เข้าสู่ระบบบทที่3
เซอร์ไพรส์!!!!
ในที่สุดก็ถึงสักที ทันทีที่landingพวกเราก็เดินทางมายังบ้านพักของคุณพ่อกับคุณลุง พวกท่านเคยอยู่สมัยเรียนอยู่ที่นี่ ปัจจุบันก็ส่งต่อมาถึงรุ่นลูก มาถึงฉันก็อยากจะร้องไห้ สภาพบ้านมันไม่เหมือนทุกครั้งที่ฉันเคยมาเลย
"คุณแม่อิพี่โซ่จัดงานปาร์ตี้ที่บ้านอีกแล้ว!!"
"ขึ้นไปดูข้างบนกันเถอะ"
ฉันสัมผัสได้ถึงความหายนะ พี่โซ่ต้องพาผู้หญิงมานอนด้วยแน่ๆ คุณลุงกับคุณป้าและนางซินเดินตรงไปยังห้องของพี่โซ่ ส่วนฉันกับคุณพ่อคุณแม่มาที่ห้องของพี่ตะวัน
แกร๊ก!!
"เซอร์ไพรส์!!!!"
"เชี่ย!!!!!"
"ตะวัน!!!! >[]
ฉันรีบประคองคุณแม่เอาไว้เพราะท่านตกใจที่เห็นพี่ตะวันกำลังทำกิจกรรมอะไรกับผู้หญิงคนนึงอยู่
"แต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วลงไปคุยกันข้างล่าง เดี๋ยวนี้!!!!"
"ครับ!"
แว๊บนึงที่ฉันเห็นพี่ตะวันมองหน้าฉัน แต่ฉันเสียใจที่เห็นเขาทำแบบนี้ ฉันเสียใจโดยไม่มีสาเหตุ ตอนนี้คุณแม่กับคุณป้าโกรธจนมือไม้สั่น ผู้หญิงสองคนที่พี่โซ่กับพี่ตะวันพาลงมา พวกเธอทักทายพวกเรา แต่คุณแม่กับคุณป้าเบนหน้าหนีอย่างพร้อมเพรียงกัน
"คุณแม่ยูไม่มีมารยาทเลยโซ่!" สาวผมทองพูดออกมาหน้าตาเฉยเลยถูกคุณป้าเฉดหัวออกจากบ้านทันที
ส่วนสาวสวยอีกคนเธอนั่งก้มหน้าอยู่ข้างพี่ตะวัน คนนี้ดูแล้วน่าจะเป็นลูกครึ่งหรือไม่ก็คนไทย สวย น่ารัก จะว่าเหมาะสมกับพี่ตะวันก็ได้
"ตะวันแม่ต้องการคำตอบ!"
"แม่ครับ ณิชาเป็นแฟนผมเอง ขอโทษที่ไม่ได้บอกนะครับ"
"สวัสดีค่ะ"
เธอเป็นคนไทย แต่หัวใจของฉันหล่นวูบไปเลย ฉันนั่งเงียบในหัวสมองว่างเปล่าราวกับคนอกหัก
"เรื่องเรียนเป็นยังไงบ้าง” คุณพ่อเป็นฝ่ายถามทั้งสองคน เพื่อเปลี่ยนบรรยากาศจนคุณแม่และคุณป้าถอนหายใจและสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อตั้งสติ
“ตอนนี้ไม่มีอะไรมากแล้วครับ ปีหน้าก็Externเรียนปีสุดท้ายแล้ว” พี่ตะวันตอบด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ ต่างกับพี่โซ่ที่เงียบไม่ยอมพูดอะไรเพราะถูกคุณป้าดึงหูแถมยังไล่ตีต่อหน้าสาวอีก
“ตะวันคราวหลังอย่าพาเพื่อนมาจัดงานปาร์ตี้ที่นี่อีก และผู้หญิงแม่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าพามา ที่นี่มันเป็นบ้านของครอบครัวเรา ตอนคุณปู่ยังอยู่ท่านซื้อเอาไว้ให้พ่อพักตอนเรียน”
“น้าสายธารครับ เรื่องจัดงานปาร์ตี้ผมผิดเอง ผมจะไม่ทำอีกครับ”
