บทที่ 11

หลังจากที่เคย์เดนลากน้ำขิงขึ้นรถได้สำเร็จ เขาก็พาเธอไปร้านอาหารแห่งหนึ่งที่บรรยากาศดีมากเงียบสงบ ผู้คนน้อยและให้พื้นที่ส่วนตัวได้ถูกใจเขา เคย์เดนเป็นพวกไม่ชอบไปนั่งกินข้าวในร้านอาหารที่มีผู้คนมากมาย เสียงดัง วุ่นวายจนชวนปวดหัว เรื่องนี้ครอบครัวของเขาจะรู้ดีแต่ไม่รู้ว่าน้ำขิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาซึ่งกำลังทานข้าวแบบไม่ลืมหูลืมตาตอนนี้จะรู้ไหม

ถ้าเป็นตอนเด็กๆ น้ำขิงจะรู้เพราะทั้งสองครอบครัวค่อนข้างที่จะนัดออกไปทานข้าวนอกบ้านบ่อย แต่เมื่อเวลามันผ่านไปหลายปีไม่รู้ว่าเธอจะยังจำได้อยู่ไหม 'เรื่องที่เกี่ยวกับเขา'

"จะรีบกินไปไหน ข้าวเลอะปากหมดแล้ว" หลังจากที่ได้นั่งดูน้ำขิงทานข้าวไปเงียบๆนานหลายนาที คนที่บ่นว่าหิวจนไส้กิ่วก็ทานข้าวจนเลอะปากไปหมด ทำให้คนที่นั่งสังเกตอยู่ตลอดเวลาอย่างเคย์เดนต้องยื่นมือเข้าไปเช็ดคราบเลอะบริเวณมุมปากออกให้อย่างช้าๆและอ่อนโยนเหมือนตอนสมัยเด็กๆ แต่บุญบาปเหลือเกินทันทีที่แตะเบาๆบนริมฝีปากนุ่มภาพที่เขาจูบน้ำขิงก่อนหน้านี้ก็ปรากฎขึ้นมาในหัวพร้อมกับความรู้สึกบางอย่างที่กำลังเล่นงานหัวใจของเขาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนเขาต้องรีบดึงมือกลับไปแล้วแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"กินข้าวเลอะเหมือนเดิม" ปากว่าอย่างนั้นแต่สมองกลับไม่ได้ให้ความสนใจกับสิ่งที่พูดเลยสักนิด กลับกันเขากลับให้ความสนใจกับความรู้สึกตอนนี้ที่กำลังก่อตัวเล่นงานเขาไม่หยุด

ความรู้สึกที่เขาเองก็ไม่รู้เช่นกันว่ามันเรียกว่าอะไรแต่มันกลับเต้นโครมครามอยู่บริเวณหน้าอกข้างซ้ายจนน่ารำคาญ

"เฮียเป็นไรอะ ไม่หิวข้าวเหรอไม่เห็นตักข้าวกินบ้างเลย" น้ำขิงที่กำลังเคี้ยวข้าวในปากตัวเองจนแก้มตุ้ยเอ่ยถามด้วยความสงสัยหลังจากที่มองข้าวในจานของเคย์เดนมันยังคงอยู่ในสภาพเดิมอย่างตอนแรก อีกอย่างคนที่ช่วยเช็ดริมฝีปากให้เธอเขาก็ดูนิ่งแปลกๆเหมือนคนกำลังทะเลาะกับความคิดของตัวเองอย่างไงอย่างนั้น

"เฮีย...เฮียเคย์!"

"ห้ะ?" เคย์เดนเหมือนจะได้สติแต่ก็ยังมึนๆสับสนกับตัวเอง แต่พอเห็นหน้าน้ำขิงที่กำลังขมวดคิ้วใส่ตัวเองก็เหมือนจะรู้ตัวว่าก่อนหน้านี้เขาสติหลุดไปไหนต่อไหนแล้วไม่รู้ เสียงพรูลมหายใจจึงดังขึ้นเบาๆพร้อมกับท่วงท่าแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองก่อนที่จะตั้งคำถามกลับไปแทน

"เมื่อกี้เธอว่าไงนะ"

