เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 7
บทล่าสุด
ใจสั่นบนรถไฟ บทที่ 9
มือขนาดใหญ่หลายคู่กำลังลูบไล้ทั่วร่างกายของฉันอย่างตามใจฉันรู้ว่าฉันควรปฏิเสธ แต่เสียงภายในร่างกายกับบอกว่า ให้ฉันปล่อยเลยตามเลย เดิมทีฉันไม่สามารถควบคุมความเงี่ยนที่สมควรตายนี้ได้ผู้ชายเหล่านี้มีจำนวนมากกว่าบนรถไฟเสียอีก หากถูกพวกเขา…ฉันคงจะต้องแหกแน่นอน “ฉันขอก่อน ฉันจะทนไม่ไหวแล้ว”“นายมีสิทธิ์อะไรมาขอก่อน นายลูบตัวเธอไปแล้ว ฉันสิรอไม่ไหวแล้ว”คาดไม่ถึงว่าพวกเขาจะทะเลาะกันว่าใครจะได้รังแกฉันก่อนเป็นคนแรก เมื่อเห็นว่าไม่มีใครยอมใคร สุดท้ายพวกเขาก็ตัดสินใจเป่ายิ้งฉุบ ฉันเป็นเหมือนของเล่นชิ้นหนึ่งที่ถูกพวกเขาแย่งชิงได้ตามใจ ไม่มีใครสนใจความรู้สึกของฉัน หลังจากตกลงกันได้แล้วว่าใครเป็นฝ่ายเริ่มก่อน คนอื่น ๆ ก็ไม่ได้นิ่งเฉย มือของพวกเขาลูบไล้ทั่วร่างกายของฉัน ในขณะที่เสื้อผ้าของฉันถูกถอดออก ทันใดนั้นที่ด้านนอกก็มีเสียงอึกทึกครึกโครมดังขึ้นมา คนที่คร่อมร่างของฉันก็รีบถอยตัวออกไปอย่างกะทันหัน พวกเขารีบวิ่งหนีออกไปอย่างรีบร้อน “หนีเร็ว ตำรวจมาแล้ว…”พวกเขายังไม่ทันได้วิ่งหนีออกไป แต่กลับถูกตำรวจจับกุมเอาไว้ได้ทั้งหมด นอกจากนี้ตำรวจยังพาตัวพ่อบุญธรรมและจ้าวต้าไห่ที่อย
ใจสั่นบนรถไฟ บทที่ 8
เมื่อประตูเปิดออก ฉันถึงพบว่าด้านในคือห้องส่วนตัวที่มีชายกลุ่มหนึ่งกำลังเล่นสนุกเกอร์กันอยู่ หลังได้ยินเสียงเปิดประตู ผู้ชายกลุ่มนั้นก็หันมามองทางฉัน พ่อบุญธรรมลากฉันเข้าไปกลางห้อง“เถ้าแก่ทุกท่าน นี่คือเด็กโต๊ะสนุกเกอร์ของร้านเรา ให้เธอได้เล่นสนุกกับพวกคุณนะครับ ถือว่าเป็นคำขอบคุณที่สนับสนุนร้านของพวกเรา พวกคุณจะเล่นอย่างไรก็ตามใจ…”“เถ้าแก่หลิว คุณพูดจริงเหรอ? อยากเล่นอะไรก็เล่นได้เลยอย่างนั้นเหรอ?”ชายคนหนึ่งที่มีหน้าม้าเดินเข้ามาหยุดที่ข้างกายฉัน สายตาจดจ้องอยู่ที่ร่างกายของฉัน จากนั้นก็กลืนน้ำลายลงคออย่างอดไม่ได้เมื่อถูกสายตาของเขาจ้องมองร่างกายของฉันก็สั่นสะท้าน ฉันอยากจะหมุนตัวแล้ววิ่งหนีไป แต่กลับถูกพ่อบุญธรรมจับแขนเอาไว้“แน่นอนครับ สุ่ยสุ่ย ยังไม่รีบไปช่วยเถ้าแก่จัดโต๊ะอีก”เมื่อเห็นสายตาข่มขู่ของพ่อบุญธรรม ฉันจึงทำได้เพียงเดินเข้าไปที่โต๊ะสนุกเกอร์อย่างเชื่อฟังฉันก้มตัวลง ด้านหลังงอนขึ้นเล็กน้อยเดิมทีกระโปรงของฉันก็สั้นมากอยู่แล้ว ด้วยการเคลื่อนไหวของฉันเช่นนี้ มันยิ่งทำให้กระโปรงเลิกสูงขึ้น เผยให้เห็นช่องทางแคบด้านในเหมือนว่ามีคนมองเห็นก้นลูกพีชของฉันไปแล
ใจสั่นบนรถไฟ บทที่ 7