“แล้วหนูเป็นใคร รู้จักกับลูกน้าได้ยังไง”
“หนูเป็นนักศึกษาแพทย์อยู่ที่นี่ค่ะ เรียนอยู่กับโซ่และตะวันหนูขอโทษนะคะที่ทำให้ทุกคนวุ่นวาย”
ฉันยังอยากฟังผู้หญิงที่ชื่อณิชาต่อ แต่นางซินมันลากฉันมานั่งอีกฝั่งเพื่อปล่อยให้พวกผู้ใหญ่คุยกัน ฉันหงุดหงิดมาก ไม่ชอบความรู้สึกของตัวเองที่ได้ยินพี่ตะวันบอกว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นแฟนเลย
หลังจากที่ผู้ใหญ่จัดการพี่ชายทั้งสองเสร็จฉันก็เดินเข้ามาพร้อมกับนางซิน มันทำให้ฉันรับรู้ว่าพี่ตะวันพาผู้หญิงคนนั้นเข้ามาอยู่ด้วยแล้ว
เสียใจฉันเป็นอะไรก็ไม่รู้ทำไมมันตื้อไปหมด
“ไงเราเรียนเป็นยังบ้าง” พี่โซ่เป็นฝ่ายถามฉันแม้ฉันจะยังมองพี่ตะวันกับแฟนอยู่
“ก็ดีค่ะ”
“มองอะไร ไม่ต้องห่วงหรอก ณิชานิสัยดีมากมันคบกันตั้งแต่เรียนปี2แล้ว แต่พี่ยังโสดแถมอยู่ในโหมดไม่มีใครด้วยรู้ปะ”
“โธ่ สภาพ เมื่อกี้คุณแม่พึ่งไล่ฝรั่งหัวทองไปเองนะพี่โซ่!”
และสองพี่น้องก็กัดกันเหมือนเดิม ฉันเลยเดินมานั่งกับคุณป้า อะไรก็คงไม่เจ็บเท่าที่ตะวันพูดกับฉันว่าถ้าเขาเรียนจบเมื่อไหร่ฉันรอเลี้ยงหลานได้เลย แต่มันอีกแค่ปีเดียวเองนะ
ฉันไม่ได้รู้สึกยินดีเลยสักนิด
///ตะวัน///
ผมยืนมองน้องสาวจากชั้นสองเธอดูแปลกไป ปกติทุกปีเวลาเธอมาเธอจะชอบมากวนผม ชอบบังคับให้ผมพาไปเที่ยวแต่ครั้งนี้เธอแทบไม่คุยกับผมเลย มีแต่ไอ้โซ่ที่เธอคุยด้วย
“น้องโกรธผมใช่ไหมครับแม่”
“ก็คงแบบนั้น มีแฟนไม่ยอมบอกน้อง น้องคงใจหายที่เห็นลูกมีใครเข้ามา เออแม่มีอีกเรื่องที่อยากจะบอกให้ลูกรู้เรื่องนี้แม่หนักใจมาก”
“อะไรครับ” ผมหันไปมองหน้าแม่ แต่แม่ผมยังมองไปที่ไอ้โซ่ด้วยความหนักใจ
“ป้าดากับลุงเซน เขาอยากได้จันทร์เจ้าไปเป็นลูกสะใภ้ แต่แม่มาเห็นโซ่วันนี้แม่บอกตรงๆ ว่าแม่หนักใจมาก”
ไม่ได้นะผมไม่ยอมยิ่งรู้ว่าไอ้โซ่จะมาเป็นน้องเขยผม ผมยิ่งรับไม่ได้เลย มันไม่เคยอยู่กับร่องกับรอย ควงหญิงไม่ซ้ำหน้าถ้าจันทร์เจ้าลงเอยกับมันชีช้ำตาย
“แม่ตอบตกลงไปหรือยังครับ” แม่ผมพยักหน้าผมนี่ปวดหัวจี๊ดเลย ทำไมถึงทำอะไรไม่ปรึกษาผมเลย
“เดี๋ยวผมจะลองคุยกับน้องเองครับ”
ผมเดินมาเรียกจันทร์เจ้าให้เธอเข้ามาคุยกับผมแค่สองคน แม้แม่ผมจะบอกว่าเธอยังไม่รู้เรื่องนี้แต่ผมว่าไม่ควรปิดบังจะวันนี้พรุ่งนี้หรือตอนไหนเธอก็ต้องรู้อยู่ดี
“พี่ตะวันมีอะไรหรือเปล่าคะ แล้วพี่ณิชาไปไหนแล้วล่ะ”
“ณิชาไปหาเพื่อน พอดีพี่มีเรื่องจะคุยกับเรา”
“เรื่องอะไรคะ?”