"น้ำขิงถามเฮียว่าไม่หิวข้าวเหรอ"

"ฉันอิ่มแล้ว" เคย์เดนตอบสั้นๆพร้อมกับตัดสิ่งที่กำลังก่อกวนใจเขาออกไป ก่อนที่จะยกแก้วไวน์ข้างๆ ขึ้นไปดื่มดับความคิดแปลกๆพวกนั้น จากนั้นก็นั่งเงียบไม่พูดอะไรต่อ

อันที่จริงเขาไม่ได้พาตัวเองมานั่งทานข้าว แต่เขาตั้งใจพาน้ำขิงมาทานข้าวต่างหากเพราะน้ำขิงหิวข้าวแต่ไม่ทันได้ทานข้าวก็ดันทะเลาะกันเสียก่อน

และที่เห็นว่าเขาเดินลงไปข้างล่างมันก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่เดินลงจากห้องนอนแล้วเจอน้ำขิงหน้าห้องของเธอพอดีด้วย จริงๆ แล้วตอนนั้นเขาตั้งใจลงไปหาน้ำขิงเพื่อพาเธอมาทานข้าวอยู่แล้ว

"อิ่มแล้ว? ข้าวยังไม่ตักสักเม็ดเข้าปากเนี่ยนะอิ่ม" น้ำขิงเลิกคิ้วสงสัย ถึงแม้ว่าเธอจะยังรู้สึกเคืองๆเคย์เดนอยู่เล็กน้อยที่ก่อนหน้านี้ทะเลาะกันจนโดนทำโทษและอดกินข้าวที่คอนโด แต่ก็โกรธนานไม่ลงเพราะสุดท้ายแล้วคนจอมดุหน้านิ่งเป็นเทวรูปมารเขาก็ยังใจดีพาเธอมาทานข้าวร้านหรู พอเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ตักข้าวกินสักทีก็อดสงสัยไม่ได้

"ฉันไม่ค่อยกินอาหารมื้อเย็น ส่วนมากจะดื่ม" เคย์เดนตอบ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ทานมื้อเย็น แต่วันนี้เขาไม่อยากกินเพราะอยากพาเธอมากินเท่านั้นส่วนเขาขอดื่มไวน์แล้วนั่งมองน้ำขิงกินก็พอ

"ดื่ม? หมายถึงดื่มไวน์นั่นเหรอ" น้ำขิงขมวดคิ้วก่อนที่จะพยักหน้าใส่แก้วไวน์ในมือของเคย์เดน

"อืม"

"แล้วเฮียชอบดื่มเหล้าปะ แบบว่าชอบเที่ยวกลางคืนตามผับตามบาร์หรือเปล่า" เคย์เดนนิ่ง มองน้ำขิงที่ยังทานอาหารตรงหน้าของเธอด้วยความสงสัย เธอกำลังซักประวัติเขาอยู่เหรอ?

"ถามทำไม"

"ก็...ถามเฉยๆ อะ อยากรู้" พอได้ยินน้ำขิงบอกว่าอยากรู้เคย์เดนก็ไม่ลังเลที่จะตอบเพราะเขายินดีตอบเสมอถ้าน้ำขิงอยากเรียนรู้หรือรู้จักตัวตนของเขา เขาเต็มใจให้เธอรู้จักเขาผ่านเขาโดยตรง

"ส่วนใหญ่จะไปผับไอ้จอมทัพกับไปต่อยมวยที่ยิม แล้วก็มีบ้างที่แวะไปสนามแข่งรถกับไอ้ติน" กิจกรรมหลักที่เคย์เดนเลือกทำคือเรียนการต่อสู้ทุกชนิด แต่จะโปรดที่สุดคือการต่อยมวย เรียนฟันดาบ เทควันโดบ้าง ยิงปืนบ้าง แต่ส่วนใหญ่ที่มักจะทำก็ตามที่บอกไว้กับน้ำขิง

ส่วนเรื่องการแข่งรถ ไปแข่งเพราะออสตินกับเคย์เดนมีคุณตาคนเดียวกันคือตาเธียรซึ่งเป็นเจ้าของสนามแข่งรถ เขากับออสตินจึงชอบไปคลุกคลีแถวนั้นบ่อยๆ ตอนที่ไม่มีอะไรให้ทำ