เมื่อถูกเขาบดเบียดแนบชิด ความปรารถนาภายในของฉันก็ปะทุขึ้นมา ฉันด่าตัวเองว่าไร้ยางอายอยู่ในใจอย่างอดไม่ได้ แค่มีผู้ชายเข้าหาก็แทบทนไม่ไหวแล้ว แต่นี่ก็จะโทษฉันไม่ได้ ใครกันที่ทำให้ฉันร่านแบบนี้ล่ะบางครั้งเรื่องนี้ก็เป็นสิ่งที่ฉันไม่สามารถควบคุมได้จริง ๆ จ้าวต้าไห่ดึงกางเกงในของฉันลง จากนั้นก็กำลังจะเริ่มต้นเพลงรัก“นี่แกเป็นใครกัน? กล้ามาแตะต้องสุ่ยสุ่ย แกรนหาที่ตายเหรอ?”ไม่รู้ว่าพ่อบุญธรรมเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร เขาผลักจ้าวต้าไห่ออกจากตัวของฉัน ก่อนตบหน้าเขาอย่างแรง จ้าวต้าไห่ที่ไม่ได้ป้องกันตัวล่วงหน้าจึงถูกพ่อบุญธรรมผลักลงกับพื้น ในขณะที่พ่อบุญธรรมกำลังจะลงมือกับเขาอีกครั้ง จ้าวต้าไห่ก็ได้สติกลับคืนมา เขาลุกขึ้นยืนแล้วคว้ากำปั้นของพ่อบุญธรรมเอาไว้“แกสิเป็นใครมาจากไหน? ฉันกับสุ่ยสุ่ยมีความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน…”“ฉันเป็นพ่อบุญธรรมของเธอ!”พ่อบุญธรรมได้ยินคำพูดของเขาก็ยิ่งโกรธมากขึ้นกว่าเดิม เขารีบพุ่งตัวจะเข้าไปทำร้ายจ้าวต้าไห่จ้าวต้าไห่ชะงักไปเล็กน้อย หลังจากนั้นไม่นานก็หัวเราะเสียงเย็นออกมา“ที่แท้ก็พ่อของเธอนี่เอง เรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของฉัน คุณต้องไปถามสุ่ยสุ่ยเอง เ
ใจสั่นบนรถไฟ บทที่ 6
“ที่พ่อเรียกเธอกลับมาครั้งนี้ ความจริงแล้วพ่ออยากขอความช่วยเหลือจากเธอ”พ่อบุญธรรมตักกับข้าวให้ฉัน ก่อนจะพูดต่อเมื่อได้ยินว่าของพ่อบุญธรรมขอความช่วยเหลือจากฉัน ฉันก็รีบตั้งสติแล้วมองไปทางเขา “พ่อมีเรื่องอะไรบอกมาได้เลยค่ะ”ตลอดหลายปีมานี้พ่อบุญธรรมเลี้ยงดูฉันมาอย่างดี ปกติแล้วฉันก็จะช่วยเหลือเขาอย่างเต็มที่“พ่อเพิ่งเปิดร้านโต๊ะสนุกเกอร์มา แต่เพิ่งเปิดกิจการก็เลยไม่ดี ดังนั้นพ่ออยากลองลูกเล่นใหม่ ๆ สำหรับเรียกลูกค้า สุ่ยสุ่ย พ่ออยากให้…”เมื่อพูดถึงตรงนี้พ่อบุญธรรมก็ต้องมองมาที่รูปร่างที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งของฉัน เขาจ้องจนฉันหน้าแดงไปหมดสายตานั้นทำให้ฉันอดนึกถึงสายตาของจ้าวต้าไห่ไม่ได้พ่อบุญธรรมคิดจะทำอะไรกันแน่?ฉันถูกเขาจ้องจนแทบจะทนรับไม่ไหว ในขณะที่กำลังคิดว่าพ่อบุญธรรมหมายความว่ายังไงกันแน่ ในที่สุดเขาก็พูดขึ้น“สุ่ยสุ่ย ตั้งแต่เด็กจนโตเธอเป็นดาวโรงเรียนมาตลอด หุ่นก็ดี มีส่วนเว้าส่วนโค้ง ทุกครั้งที่เธอไปไหนมาไหนจะดึงดูดสายตาผู้ชายได้เสมอ ถ้าเธอไปยืนอยู่ที่หน้าร้านโต๊ะสนุกเกอร์ของพ่อ มันจะต้องทำให้ร้านดังเป็นพลุแตกแน่นอน” คาดไม่ถึงว่าพ่อบุญธรรมอยากให้ฉันทำงานเป็นโส