----------------------------------
พี่ตะวันอะทำน้องเสียใจ เรื่องนี้ไม่ดราม่านะคะนี่เป็นแค่ช่วงชีวิตรักในวัยเรียนของพี่ตะวันเฉยๆ เดี๋ยวน้องโตขึ้นอิพี่จะหวงจนโงหัวไม่ขึ้นเองค่ะ
บทที่66 SPECIAL ลูกหมูสามตัว ตอนจบ10ปีผ่านไปเป็นดั่งหวังที่ฉันคิดเอาไว้ สายฟ้ากำลังเรียนต่อแพทย์เฉพาะทางควบคู่กับการทำงานที่โรงพยาบาลด้วย เท่าที่ฉันแอบรู้มาจากพี่ตะวันตอนนี้สายฟ้ากำลังแอบเรียนต่อปริญญาโทด้านกฎหมายการแพทย์ด้วย การเรียนรู้ไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ“คุณแม่ขา คุณแม่อยู่ไหนคะ”“อยู่สวนกล้วยไหมกับคุณย่า หนูมีอะไรดาวเหนือ”เสียงวิ่งตึกตึกดังสนั่นหวั่นไหว คุณแม่ส่ายหัวเบาๆ เพราะดาวเหนือแทบไม่มีความเป็นกุลสตรีเลยแม้แต่นิดเดียว“ดาวเหนือย่าบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าวิ่ง” พอโดนดุก็ทำหน้ายู่เดินมากอดคุณแม่ ยัยดาวเหนือเนี่ยขี้อ้อนเหลือเกิน“มีอะไรลูกคุณพ่อกลับมาหรือยัง”“กลับมาแล้วค่ะกำลังนั่งคุยกับพี่สายฟ้าอยู่”ใช่สิฉันลืมสนิทเลยวันนี้เป็นวันรู้ผลว่าสองสาวจะสอบติดคณะอะไรตื่นเต้นจริงๆ ฉันพาคุณแม่เข้ามาในบ้านแม่บ้านจึงเตรียมยกอาหารเข้ามาเสิร์ฟ“มาแล้วค่ะ พี่สายฟ้าคุณย่าบ่นคิดถึงพี่จะแย่อยู่แล้ว”“ผมก็คิดถึงคุณย่าครับ ช่วงนี้ผมทำงานหนักแถมเรียนหนักด้วยไว้วันหยุดผมจะมาอ้อนคุณย่านะครับ”“อ้อนแต่ย่าเหรอฮะ” คุณปู่ก็ไม่ยอมน้อยหน้านะ แต่เดี๋ยวนะคะปกติก็อยู่โรงพยาบาลด้วยกันไม่ใช่หรือไง“เดือนหน
บทที่65ความสุขที่แท้จริง10ปีผ่านไปสายฟ้ากำลังจะอายุเข้าวัย15ปี ส่วนสองสาวอายุ9ขวบแล้ว ลูกๆ ของฉันมีความสามารถพิเศษแตกต่างกัน สายฟ้าฉายแววคุณหมอตั้งแต่เด็กเรียนเก่งมากได้เกรด4ทุกวิชา พี่ตะวันภูมิใจมากแถมยังบอกว่าลูกเรียนเก่งกว่าเขาตอนเด็กอีก ไม่เสียแรงที่พวกเราสนับสนุนส่วนสาวน้อยเดือนหนาวรายนี้กำลังอยู่ในช่วงลังเล