"แล้วเฮียได้แข่งรถด้วยหรือเปล่า" น้ำขิงยังคงตั้งคำถาม เธอได้รู้แล้วในสิ่งที่ไม่รู้และเธอก็รู้ตัวแล้วว่าต้องระมัดระวังเคย์เดนอย่างไรบ้าง

อย่างเช่นเรื่องเที่ยวกลางคืน ดูเหมือนคนรักสันโดษอย่างเขาจะไม่ค่อยชอบไปสุงสิงตามสถานที่บันเทิงสักเท่าไหร่ส่วนใหญ่จะไปสถิตอยู่ตามยิมเสียมากกว่า เพราะฉะนั้นแล้วเรื่องนี้ก็หายห่วง ถ้าเธอจะอยากออกไปเที่ยวกลางคืนบ้างก็คิดว่าไม่น่าบังเอิญเจอคู่หมั้นจอมดุอย่างเขาแน่นอน

"ก็มีบ้างแต่เป็นรายการที่ไอ้ตินจัดเอง" ทุกคำถามที่น้ำขิงเอ่ยถาม เคย์เดนเลือกที่จะตอบทุกข้อเขาไม่เบี่ยงเบนที่จะไม่ตอบเลยสักข้อ จนกระทั่งคำถามต่อมา...

"แล้วเฮียเคยมีแฟนปะ"

"…ถามทำไม" เกือบสำลักไวน์ที่ดื่มเขาไปแต่ก็ยังดีที่สามารถประคองสติได้จึงยังคงท่าทางเรียบนิ่งไว้ แต่เขาไม่แน่ใจว่าคำถามนี้มันสำคัญยังไงกับน้ำขิงและจำเป็นมากแค่ไหนกับเธอถึงได้เลือกถาม

"อยากรู้เฉยๆ ไปแข่งรถก็ต้องมีผู้หญิงมาแจมอยู่แล้ว" น้ำขิงกำลังหมายถึงเขาต้องเป็นผู้ชายที่มั่วผู้หญิงไปทั่วใช่ไหม หรือยังไง?

"ไม่มี" เคย์เดนตอบเสียงห้วนเล็กน้อย แอบไม่พอใจที่ถูกคิดว่าตัวเองมันเป็นพวกรักสนุกทั้งๆ ที่ชีวิตโคตรจะสันโดษ ถึงแม้ว่าเขาจะออกไปเที่ยวบ้างแต่เรื่องผู้หญิงคือเรื่องที่ไกลตัวเขาที่สุด ไม่ใช่ว่าเขากลัวผู้หญิงหรือรังเกียจพวกเธอเหล่านั้นแต่เขาแค่ไม่ชอบให้ใครเข้ามาถึงเนื้อถึงตัวกับเขา ถ้าไม่ใช่ผู้หญิงที่เขาเลือกมาไว้ข้างกายก็ไม่มีใครที่จะมีสิทธิมานั่งอยู่ในสายตาของเขา

"เหรอ โสดมาตลอดเลยเหรอ" น้ำขิงแอบอมยิ้มเล็กน้อยตอนรู้ว่าเคย์เดนโสดมาตลอด เธอไม่ค่อยอยากจะเชื่อว่าบุคคลที่หล่อมากมายขนาดนี้จะตั้งตัวเป็นโสดจนมาถึงปีสี่แบบนี้ แต่พอลองคิดๆ ดู มันก็ไม่น่าแปลกใจที่เคย์เดนจะเลือกโสดเพราะนิสัยส่วนตัวของเขาคือ รักสันโดษตัวพ่อ!