ใจสั่นบนรถไฟ บทที่ 5
“ของดีเลยนะเนี่ย เหล่าจ้าว นายนี่เป็นคนดีเหมือนกันนะ มีเรื่องดี ๆ แบบนี้ก็ยังคิดถึงพวกเราพี่น้อง”“ดูผิวพรรณของเธอสิ เนียนลื่นอย่างกับเปลือกไข่ ไม่รู้ว่าถ้าจับไปจะรู้สึกยังไง”“หึ ๆ กางเกงในก็เปียกแฉะหมดแล้ว ผู้หญิงสมัยนี้ช่างเปิดกว้างจริง ๆ เลย อยากโดนพวกลุงแกล้งจนทนไม่ไหวแล้วเหรอ?”พวกเขาเบียดตัวเข้ามาชิดฉัน เดิมทีเตียงนี้ก็เล็กอยู่แล้ว แต่ตอนนี้กลับคับแคบยิ่งกว่าเดิม ลมหายใจอุ่นร้อนโอบรอบตัวของฉัน ไอความร้อนที่แผ่ขยายออกมาทำให้ฉันตัวแดงก่ำ “ไม่…ไม่นะ…”มือขนาดใหญ่ที่อุ่นร้อนก็สัมผัสร่างกายของฉันจนวุ่นวายไปหมด เขาจับตรงนี้ที บีบตรงนั้นทีความรู้สึกเสียวซ่านแผ่กระจายทั่วร่างกายของฉัน ร่างกายสั่นสะท้านความเงี่ยนปะทุขึ้นอีกครั้ง“ไม่ไหวแล้ว…ปล่อยหนูไปเถอะ…”ฉันบิดตัวไปมาอย่างต่อเนื่อง ขาทั้งสองข้างหนีบเข้าหากันจนแน่นเหมือนสามารถคีบแมลงวันตายได้ในตอนที่ฉันกำลังจะควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ ขาทั้งสองข้างของฉันก็ถูกคนแยกออก “ทนไม่ไหวก็อย่าทน คุณลุงมาแล้ว…”ในใจฉันรู้สึกกลัวมาก และรู้ดีว่าควรปฏิเสธ แต่ร่างกายของฉันกลับแข็งทื่อความอุ่นร้อนที่อยู่รอบกาย ทำให้ร่างกายของฉันรู้
ใจสั่นบนรถไฟ บทที่ 4
เสียงหัวเราะของจ้าวต้าไห่ดังมาจากด้านหลังฉัน “ฉันคิดอยู่แล้วว่าเธอต้องร่าน ดูไม่ผิดจริง ๆ …”เขาขยับเข้ามาใกล้ขึ้น ฉันสัมผัสได้ถึงสิ่งที่แข็งแกร่ง หนังศีรษะของฉันชาหนึบ จากนั้นฉันก็หันไปมองทางจ้าวต้าไห่“คุณลุงคะ ช่วย…อ่อนโยนหน่อยนะคะ หนูกลัวว่าจะรับไม่ไหว หนูไม่เคยทำอะไรแบบนี้กับผู้ชายมาก่อนเลยค่ะ” จ้าวต้าไห่หัวเราะเสียงดังขึ้นกว่าเดิม “วันนี้โชคหล่นทับฉันจริง ๆ ด้วย คาดไม่ถึงว่าเธอยังบริสุทธิ์อยู่ วางใจเถอะ ลุงจะอ่อนโยนกับเธอเอง”เขาเล็งมาที่ฉัน จากนั้นก็พุ่งตัวเข้ามาด้านหน้า…“แฉะขนาดนี้ ไม่ต้องห่วงเลย ลุงจะป้อนหนูจนอิ่มแน่นอน”ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเรือลำเล็กที่ลอยคว้างอยู่กลางทะเล ตัวโยกสั่นคลอนไปมา ความรู้สึกแบบนี้มันก็สุดยอดมากในขณะที่ฉันกำลังตัดสินใจปล่อยตัวปล่อยใจ ทันใดนั้นฉันก็เหลือบไปเห็นโทรศัพท์ด้านข้างที่กำลังถ่ายวิดีโอเอาไว้อยู่ถ้าจ้าวต้าไห่ถ่ายคลิปนี้แล้วเอาไปแบล็กเมลล์ฉันล่ะ ฉันจะทำอย่างไร? เมื่อคิดถึงตรงนี้ฉันก็ได้สติขึ้นมา ฉันจับมือขนาดใหญ่ของจ้าวต้าไห่เอาไว้“คุณลุงคะ ช่วย…ปิดโทรศัพท์หน่อย…”จ้าวต้าไห่ที่กำลังสนุกสุดเหวี่ยงก็รู้สึกไม่พอใจทันที