เธอแอบมีความกดดันเรื่องเรียนเพราะพี่ชายปูพื้นฐานมาดีมากเธอจึงอยากพยายามที่จะเก่งให้ได้แบบพี่จนพี่ตะวันถามว่าอนาคตอยากเป็นอะไรเดือนหนาวจะหยุดคิดทุกครั้ง แต่พี่ตะวันไม่เคยกดดันลูกนะเขาบอกลูกๆ เสมอว่าอนาคตเป็นของลูกๆ ไม่ว่าลูกๆ ทั้งสามจะเลือกอะไรให้กับตัวเองเขาพร้อมจะสนับสนุนเต็มที่ตัดมาที่น้องเล็กนิสัยผ่าเหล่าผ่ากอ เอาแต่ใจ ขี้โมโห ชอบโวยวาย นี่อาจจะเป็นกรรมพันธุ์ทางฝั่งฉันก็ได้เพราะเท่าที่ฉันสัมผัสครอบครัวของพี่ตะวันมาไม่มีใครเป็นแบบดาวเหนือสักคนเลย“คุณแม่ครับอาทิตย์หน้าที่โรงเรียนมีจัดกิจกรรมคณิตศาสตร์ แต่อาจจะต้องไปค้างคุณแม่จะอนุญาตไหมครับ”“อยากไปทำกิจกรรมกับเพื่อนๆ ก็ไปสิลูก แม่ไม่ห้ามแต่ต้องดูแลตัวเองให้ดีๆนะอย่าเกเร พ่อกับแม่รักสายฟ้ามากนะครับ”“ผมก็รักคุณแม่ครับ”
บทที่64จบเรื่องวุ่นวายณิชายอมเซ็นใบลาออกด้วยตนเองเพราะถ้าเธอไม่เซ็นเธอจะถูกตั้งคณะกรรมการสอบสวนและดำเนินคดี แม้โซ่จะอยากให้ดำเนินคดีมากแค่ไหนแต่ก็ต้องจำใจทำตามคำสั่งของพ่อกับอา“ทำไมไม่ไล่ออกไปเลย”“นี่ก็ไม่ต่างจากไล่ออกหรอกโซ่” หมอเซนตบไหล่ลูกชายเบาๆ“ใช่ โซ่ไม่ต้องห่วงหรอกจากนี้ไปทุกโรงพยาบาลที่บ้านเราถือหุ้นอยู่จะไม่มีใครรับณิชาเข้าทำงานแน่นอน และคนอย่างณิชาไปทนอยู่โรงพยาบาลรัฐไม่ได้หรอก”นั่นสินะโซ่คิดตามทั้งสองท่านก่อนจะพากันกลับขึ้นมาเยี่ยมจันทร์เจ้า เจ้าสายฟ้าหลับไปแล้วไม่ค่อยงอแงเท่าไหร่ จากนี้ที่ต้องหวงก็คงเป็นนางซินนี่แหละที่อุ้มท้องแฝดเลย5 ปีผ่านไปสายฟ้าอายุครบ4ขวบแล้ววันนี้เป็นวันเกิดของเขา เค้กวันเกิดเป็นรูปตัวการ์ตูนที่เขาชอบ งานวันเกิดที่มีแต่ญาติพี่น้องทุกคนตั้งใจจัดงานนี้เพื่อเจ้าสายฟ้าตัวแสบเลยหมอโซ่กับวันใหม่ก็กำลังมีพยานรักอีกหนึ่งคนคงได้คลอดเร็วๆ นี้ ส่วนนางซินคลอดลูกแล้วได้ทั้งชายหญิง คนโตผู้ชายชื่อตุลา คนเล็กชื่อซีดี ฝาแฝดคู่นี้อยู่ด้วยกันไม่ได้ตีกันตลอดปู่ย่าตายายจึงต้องจับแยกไปเลี้ยงสลับกันส่วนจันทร์เจ้าเธอดูแลตัวเองจนร่างกายแข็งแรงก็ปล่อยให้มีทายาทอีกสอ