"อืม"

"มันก็น่าโสดอยู่แหละเฮียเย็นชาขนาดนั้น ผู้หญิงพวกนั้นเขาคงกลัวที่จะเข้าหาเฮียอะ" หึ แต่มีผู้หญิงมาเสนอตัวให้เขาผ่านไอ้ธันวาเพียบเลยนะ ทั้งดารา ทั้งลูกหลานไฮโซ น้ำขิงคิดว่าผู้หญิงพวกนั้นกลัวจริงๆ งั้นสิ

"แต่เคยมีผู้หญิงเสนอตัวขึ้นเตียงกับฉัน"

"แค่กๆ จริงดิ แล้วเฮียได้อึ๊บผู้หญิงคนนั้นหรือเปล่า" ทันทีที่ได้ยินคำถามที่ไม่คิดว่าจะได้ยินจากน้ำขิง เคย์เดนถึงกับถอนหายใจแรง มองท้องฟ้าสีดำในตอนกลางคืนแล้วได้แต่คิดในใจว่าอะไรทำให้น้ำขิงมองคนอย่างเขาเป็นแบบนั้น ท่าทางของเขามันเป็นพวกหื่นกามมากเลยงั้นเหรอ

แต่ในขณะเดียวกันน้ำขิงที่ได้ยินเคย์เดนบอกว่ามีผู้หญิงเสนอตัวขึ้นเตียงกับเขา หัวใจของเธอก็แทบจะร้อนเป็นไฟ จู่ๆ ก็รู้สึกไม่ชอบและจะโกรธมากๆ ถ้าคำตอบที่ได้คือใช่

ซึ่งคำตอบที่เธอได้รับจากเคย์เดนก็คือ...

"แล้วถ้าฉันทำ?"

"พรุ่งนี้ก็ไปโรงพยาบาล ไปตรวจโรคทางเพศสัมพันธ์ด่วนเลย ขิงไม่ชอบ" ใช่ เธอจะรีบพาเคย์เดนไปตรวจโรคสำส่อนทางเพศทันที ถ้าตกลงหมั้นกับเธอแล้วร่างกายของเขาต้องสะอาดไม่มีโรคร้ายแรงพวกนั้น ถึงจะรับไม่ได้ที่เคย์เดนอึ๊บคนอื่นมาก่อน แต่เธอก็ไม่งี่เง่าพอที่จะไม่เข้าใจว่าผู้ชายมีความต้องการทางเพศสูง

เพราะฉะนั้น ไปตรวจโรคแล้วต่อจากนี้เธอจะกันเขาจากผู้หญิงทุกคนเอง ถึงแม้จะเคยพูดว่าจะตั้งตัวเป็นศัตรูกันเพราะเรื่องที่เคย์เดนทำโทษก่อนหน้านี้ แต่เรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญที่เธอมองข้ามไม่ได้!

"ไม่ชอบอะไร" เคย์เดนเลิกคิ้วถามพลางสังเกตสีหน้าของน้ำขิงไปด้วย ซึ่งเขาก็รู้สึกขำเหมือนกันที่เห็นน้ำขิงทำหน้าเครียดแบบนั้น คงคิดจริงๆ ว่าเขาผ่านเรื่องอย่างว่ามาอย่างโชกโชนถึงได้ทำหน้ามุ่ยขนาดนั้น

"ก็...ช่างมันเถอะ"

"หึ" เคย์เดนขำ เขายิ้มขำให้กับท่าทางของน้ำขิงตอนนี้ จนน้ำขิงที่เห็นคนเย็นชาไม่ค่อยยิ้มอย่างเคย์เดนนั่งขำตัวเองต้องเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย

"ขำอะไร"

"เปล่า" เคย์เดนตอบสั้นๆ แค่นั้น จากนั้นก็นั่งมองน้ำขิงด้วยแววตาเอ็นดู เอ็นดูในความถูกเขาหลอกแต่ยังไม่รู้ตัวและท่าทางของเธอที่แสดงออกมามันก็น่าเอ็นดูไปหมด ที่สำคัญเขารู้สึกชอบน้ำเสียงหนักแน่นของน้ำขิงที่บอกว่าไม่ชอบหากเขาไปมีความสัมพันธ์กับคนอื่นมาก่อน

.

.

หนึ่งชั่วโมงต่อมา...

