บทที่ 1

บริเวณโดยรอบของรถไฟตู้นอนมีแรงงานรุ่นลุงอยู่เป็นจำนวนเยอะมาก กลิ่นความเป็นชายของพวกเขารุนแรงจนทำให้ฉันเกิดความรู้สึกเงี่ยนง่านและจินตนาการภาพเหตุการณ์ต่าง ๆ อย่างอดไม่ได้

ฉันรู้สึกว่ากางเกงในของฉันกำลังเปียกแฉะ

ความคิดมากมายถาโถมเข้ามาภายในสมองอย่างต่อเนื่อง ฉันรู้ว่าฉันมีเวลาไม่มาก

หากฉันไม่รีบจัดการอาการคันในตอนนี้ ฉันอาจจะต้องขายหน้าประชาชีแน่นอน

ฉันมีชื่อว่า สวี่ตัวสุ่ย (ตัวสุ่ย หมายถึง น้ำเยอะ) ร่างกายของฉันก็อ่อนไหวเหมือนกับชื่อ

ฉันเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้น ตั้งแต่เข้าสู่ช่วงวัยรุ่น ฉันเริ่มมีอาการเสพติดอะไรบางอย่างที่ไม่ควรพูดออกไป ซึ่งมันทำให้ฉันเคยชินกับการช่วยตัวเอง

ฉันอายเรื่องที่ฉันเสพติดเซ็กส์มากจนไม่กล้าแม้แต่จะมีแฟน แต่นั่นยิ่งทำให้ร่างกายของฉันผิดปกติมากยิ่งขึ้น อาการเสพติดเซ็กส์ยิ่งหนักข้อขึ้นทุกวัน

เมื่อวานนี้พ่อบุญธรรมของฉันโทรมาบอกว่า ที่บ้านมีเรื่องจึงอยากให้ฉันกลับบ้าน อีกทั้งเขายังจองตั๋วรถไฟให้ฉันอย่างใส่ใจด้วย

ตอนที่ฉันขึ้นรถไฟมา ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าภายในตู้นอนจะมีแรงงานรุ่นลุงอยู่เป็นจำนวนมาก

กลิ่นความเป็นชายของแรงงานวัยลุงเหล่านั้นเข้มข้นมาก พวกเขารวมตัวกันเล่นไพ่และสูบบุหรี่กันไม่ไกลจากตู้นอนของฉัน

และตู้นอนนี้น่าจะร้อน พวกเขาที่กำลังสนุกสนานเต็มที่ก็ต่างถอดเสื้อนอกออก

ผิวคล้ำ ร่างกายกำยำ ยากมากที่ฉันจะเมินเฉยต่อพวกเขา

ฉันได้กลิ่นบุรุษเพศนั้นอยู่ตลอดเวลา เมื่อมองดูร่างกายกำยำของเขา ฉันก็แทบทนไม่ไหว ความรู้สึกเงี่ยนง่านปะทุขึ้น

ในตอนแรกก็ยังไม่มากเท่าไร แต่ขณะที่รถไฟสั่นสะเทือน ความร้อนภายในร่างกายก็เดือดขึ้น จนฉันต้องหนีบขาทั้งสองข้างเข้าหากันอย่างอดไม่ได้…

ก่อนเหลือบสายตามองไปทางกระเป๋าเดินทางที่อยู่ด้านข้าง

ซึ่งมันวางอยู่กับถุงกระสอบของคนงานรุ่นลุงเหล่านั้น และวางกองอยู่ที่มุมข้าง

ภายในกระเป๋าเดินทางนี้ของเล่นอันใหญ่ที่ฉันมักจะเอามาใช้ตอนช่วยตัวเอง แต่ฉันก็ไม่กล้าหยิบออกมาจากกระเป๋าต่อหน้าคนงานเหล่านั้น

แต่การที่จะนำกระเป๋าเดินทางทั้งใบเพื่อไปช่วยตัวเองที่ห้องน้ำก็ยิ่งไม่สะดวก

ในตอนที่ฉันคิดจะไปห้องน้ำเพื่อจัดการตัวเอง แต่ก็พบว่าในห้องน้ำมีคนอยู่ และไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนห้องน้ำถึงจะว่าง

“น้องครับ มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า? ในกระเป๋าเดินทางใบนั้นมีของกินอยู่เหรอ ให้ลุงช่วยหยิบออกมาไหม?”

ตอนนั้นเองคุณลุงตัวสูงหนึ่งไม่ได้ติดกระดุมเสื้อเผยให้เห็นเสื้อกล้ามสีเทาที่อยู่ด้านในก็สังเกตเห็นฉัน

ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้าม แค่มองก็รู้แล้วว่าแข็งแรงมาก

ในขณะที่เขาพูด เขาก็กวาดสายตามองฉันขึ้นลงอย่างสำรวจ

ฉันที่ถูกมองก็หน้าแดงขึ้นอย่างอดไม่ได้

ฉันรู้สึกร้อนตัวขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ หากเขาเปิดกระเป๋าเดินทางของฉันแล้วได้เห็นของที่อยู่ด้านในมันคงไม่ดีแน่

“ไม่เป็นไรค่ะคุณลุง ขอบคุณนะคะ หนูเพิ่งนึกได้ว่ามีเครื่องสำอางอยู่ในกระเป๋าเดินทาง แต่ตอนนี้ยังไม่ต้องใช้ค่ะ”

สายตาของชายวัยกลางคนผู้นั้นมีเล่ห์นัย เขาตอบรับเสียงเบา

“โอเค ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกลุงได้เลย ลุงชื่อจ้าวต้าไห่ หรือจะเรียกว่าลุงจ้าวก็ได้”

คำพูดมีนัยยะ

เมื่อพูดจบเขาก็นั่งลงที่เก้าอี้ข้างตัวฉัน ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมาโดยไม่รู้ว่ากำลังดูอะไรอยู่

ฉันตกใจมาก เขาจะต้องจับตามองฉันอยู่ตลอดเวลาแน่นอน ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่สังเกตเห็นสายตาที่ฉันมองไปทางกระเป๋าเดินทางหรอก

เมื่อความรู้สึกเงี่ยนง่านปะทุขึ้นมามันทรมานจริง ๆ ฉันรู้สึกคันมากจนแทบทนรับไม่ไหว

ฉันเหลือบสายตามองชายวัยกลางคนด้านข้างอย่างเขินอาย แต่ก็กลัวว่าเขาจะแอบมองฉันอยู่ ดังนั้นฉันจึงไม่กล้าขยับตัวมาก