Teilen

บทที่ 9

last update Veröffentlichungsdatum: 23.09.2026 19:39:44

บทที่ 9

หิมะตกไม่หยุดสามวัน วังหลวงเงียบงัน

แต่ข่าวลือกลับกระจายเร็วกว่าลม

ท่านหญิงซูเหยียนถูกปลด ตระกูลซูถูกตรวจสอบอ๋องผู้สำเร็จราชการลงมือด้วยตนเองและที่สำคัญที่สุด

สตรีผู้หนึ่งที่ยืนอยู่ข้างเขา

ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยชื่อออกเสียง

แต่ทุกคน…รู้แล้ว

จวนอ๋องมู่หรงชิงอี้

หลี่อี้ถงยืนอยู่หน้าชั้นวางตำรา ปลายนิ้วไล้สันหนังสืออย่างเชื่องช้าทุกอย่างดูปกติหากไม่นับว่ามีเงาหนึ่ง…อยู่ใกล้เกินไป

“ท่านอ๋อง” นางเอ่ยโดยไม่หันกลับ“ท่านตามหม่อมฉันมาเป็นรอบที่สามแล้ว”

ก่อนเสียงทุ้มจะตอบ “ข้าไม่ได้ตาม”

หลี่อี้ถงหันมาสบตาเขา “เช่นนั้นหรือ”

มู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ไม่ห่างระยะที่…ใกล้เกินจำเป็น “ข้าเพียงเดินผ่าน”

คำตอบเรียบแต่ไม่น่าเชื่อถือ

“สามครั้ง?” หลี่อี้ถงเลิกคิ้วมู่หรงชิงอี้นิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะเอ่ย

“บังเอิญ” คำเดียว…สั้นแต่ไม่น่าเชื่อเลยสักนิด หลี่อี้ถงหัวเราะเบา ๆ

“ถ้าบังเอิญเช่นนี้บ่อย ๆ ท่านอ๋องคงต้องระวัง”

“ระวังสิ่งใด” เขาถามทันที หลี่อี้ถงสบตาเขา

“ระวังตัวเอง”

มู่หรงชิงอี้จ้องนางก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้อีกก้าว “ข้าไม่จำเป็นต้องระวัง” เสียงเขาต่ำ “เพราะข้ารู้ว่าข้าทำอะไร”

คำตอบนั้นมั่นคงแต่ในแววตา…มีบางอย่างที่เขาเองก็ไม่เอ่ย

บ่ายวันเดียวกัน

ขุนนางหนุ่มผู้หนึ่งถูกเรียกเข้าจวนนามเว่ยจื่อหานบัณฑิตใหม่ ผู้ได้รับการยกย่อง หน้าตาสุภาพ

กิริยาอ่อนโยน

“คารวะท่านอ๋อง”เขาค้อมศีรษะ มู่หรงชิงอี้นั่งอยู่เบื้องบนสีหน้าเรียบ

“เจ้ามีความสามารถด้านอักษร?”

“ขอรับ”

“ดี”

คำตอบสั้นก่อนที่เขาจะเอ่ยต่อ

“ต่อไปนี้ เจ้าจะเป็นผู้ดูแลตำราของพระชายา”

เว่ยจื่อหานชะงัก “ดูแลพระชายา…?”

“ใช่ ชายาของข้า หลี่อี้ถง” ชื่อถูกเอ่ยชัด “นางต้องการคนจัดระเบียบตำรา” น้ำเสียง…เหมือนเรื่องเล็ก

เว่ยจื่อหานรีบก้มศีรษะ “ขอรับ”

ศาลาตำราหลี่อี้ถงนั่งอ่านหนังสือ

เมื่อเว่ยจื่อหานเข้ามา

“คารวะพระชายา”

นางเงยหน้าขึ้นมองเขาครู่หนึ่ง

“เจ้าคือคนใหม่?”

“ขอรับ”เขาตอบสุภาพ “ข้าน้อยได้รับคำสั่งให้ดูแลตำราให้พระชายา”

หลี่อี้ถงพยักหน้า “เช่นนั้นก็เริ่มเถิด” บทสนทนาเรียบง่าย แต่สายตาคู่หนึ่งกำลังมองอยู่จากระยะที่ไม่ไกล

มู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ด้านนอกศาลาเงาของเขาถูกแสงแดดตัดยาว เขาไม่ได้เข้าไปเพียงยืนดู

มอง…บุรุษอีกคนที่ยืนอยู่ “ใกล้” นางใกล้เกินไป เสียงสนทนาเบา ๆ ลอยออกมา

“เล่มนี้วางไว้ตรงนี้เหมาะหรือไม่ขอรับ”

“อืม…ทางซ้ายจะดีกว่า”

เสียงนางสงบเป็นธรรมชาติ มือของเว่ยจื่อหานยื่นออกไปเกือบแตะปลายนิ้วของนางในวินาทีนั้น

“พอ!”

