวเล็กพลางสวมกอดหลวมๆ

หญิงสาวค่อยๆ ลืมตามองการกระทำของอีกฝ่ายก่อนจะดันร่างเขาออกเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ ร่างเล็กพยุงตัวเองขึ้นนั่งพิงหัวเตียงโดยมีผ้าห่มผืนหนาปกปิดเรือนร่างเปลือยเปล่าไว้หมิ่นเหม่พลางพูดขึ้น

"อรุณเบิกฟ้าอะไรของคุณ ที่มันบ่ายโมงกว่าๆ แล้ว" เลื่อนลิ้นชักหยิบแผงยามาแกะออกหนึ่งเม็ดก่อนจะส่งเข้าปากโดยไม่ลืมดื่มน้ำตามลงไป

"คุณไม่ได้ฉีดยาคุมหรอกเหรอเวย์"

"อือ เปลี่ยนมากินสักพักแล้ว" ก่อนหน้านี้เคยทดลองใช้วิธีคุมกำเนิดทั้งแบบฝัง ฉีด แล้วก็กิน แต่ดูเหมือนว่าการกินจะตอบโจทย์เธอมากที่สุด

"กินตรงเวลาใช่มั้ย"

"ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่า ฉันไม่ปล่อยท้องเพื่อจับคนอย่างคุณแน่นอน"

ครั้นได้ยินประโยคนั้นก็ทำเอาชายหนุ่มตวัดสายตามองด้วยความไม่พอใจ

"คนอย่างผมมันทำไม"

"ไม่เหมาะกับการเป็นพ่อของใครหรอก"

"ปากเก่งจริงๆ " สิ้นคำพูดนั้นก็จู่โจมร่างเล็กโดยการรวบไว้ในวงแขนแกร่ง

"หยุดนะฮอตช์"

"ผมเริ่มอยากฟังเสียงครางจากปากเก่งๆ ของคุณซะแล้วสิ" แววตาของเขามีประกายเจ้าเล่ห์

"ไม่! ฉันเหนื่อยและเจ็บไปหมดทั้งตัวแล้ว"

หัสวีร์ชะงักไปเล็กน้อยและยอมรับว่าก่อนหน้านี้ เขามีอะไรกับเธอรุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาจริงๆ แต่จะให้พอแค่นั้นย่อมไม่ใช่เขา

"ครั้งนี้ ผมจะทำเบาๆ "

"ฮอตช์!"

"เวย์ คุณห้ามผมให้เลิกอยากเอาคุณไม่ได้หรอก"

ร่างสูงรีบลุกขึ้นช้อนคนตัวเล็กไว้บนแขนราวกับสิ่งของไร้น้ำหนักแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังห้องอาบน้ำในสภาพเปลือยเปล่าด้วยกันทั้งคู่

"ฮอตช์ คุณเอาแต่ใจเกินไปแล้วนะ"

หัสวีร์แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้ววางหญิงสาวให้นั่งลงบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าก่อนจะเอื้อมมือกดเปิดระบบทำน้ำอุ่นในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ซึ่งต้องรออีกสักพัก

"เราอย่ามาเสียเวลาไปมากกว่านี้เลย"

ชายหนุ่มรวบรั้งเอวบางเข้าประชิดตัวจนรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นผ่านผิวเนื้อของกันและกัน นัยน์ตาสีนิลคู่นั้นไล่มองไปยังทีละจุดบนใบหน้าจิ้มลิ้มแล้วมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากอวบอิ่มพลางกลืนน้ำลายลงคอ

เขาไม่รอช้าแนบริมฝีปากได้รูปลงบนเรียวปากอีกฝ่ายแล้วมอบสัมผัสสุดแสนจะอ่อนโยน นุ่มนวลและเนิ่นนานส่งผลให้หัวใจของเธอพองโตราวกับดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน

ลมหายใจของทั้งสองสอดประสานเป็นหนึ่งเดียวกันด้วยความมัวเมาก่อนจะถอนริมฝีปากออกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง

หัสวีร์ใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยทั่วริมฝีปากชุ่มฉ่ำแล้วถูปลายจมูกโด่งเป็นสันลงบนจมูกของเธอก่อนจะจูบปรางแก้มสีระเรื่อทั้งสองข้างอีกฟอดใหญ่ด้วยความมันเขี้ยว

ชายหนุ่มเอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมสีแดงไวน์ที่ข้างแก้มทัดไว้หลังหูแล้วแตะใบหน้าเธอด้วยปลายนิ้ว ไล้มาถึงคาง ขณะจ้องมองกันและกันอย่างมีความหมาย

เวนิสค่อยๆ หลับตาพลางเอียงแก้มโดยที่อีกฝ่ายเริ่มไซ้จมูกเข้าหาลำคอระหงแล้วเลื่อนลงมายังลาดไหล่เปลือยเปล่า ความหอมหวานยิ่งกระตุ้นความต้องการให้วิ่งพล่านไปทั้งตัว

"อื้ม"

เขาพรมจูบทั่วเนินอกจนลมหายใจอุ่นร้อนรินรดผิวขาวผุดผาดแล้วเริ่มใช้ปลายลิ้นหยอกล้อยอดถันสลับกันทั้งสองข้างเพื่อปลุกปั่นอารมณ์ของเธอ

"อ้า!"