บทที่63เรียกสติฉันรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่เสียงร้องไห้ของพี่ตะวันดังอยู่ข้างหู ดวงตาที่หนักอื้อค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาจนพี่ตะวันรีบเรียกสติฉันและเช็กม่านตา แค่เห็นหน้าเขาฉันก็ร้องไห้สะอื้นทันที“ที่รักไม่ต้องกลัวนะ”“ลูก....”“อาจารย์หมอกำลังช่วยอยู่ ไม่ต้องกลัวนะครับ”ฉันหลับตาลงอีกครั้งจนรู้สึกเหมือนแรงบีบแรงดึงจนร่างกายฉันสั่นสะเทือน ทุกครั้งที่หลังผ้าสีเขียวออกแรงพี่ตะวันจะก้มลงมาจูบหน้าผากเช็ดน้ำตาให้ฉันตลอดอุแว้!! อุแว้!!!!“ฮึก!” ทั้งสองกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่เพียงแค่ได้ยินเสียงของลูกชายจันทร์เจ้าก็เหมือนยกภูเขาออกจากอก ตะวันรีบเข้าไปตัดสายสะดือลูกชายก่อนจะเดินกลับมาหาจันทร์เจ้าที่นอนสะลึมสะลืออยู่บนเตียง“ที่รักลูกแข็งแรงมากเลยครับ”“มาแล้วค่ะน้ำหนัก3100กรัมค่ะหมอตะวัน”ฉันมองหน้าลูกชายที่ยังร้องไม่หยุดพี่ตะวันก็บอกให้ลูกร้องเยอะๆ เสียงของลูกเหมือนทำให้ฉันมีแรงกระตุ้นแต่หนังตาก็ไม่อาจสู้ไหวพี่ตะวันเลยบอกให้ฉันนอนพักผ่อนเสียก่อนตื่นขึ้นมาอีกทีก็ตอนที่ได้ยินเสียงพี่โซ่กับนางซินด่ากัน จนพี่ตะวันต้องไล่ออกไปสองพี่น้องคู่นี้อยู่ด้วยกันก็ตีกันจริงๆ“คุณอาตื่นแล้วค่ะคุณพ่อ” วีนัสนั่งจ้อง
บทที่62ใกล้คลอดเต็มทีเวลาผ่านไปจนตอนนี้ฉัน อายุครรภ์ได้8เดือนกว่า ทุกคนคงจำคุณยายหมอดูคนนั้นได้ใช่ไหม ตอนที่ฉันเป็นลมวูบในห้องน้ำ ดีที่ฉันเกาะประตูเอาไว้และทุบประตูเรียกพี่ตะวัน คืนนั้นฉันถูกหามส่งโรงพยาบาลเพราะพี่ตะวันบอกฉันหน้าซีดมาก ผลการตรวจคือฉันท้องได้9สัปดาห์ คุณพ่อมือใหม่อย่างพี่ตะวันจึงได้หาคุณหมอสูตินรีเวชระดับอาจารย์มาเป็นเจ้าของไข้ฉันเพื่อไม่ให้ฉันคิดมากเรื่องคุณณิชา“นั่งเฉยๆ ครับเดี๋ยวพี่ทาครีมให้”พ่อเทพบุตรของฉัน