เสียงหนึ่งดังขึ้นไม่ดังแต่ทำให้ทุกอย่างหยุดเว่ยจื่อหานสะดุ้งรีบถอยทันที

หลี่อี้ถงหันไปเห็นมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ที่ประตูสายตา…เย็นจัด

“ออกไป” คำสั่งสั้นเว่ยจื่อหานไม่กล้าถาม

รีบค้อมศีรษะแล้วถอยออกไปทันที

เหลือเพียงสองคนความเงียบ…หนักอึ้งหลี่อี้ถงวางตำราลง

“ท่านอ๋อง” นางเอ่ยเรียบ “เขาเพียงทำตามคำสั่งของท่าน”

มู่หรงชิงอี้ไม่ตอบเพียงก้าวเข้ามาใกล้…ใกล้เกินไป

“ข้าเปลี่ยนใจแล้ว”เสียงเขาต่ำ“เขาไม่จำเป็น”

หลี่อี้ถงหรี่ตาเล็กน้อย “หรือเพราะเขาเป็นบุรุษ”

คำถามนั้นตรง มู่หรงชิงอี้จ้องนางก่อนจะเอ่ย

“ใช่”

ไม่มีการปฏิเสธ ไม่มีการอ้อม

“แล้ว?” หลี่อี้ถงถาม “หม่อมฉันควรทำเช่นไร”

มู่หรงชิงอี้ยื่นมือออกมาจับข้อมือนางแน่น

“อย่าให้ใครเข้าใกล้เจ้า”

น้ำเสียงไม่ใช่คำขอแต่เป็นคำสั่ง หลี่อี้ถงไม่ดึงออก เพียงมองเขา “ท่านกำลังหวงของเกินไป”

มู่หรงชิงอี้ขยับเข้าใกล้จนแทบไม่มีระยะ

“ข้ายังหวงได้มากกว่านี้”

หลี่อี้ถงนิ่งก่อนจะเอ่ย “ท่านอ๋อง…” เสียงนางแผ่ว “นี่ไม่ใช่การปกป้องแล้ว”

มู่หรงชิงอี้มองนางนานก่อนจะตอบ ช้า…และชัด

“ข้าไม่เคยบอกว่ามันคือการปกป้องเพียงอย่างเดียว” ลมหายใจของทั้งสองอยู่ใกล้กันจนแทบแยกไม่ออก “มันคือ…” เขาหยุดก่อนจะเอ่ยคำสุดท้าย “การครอบครอง”

คำพูดนั้นหนัก หลี่อี้ถงจ้องเขาไม่มีความกลัวแต่มีบางอย่าง…สั่นไหวลึก ๆ

“แล้วถ้าหม่อมฉันไม่ยอม”

นางถามแต่มู่หรงชิงอี้ไม่ตอบทันทีเพียงเลื่อนมือขึ้นแตะปลายคางของนางยกขึ้นเล็กน้อย

“เจ้าจะยอม” เสียงเขาแผ่ว “เพราะข้าจะไม่ให้เจ้ามีทางเลือกอื่น”

หลี่อี้ถงยิ้มจาง “ท่านมั่นใจเกินไป”

มู่หรงชิงอี้ยิ้มตอบรอยยิ้มที่อันตราย

ลมหนาวพัดผ่านหน้าต่างเปลวไฟสั่นไหวและในห้องนั้นบางสิ่งได้เปลี่ยนไปอีกขั้นไม่ใช่แค่ความรู้สึก