@คอนโดอาร์โน

น้ำขิง: เฮียเคย์โคตรสำส่อนเลย

ทันทีที่กลับถึงห้อง น้ำขิงก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วพิมพ์ข้อความส่งไปหาน้องสาวของเคย์เดนทันที เธอรู้สึกโมโหและอยากเอาค้อนไปทุบหัวเคย์เดนมากที่กล้าบอกเรื่องน่าขยะแขยงพวกนั้นให้เธอทราบ

ตอนนี้เธอเลยเป็นอย่างที่เห็น ต้องกลับมาระบายอารมณ์กับไคร่าแทน

ไคร่า: อะไรของแก อยู่ๆ ก็ส่งข้อความด่าเฮียเคย์ เป็นไร

น้ำขิง: ก็พี่ชายแกบอกฉันว่ามีสาวๆ เสนอตัวขึ้นเตียงกับเขา และเขาก็ทำเรื่องพวกนั้นด้วย โคตรน่ารังเกียจเลย

ไคร่า: แกโดนเฮียเคย์หลอกแล้วละขิง

น้ำขิง: หลอก?

ไคร่า: ก็ใช่ไง เฮียเคย์คือตัวพ่อที่หวงเนื้อหวงตัวเลยล่ะฉันจะบอกให้ แล้วเรื่องที่แกบอกอะ เลิกคิดเถอะว่ามันจะเกิดขึ้น เฮียเคย์ไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงคนไหนเลย จนตกลงหมั้นกับแกอะ

แต่คำตอบที่ได้รับจากไคร่ากลับทำให้น้ำขิงที่ได้รับรู้ถึงกับนิ่งและอึ้งไปตามๆ กัน เธอถูกหลอก? ความจริงแล้วคู่หมั้นของเธอไม่ได้ทำเรื่องน่ารังเกียจพวกนั้นเลยสักนิด

แล้วมีเหตุผลอะไรถึงได้โกหกเธอกันล่ะ?

น้ำขิง: จริงเหรอ แล้วเขาหลอกฉันทำไม

ไคร่า: ไม่รู้ค่ะ! อยากรู้ก็เดินไปถามเองสิ อยู่ด้วยกันนี่

เดินไปถามเหรอ? ไม่ล่ะเธอจะไม่เดินไปถามเคย์เดนเด็ดขาด

.

.

.

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

"เข้ามา!"

ได้ยินเจ้าของห้องอนุญาตให้เข้าไปได้ น้ำขิงก็อึกอักอยู่ตรงหน้าประตูเล็กน้อยเพราะไม่กล้าเข้าไปหาเคย์เดนแล้วต้องอยู่ในห้องนอนสองต่อสองตามลำพัง เธอไม่ได้กลัวว่าจะโดนปล้ำเพราะถ้าเคย์เดนคิดจะทำแบบนั้น ป่านนี้เขาคงมีผู้หญิงเป็นพรวน แต่ที่เธออึกอักก็เพราะเธอไม่กล้าเข้าไปแล้วถามเรื่องที่ตัวเองสงสัยต่างหาก

และใช่ สุดท้ายเธอก็หน้ามืดเดินมาที่ห้องของเคย์เดนตามคำแนะนำของไคร่าจนได้

ฟึบ!

"เป็นไร เคาะประตูแล้วไม่เข้า" เคย์เดนกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่แต่ได้ยินเสียงเคาะประตูก็เลยตะโกนอนุญาตให้เข้าไปได้ แต่นานนับนาทีก็ไม่เห็นว่าคนที่เคาะประตูจะดันประตูเข้ามาสักที เขาก็เลยต้องเป็นฝ่ายลุกออกจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตูเสียเอง จึงได้พบกับน้ำขิงที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องด้วยสีหน้าเหมือนคนมีคำถามมากมายอยากจะถามเขา

"เธอเป็นอะไรหรือเปล่า" ร่างสูงที่ยืนอยู่ในท่าแง้มเปิดประตูถามขึ้น

"เอ่อ...เปล่าค่ะ ขิงไม่รบกวนเฮียแล้วค่ะ ขอโทษด้วยค่ะ"

หมับ!