พี่ตะวันเขาแสนดีจริงๆ ตอนนี้ฉันเดินลำบากนั่งก็ลำบากอาบน้ำเองก็ไม่ได้แต่พี่ตะวันเขารับผิดชอบดูแลฉันทุกอย่างแถมเพนท์เฮ้าส์ชั้นบนของโรงพยาบาลพี่ตะวันก็ปรับปรุงเพื่อรอให้ฉันไปอยู่ในเร็วๆ นี้“เท้าหนูบวมมากเลยค่ะ”"เวลานอนเดี๋ยวพี่เอาหมอนรองให้ครับ ยกเท้าสูงๆ เวลานอนพอช่วยได้ครับ อดทนหน่อยนะอีกอึดใจเดียว” ตะวันยื่นใบหน้าลงไปจูบที่ท้องของจันทร์เจ้าเบาๆ จนเท้าน้อยๆ ถีบปากเขาอย่างแรง“โอ๊ย! เจ็บนะลูก” จันทร์เจ้าใบหน้าเหยเกจนตะวันต้องลูบท้องของเธอเบาๆ“ตัวแสบแม่เจ็บหมดแล้วครับ”ลูกชายของพี่ตะวันหยุดดื้อเลยค่ะทุกคน เขาเชื่อพ่อเขาค่ะ แต่ก็ดีนะคะเชื่อฟังพี่ตะวันได้ดีแน่
บทที่61ชีวิตหลังแต่งงานเชียงใหม่“กรี๊ดดดดด ไม่ยอม!!!”เสียงกรี๊ดของซินดังจนคนนอนอยู่ข้างๆ สะดุ้งตื่นแต่พอมองเห็นรูปไอจีของหมอตะวันกับจันทร์เจ้าที่ลงรูปใบทะเบียนสมรสก็ทิ้งตัวลงอีกรอบ ฝั่งนั้นเขามาเหนือกว่าจริงๆ“ใจเย็นๆ ครับซิน”“ไม่เย็นแล้วค่ะ พี่ตินอะชักช้าเอาแบบนี้ไหมคะเรามาปั่มปั๊มกันต่อเลยลูกจะได้มาเร็วๆ”“พักก่อนดีไหมครับ พึ่งจะได้นอนเมื่อตอนเช้านี่เองนะ มาเชียงใหม่ทั้งทีน่าจะออกไปชมนกชมไม้บ้าง สตรอว์เบอร์รีก็กำลังเก็บเกี่ยว”“ช่างมันค่ะพี่ติน ถ้าเดือนนี้ไม่ท้องซินจะทำโทษพี่ตินเลยคอยดู!!”นางซินขึ้นควบเอวแล้วโยกอย่างเร่าร้อน คนเบื่องล่างที่เอาแต่ปฏิเสธตอนนี้กลับเด้งสะโพกสวนขึ้นเป็นระยะเขาไม่สามารถต่อต้านนางซินได้เลย3เดือนผ่านไปผ่านพ้นการแต่งงานของตะวันและจันทร์เจ้าไปหยกๆ แต่ทั้งสองก็ไม่ได้พ่ายแพ้นะคะเพราะว่าจันทร์เจ้าตั้งครรภ์โดยที่ตัวเองไม่รู้ตัวนับจากอายุครรภ์แล้วเธอน่าจะเริ่มตั้งครรภ์ช่วงสอบ นางซินจึงยอมรับความพ่ายแพ้อย่างเต็มประตูเพราะเชื้อของตินไม่ค่อยแข็งแรง ตะวันกับหมอโซ่จึงแนะนำเรื่องการบำรุง“ไร้น้ำยา ไร้ความฉามาก (สามารถ) ” เสียงแจ๋วๆ ของเด็กตัวกลมดังออกมาจากห้องโถ