Lies dieses Buch weiterhin kostenlos
Code scannen, um die App herunterzuladen

Aktuellstes Kapitel

  • ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง   ตอนพิเศษ 5

    ตอนพิเศษ 5หมอกบางลอยคลออยู่เหนือจวนอ๋องไม่หนาพอจะบดบังสิ่งใด แต่พอจะทำให้ทุกอย่างดูนุ่มลงกว่าความจริงราวกับโลกทั้งใบกำลังพักหายใจ ก่อนเริ่มต้นวันใหม่สงบลานฝึกที่เคยเต็มไปด้วยเสียงดาบกระทบกันเสียงคำสั่งสั้นเฉียบเสียงเด็กล้ม ลุก แล้วล้มอีกครั้งวันนี้กลับว่างเปล่าความว่างนั้นไม่ใช่ความว่างที่มีมานาน หากเป็นความว่างของสถานที่ที่เพิ่งสูญเสียบางสิ่งไปไม่นานนักรอยเท้าในทรายยังอยู่รอยดาบบนเสาฝึกยังไม่เลือนแม้กระทั่งกลิ่นเหงื่อจาง ๆ ก็ยังคงหลงเหลือไม่มีเด็กชายคนนั้นอีกแล้วมีเพียงบุรุษผู้หนึ่งยืนอยู่กลางลานมู่หรงชิงอี้เขายืนนิ่ง มองลานฝึกตรงหน้ามองของคนที่กำลังมองอดีตอดีตที่ยังสดเกินกว่าจะลืม และไกลเกินกว่าจะย้อนกลับเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นจากด้านหลัง เบาพอจะไม่รบกวนความเงียบแต่คุ้นเคยพอให้เขารู้ว่าเป็นใคร ตั้งแต่ก่อนเจ้าของเสียงจะเอ่ยปาก“ท่านมายืนที่นี่อีกแล้ว”หลี่อี้ถงเอ่ยเสียงเบาน้ำเสียงของนางยังคงนุ่มเช่นเดิมนุ่มที่ไม่เคยเปลี่ยน ไม่ว่ากาลเวลาจะผ่านไปกี่ปีมู่หรงชิงอี้ไม่หันกลับ“ท่านไม่ชินหรือ”นางถามต่อไม่ใช่คำถามเพื่อเอาคำตอบเพียงพูดในสิ่งที่มองเห็นเขาเงียบและความเงียบนั้นก

  • ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง   ตอนพิเศษ 4

    ตอนพิเศษ 4หมอกหนากว่าทุกวันมันลอยต่ำอยู่เหนือพื้นดิน หมอกลอยเมื่ออากาศเย็นและชื้นพร้อมกันทำให้ปลายถนนหายไปในสีขาวทำให้ระยะใกล้ดูไกลและทำให้ทุกสิ่งที่อยู่เกินสิบก้าวออกไป กลายเป็นปริศนามู่หยงฟู่ยืนอยู่หน้าประตูเรือน ในชุดเรียบง่ายเช่นเดิมดาบไม้สะพายอยู่ด้านหลัง“จะไปอีกหรือ”เสียงของมารดาดังขึ้นจากด้านหลังหลี่อี้ถงเดินเข้ามาช้าๆ สายตามองลูกชายด้วยความคุ้นเคยของคนที่อ่านเด็กคนนี้ออก ตั้งแต่วันที่เขายังร้องไห้อยู่ในอ้อมแขน“ขอรับ”“ครั้งนี้ไปทำอะไร”มู่หยงฟู่นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบ“ไปดู”“ดูอะไร”“คน”เงียบลงเพียงชั่วขณะคำตอบนั้นทำให้นางชะงัก เมื่อได้ยินบางสิ่งเกินวัยจากปากเด็กหกขวบก่อนรอยยิ้มบางจะปรากฏขึ้น รอยยิ้มของคนที่รู้ว่า ลูกกำลังเรียนรู้สิ่งสำคัญด้วยตัวเองแล้ว“ไปเถิด”นางยื่นผ้าผืนเล็กให้ผ้าสะอาดที่พับไว้อย่างเรียบร้อย ที่มารดามักเตรียมของเล็กๆ ให้ลูกก่อนออกจากบ้าน“อย่าลืมว่าเจ้ากลับมาที่ไหน”มู่หยงฟู่รับผ้านั้นไว้รับทั้งของในมือ และความหมายในคำพูดพร้อมกันด้านหลังมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ในระยะที่ไม่ได้ใกล้จนกดดัน และไม่ได้ไกลจนมองไม่เห็นเขาไม่ได้พูดอะไรไม่มีคำเตือนไม

  • ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง   ตอนพิเศษ 3

    ตอนพิเศษ 3ประตูจวนอ๋องเปิดออก เป็นประตูบานเดิมที่เปิดรับผู้คนเข้าออกทุกวัน ทั้งขุนนาง คนส่งสาร หรือผู้มีธุระกับจวน แต่เช้าวันนี้ สิ่งที่ก้าวออกไปผ่านเงาประตูนั้นกลับต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมาเป็นครั้งแรกที่มู่หยงฟู่ก้าวออกไปโดยไม่มีบิดายืนอยู่ข้างกายเด็กชายวัยหกปีสวมชุดเรียบง่าย ดาบไม้สะพายอยู่ด้านหลังที่เด็กทั่วไปในเมืองหลวงอาจพกติดตัว ไม่มีเครื่องประดับบ่งฐานะ ไม่มีสัญลักษณ์ของตระกูลให้ผู้ใดจดจำดูเผินๆ ก็เหมือนเด็กธรรมดาคนหนึ่งแต่ท่าทางนั้น ไม่ธรรมดา“จำสิ่งที่ข้าสอน”เสียงขรึมดังขึ้นจากด้านหลัง ก่อนเด็กน้อยจะก้าวพ้นเงาประตูมู่หยงฟู่หยุดฝีเท้า หันกลับไปมองมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ตรงนั้น ในระยะที่ไม่ใกล้เกินไปและไม่ไกลเกินกว่าจะได้ยิน สายตานิ่งสงบ ไม่มีความกังวลแสดงออกชัดเจน แต่ก็ไม่มีความผ่อนคลายเสแสร้งว่าทุกอย่างไร้ปัญหา“อย่าประมาท”“ขอรับ”“อย่าเชื่อใครง่าย”“ขอรับ”“และ…” เขาหยุดเล็กน้อย ราวกับกำลังเลือกคำที่สำคัญที่สุด “อย่าทำให้ข้าต้องลงมือแทน”ความเงียบทอดผ่านระหว่างพ่อลูกมู่หยงฟู่พยักหน้า รับคำทั้งสามข้อนั้นไว้โดยไม่ถามสิ่งใดเพิ่มเติม“ขอรับ”หลี่อี้ถงยืนอยู่ไม่ไกลนางไม่ได

  • ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง   ตอนพิเศษ 2

    ตอนพิเศษ 2ยามเช้าท้องฟ้าครึ้มบางๆไม่ถึงกับมืดครึ้มจนฝนจะตก หากเป็นความหม่นอ่อนที่ทำให้แสงแดดนุ่มลง เงาในลานฝึกไม่ตัดคมเหมือนวันฟ้าเปิดลมพัดแรงกว่าทุกวันพัดผ่านลานกว้างอย่างเชื่องช้า ราวกับทั้งเช้ากำลังรอบางสิ่งจะเกิดขึ้นลานฝึกว่างเปล่าไม่มีเสียงคำสั่งไม่มีเงาของผู้เป็นบิดาที่ยืนอยู่ตรงขอบลานไม่มีเสียงเย็นเรียบที่คอยกำหนดทุกจังหวะของการเคลื่อนไหวมีเพียงมู่หยงฟู่เด็กชายวัยหกปี ผู้ยืนอยู่กลางลานด้วยตัวเองดาบอยู่ในมือสายตาจ้องตรงไปข้างหน้าวันนี้…เขาต้องฝึกเพียงลำพังลมหายใจเข้าออกช้าๆ ในจังหวะที่กำหนดด้วยตัวเอง ก่อนมือเล็กจะยกดาบขึ้นเริ่มคมดาบวาดผ่านอากาศฟัน หมุน ถอยทุกท่วงท่าคือสิ่งที่เคยฝึกมาแต่ครั้งนี้ ไม่มีผู้ใดบอกว่าถูกหรือผิดไม่มีคนปัดดาบกลับมาเพื่อสอนว่าเขาช้าเกินไปไม่มีเสียงตำหนิในจังหวะที่เสียสมดุลมีเพียงตัวเขาเอง…กับดาบในมือท่าทางยังไม่สมบูรณ์แต่มั่นคงกว่าเมื่อวานมั่นคงที่เกิดขึ้น เมื่อคนคนหนึ่งเริ่มเข้าใจว่าตนกำลังทำอะไร ไม่ใช่เพียงทำตามสิ่งที่ถูกสอนบนระเบียงสูงที่มองเห็นลานฝึกทั้งลานมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่ตรงนั้นสายตาไม่เคยละจากร่างเล็กเบื้องล่างแม้เพียงเสี้ยวว

  • ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง   ตอนพิเศษ 1

    ตอนพิเศษ 1แสงแดดอ่อนสาดผ่านลานเรือนเป็นริ้วสีทองจางตกลงบนพื้นทรายอัดแน่นในลานฝึกบนใบหญ้าที่เพิ่งชุ่มน้ำค้างและบนชายคาที่ปลายหยดน้ำยังค้างอยู่ไม่ยอมร่วงเสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ดังมาตามระเบียงตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่รวดเร็วไม่เกรงใจความเงียบของเช้าแม้แต่น้อย“ท่านพ่อ!”เสียงใสตะโกนลั่นด้วยพลังเกินวัยห้าขวบมู่หยงฟู่ถือดาบไม้ไว้ในมือ วิ่งตรงเข้าสู่ลานฝึกด้วยก้าวที่ยังไม่มั่นคงนักผมดำหลุดจากที่มัดเล็กน้อยสายรัดเอวยังผูกไม่เรียบร้อยแต่ดวงตานั้นตื่นเต็มที่ตื่นของเด็กที่ลืมตาขึ้นมาเพราะตั้งใจจะทำบางสิ่งมู่หรงชิงอี้ยืนอยู่กลางลานก่อนแล้วราวกับรู้ว่าอีกฝ่ายจะมา“ช้า”คำแรกหลุดออกจากปากเขาก่อนเด็กน้อยจะทันวิ่งเข้ามาถึงระยะมู่หยงฟู่ชะงักทันทีเท้าที่กำลังก้าวหยุดลงอย่างเชื่อฟังเขาถูกสอนให้รู้ว่า เมื่อคำนี้ดังขึ้น หมายความว่าอย่างไร“เจ้ามาช้า”เด็กน้อยก้มหน้าลงเล็กน้อย“ขอรับ”“เหตุผล”คำถามสั้นแต่ต้องการคำตอบจริงมู่หยงฟู่เงยหน้าขึ้น มองพ่อตรง ๆเขาถูกสอนอีกอย่างเช่นกันว่า เวลาถูกถาม ไม่ให้หลบตา“ข้าตื่นแล้ว” เด็กน้อยตอบตรง ๆ “แต่ท่านแม่ยังไม่ตื่น”ความเงียบทอดผ่านลานฝึกมู่หรงชิงอี้ไม่ตอบทัน

  • ใต้หล้าแปดทิศ ข้าฆ่าคนได้ทั้งสิ้น…เว้นเพียงนาง   บทที่ 42

    บทที่ 42ยามค่ำ จวนอ๋องยังคงสว่างอยู่ แม้ทั่วทั้งเมืองหลวงจะจมเข้าสู่ความสงบแล้วก็ตามแสงตะเกียงในห้องทำงานยังไม่ดับบอกให้รู้ว่ายังมีงานที่ต้องจัดการหรือบางที งานอาจเสร็จหมดแล้ว เพียงแต่เจ้าของห้องยังไม่คิดจะพักเสียงกระดาษถูกเปิดออกเบา ๆมู่หรงชิงอี้นั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ กองฎีกาวางซ้อนสูงเป็นเงาทอดยาวใต้แสงไฟทว่าเขาไม่ได้รีบร้อนเหมือนเมื่อก่อนเพราะบัดนี้ คนที่ควรอ่านมัน ไม่ใช่เขาเพียงผู้เดียวอีกต่อไป“ฝ่าบาททรงมีรับสั่ง”เสียงขันทีดังขึ้นอย่างนอบน้อม มู่หรงชิงอี้ไม่เงยหน้า“ว่ามา”“ฎีกาจากชายแดนด้านตะวันตก”ขันทีชะงักเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ“ฝ่าบาทยังทรงลังเลในการตัดสินพระทัย”ปลายพู่กันถูกวางลงช้า ๆ ไม่นานนัก เด็กหนุ่มในฉลองพระองค์เรียบง่ายก็ก้าวเข้ามาในห้องฮ่องเต้น้อยผู้มีวัยเพียงสิบชันษาแต่สายตาเริ่มไม่เหมือนเด็กอีกแล้ว คนที่แบกสิ่งใหญ่เกินวัยไว้นานพอมักเปลี่ยนแววตาไปโดยไม่รู้ตัว“เสด็จอา”มู่หรงชิงอี้ลุกขึ้น ค้อมศีรษะเพียงเล็กน้อย“ฝ่าบาท”ฮ่องเต้น้อยเดินเข้ามา ถือฎีกาไว้ในมือทั้งสองข้างแน่น“เราควรทำเช่นไร”คำถามนั้นตรงไปตรงมาไม่มีการเกริ่นนำ ไม่มีถ้อยคำอ้อมค้อม เด็กที่เติบโตท่าม

Weitere Kapitel
Entdecke und lies gute Romane kostenlos
Kostenloser Zugriff auf zahlreiche Romane in der GoodNovel-App. Lade deine Lieblingsbücher herunter und lies jederzeit und überall.
Bücher in der App kostenlos lesen
CODE SCANNEN, UM IN DER APP ZU LESEN
DMCA.com Protection Status