O_O

ทันทีที่น้ำขิงหมุนตัวทำท่าเตรียมจะเดินผ่านหน้าเคย์เดนลงชั้นล่าง จู่ๆ เอวบางของเธอก็ถูกคว้าดึงไปกอดโดยฝ่ามือใหญ่เสียก่อน ทำเอาน้ำขิงที่ถูกเคย์เดนคว้าไปกอดจากทางด้านหลังถึงกับตาโตด้วยความตกใจเลยทีเดียว

ซึ่งตกใจอย่างเดียวเธอจะไม่ว่าแต่ตกใจแล้วยังใจเต้นแรงเพราะฝ่ามือใหญ่ที่จับอยู่บริเวณเอวนิสิ จริงที่เธอไม่เคยถูกใครสัมผัสใกล้ชิดมาก่อนแต่การถูกเคย์เดนผู้ชายที่ทำให้เธอแอบหลงใหลอยู่หลายครั้งสัมผัสแบบนี้ บางทีมันก็ตั้งรับไม่ทันเหมือนกัน

"ขึ้นมาหาฉันถึงห้อง เธอต้องมีเรื่องที่อยากถามฉันอยู่แล้ว"

"...เอ่อ ไม่มีค่ะ ขิงไม่มีเรื่องที่จะถามแล้วค่ะ"

"แสดงว่าก่อนหน้านี้มี?" เคย์เดนกระซิบถามใกล้ใบหูน้ำขิงเบาๆด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่หลังจากที่หลอกล่อน้ำขิงให้ติดกับดักสำเร็จก่อนจะฉีกยิ้มบริเวณมุมปากบางๆอย่างนึกสนุก

"เอ่อ..." ทำเอาน้ำขิงที่รู้ตัวถึงกับไปต่อไม่ถูกหลังจากที่ได้เสียรู้ให้เคย์เดนจนได้ ก่อนจะหลับตาพรูลมหายใจออกอย่างปลงตกแล้วตัดสินใจพูดถึงเรื่องที่ตัวเองอยากรู้ในที่สุด

"เฮียโกหกขิง"

"โกหกอะไร" น้ำขิงหมุนตัวหันไปเผชิญหน้ากับคนตัวสูงที่ยังกอดเอวเธอไว้เหมือนเดิม เธอจ้องหน้าหล่อเหลาตรงหน้าที่กำลังทำหน้าเฉไฉไม่รู้เรื่องได้น่าหมั่นไส้ก่อนที่จะตัดสินใจพูดเสียงแข็งต่อว่า

"เรื่องที่เฮียบอกว่ามีผู้หญิงมาเสนอตัวให้เฮียแล้วเฮียก็ตอบสนองเธอ"

"หึ ใช่ ฉันโกหก แล้วไงเธอหวงฉันหรือไงถึงได้ดูโกรธขนาดนี้" น้ำขิงเงียบ เธออึกอักจนพูดไม่ออกได้แต่ยืนจ้องหน้าของเคย์เดนที่กำลังสบตาเธอด้วยนัยน์ตาล้อเลียนไปเงียบๆ แทน

หึ เธอเผลอปล่อยไก่ตัวเบ้อเริ่มเลยใช่ไหม คนตรงหน้าถึงได้ล้อเลียนเธอแบบนี้

"โกรธเหรอ ขิงไม่โกรธหรอก เฮียจะมีผู้หญิงสักกี่คนระหว่างนี้มันก็เรื่องของเฮีย เพราะยังไงซะเราก็ไม่ได้หมั้นกันเพราะความรักอยู่แล้วนี่" เคย์เดนนิ่ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่แอบปรากฎบางๆบนใบหน้าหล่อเหลาก่อนหน้านี้หายวับไปกับตา เขาจ้องหน้าและสบตากับน้ำขิงนิ่งหลังจากที่ได้ยินประโยคชวนน่าโมโหพวกนั้น

ไม่ได้หมั้นกันเพราะความรักงั้นเหรอ?

"..."

"..."

"ก็จริงของเธอ"

ผลัก!

ปัง!

สิ้นสุดคำพูดของเคย์เดนที่อาบไปด้วยความขุ่นเคืองใจและแววตาของเขาที่มองน้ำขิงเต็มไปด้วยความโมโหแล้ว มือใหญ่ที่ได้โอบรอบเอวของน้ำขิงไว้ก็ถูกปล่อยทิ้งทันที ก่อนที่เขาจะหายกลับเข้าไปในห้องนอนพร้อมเสียงปิดประตูดังสนั่นใส่หน้าของน้ำขิงจนสะดุ้งตกใจ

"เหอะ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน"