Chapter 2 ถอดออกสิ NC18+

Chapter 2

ถอดออกสิ

วิญญาณนักแข่งรถเข้าสิงหรือเพราะอยากหนีดาราสาวใจจะขาดก็ไม่อาจทราบได้ ทายาทมาเฟียคนพี่เหยียบมิดคันเร่ง รถสปอร์ตคันหรูพุ่งทะยานไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงราวกับจะเหินบินขึ้นไปบนอากาศ เสียงเครื่องยนต์สมรรถนะสูงคำรามกึกก้องขณะที่คนขับกดเท้าลงบนแป้นเหยียบจนติดพื้น ทิวทัศน์สองข้างทางกลายเป็นภาพพร่ามัวผ่านสายตาไปในเสี้ยววินาที

ฝ่ามือหนาจับพวงมาลัยแน่น วาดวงเลี้ยวบังคับทิศทางไปตามเส้นทางคดเคี้ยวได้อย่างเชี่ยวชาญดั่งใจคิด เห็นฝีมือระดับเทพขนาดนี้ ก็ไม่น่าแปลกใจเลยสักนิดที่เขาเพิ่งจะคว้าถ้วยรางวัลชนะเลิศจากสนามแข่งมาครองได้แบบชิล ๆ

รู้ตัวอีกที พาหนะสี่ล้อราคาแพงระยับก็แล่นมาจอดสนิทอยู่ ณ คอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง โดยที่หญิงสาวผู้ร่วมชะตากรรมบนเบาะข้าง ๆ นั่งหน้าซีดเผือด กลีบปากอิ่มสั่นระริกไม่กล้าปริปากเอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว แค่สามารถเดินทางมาถึงตึกสูงเสียดฟ้าแห่งนี้ได้อย่างปลอดภัยโดยที่อวัยวะยังอยู่ครบ 32 อิงดาวก็คิดว่าเธอคงใช้แต้มบุญที่สะสมมาทั้งชีวิตหมดเกลี้ยงแล้วเป็นแน่

“ตามมาสิ ยืนโง่อยู่ทำไมตรงนั้น”

น้ำเสียงห้วนสั้นตวัดสั่งอย่างเน้นคำ มาเฟียหนุ่มคนพี่คนนี้ นอกจากจะนิสัยเผด็จการเข้าขั้นแย่แล้ว ฝีปากยังร้ายกาจไม่เป็นรองใคร นับเป็นผู้ชายประเภทที่รับมือได้ยากเย็นที่สุด ต่างจากแฝดคนน้องอย่างรอยส์ที่มักจะแสดงออกด้วยท่าทางเป็นมิตร ขี้เล่น และดูขี้อ้อนเข้าหาผู้หญิงมากกว่าเป็นไหน ๆ

“คะ...ค่ะ”

อิงดาวสะดุ้งสุดตัวลนลานขานรับ โดยเนื้อแท้แล้วเธอเป็นคนสุภาพเรียบร้อยค่อนไปทางอ่อนหวาน นอบน้อม ขี้ตกใจและขี้กลัวเป็นทุนเดิม แต่ในค่ำคืนนี้โชคชะตากลับเล่นตลก ทำให้เธอต้องจับพลัดจับผลูเดินขึ้นห้องพักส่วนตัวกับนายน้อยคนโตของตระกูลอิทธิพลมืดอย่างไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้เลย และเมื่อประเมินจากท่าทีคุกคามตรงหน้า เรย์คงไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมเปิดหูรับฟังเหตุผลของใครแน่ ๆ ร่างบอบบางจึงทำได้เพียงก้มหน้าก้มตา ก้าวฉับ ๆ เดินตามแผ่นหลังกว้างใหญ่ไปเงียบ ๆ

‘เอาวะ... เพื่อเงิน!’

คนหน้าหวานพยายามคิดบวก เรียกลูกฮึดให้ตัวเองในใจ แม้ว่าหยาดเหงื่อจะเริ่มซึมชื้นตามฝ่ามือด้วยความหวั่นใจไม่น้อยกับสิ่งที่จะต้องเผชิญต่อจากนี้ก็ตาม

เพนต์เฮาส์หรูบนชั้นสูงสุดที่มาเฟียหนุ่มพาเธอเดินเข้ามานั้น งดงามและกว้างขวางจนน่าใจหาย ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องโถงใหญ่ สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือห้องนั่งเล่นขนาดมหึมา ฝั่งที่หันออกสู่ภายนอกเป็นกระจกใสบานสูงตระหง่านตั้งแต่พื้นจรดเพดาน เปิดรับทัศนียภาพเส้นขอบฟ้าและแสงสีตระการตาของเมืองหลวงยามค่ำคืนได้อย่างไร้สิ่งกีดขวาง

ทิวทัศน์เบื้องหน้าสวยงามสะกดใจจนชวนให้ลืมหายใจ บรรยากาศรอบกายช่างหรูหรา เหมาะแก่การรินไวน์รสเลิศมาจิบละเลียดพลางดื่มด่ำกับความมีชีวิตชีวาของมหานคร ทว่าดวงตาคู่สวยทำได้เพียงลอบสำรวจความอลังการนั้นได้ไม่นานนัก เสียงทุ้มเข้มก็เอ่ยขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน

“เหนียวตัวชิบหาย ชุดแข่งนี่มันก็เท่ดีอยู่หรอกแต่โคตรร้อน... มานี่ดิ๊ มาถอดเสื้อผ้าให้ฉันหน่อย”

เขาบ่นพึมพำพลางตวัดสายตาสั่งการตามนิสัยของคนที่มีอำนาจเหนือกว่าในทุกๆ ด้าน คนตัวเล็กสะดุ้งสุดตัว ทว่าเธอกลับเดินเข้าไปหาร่างสูงใหญ่ตรงหน้าอย่างว่าง่าย แม้ในยามนี้มือน้อยทั้งสองข้างจะสั่นระริก ปลายนิ้วเรียวเอื้อมไปจับหัวซิปเหล็กของเสื้อหนังตัวหนา ค่อยๆ รูดมันลงมาอย่างเชื่องช้า 

ดวงตาคู่สวยหลุบต่ำลงมองเพียงแผงอกแกร่ง ไม่กล้าเงยขึ้นสบตาผู้ชายบ้าอำนาจที่กำลังก้มมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ทว่าในความหวาดหวั่น อิงดาวก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าชุดหนังกันไฟของนักแข่งรถที่เขาสวมใส่อยู่นั้น มันช่างส่งเสริมให้ผู้ชายคนนี้ดูมีเสน่ห์เหลือร้ายอย่างบอกไม่ถูก

“นี่... เงยหน้าขึ้นมาซิ” เรย์ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงดุดัน 

‘บ้าอำนาจจังผู้ชายคนนี้ ตั้งแต่มาถึงก็เอาแต่สั่งๆๆๆ’ 

คนตัวเล็กแอบตัดพ้อเขาอยู่ในใจ ทว่าสุดท้ายก็ยอมฝืนความกลัว ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นไปสบตาคมกริบคู่นั้นอย่างเชื่องช้า ดวงตาคู่สวยดูใหญ่กว่าใบหน้าเล็กฉายแววยั่วยวนโดยธรรมชาติในแบบใสซื่อ สร้างเสน่ห์ที่ตัดกับความดาร์กของสถานที่ได้อย่างสิ้นเชิง

ภาพตรงหน้าเรียกความตื่นเต้นและจุดประกายความปรารถนาในแววตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นของมาเฟียหนุ่มได้ไม่น้อย ระยะห่างที่ร่นถอยจนเกือบชิดทำให้คนทั้งสองสัมผัสได้ถึงกระแสลมหายใจร้อนผ่าวของกันและกันที่เป่ารดผิวแก้ว

ฝาแฝดผู้พี่ไม่ปล่อยเวลาให้สูญเปล่า เขาโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาประกบปิดริมฝีปากอิ่มบางอย่างเชื่องช้าโดยไม่มีการบอกกล่าวล่วงหน้า ชายหนุ่มสวมแว่นไม่อาจห้ามความต้องการของตัวเองได้อีกต่อไป ราวกับถูกกลีบปากนุ่มหยุ่นตรงหน้าดึงดูดและเรียกหา

อิงดาวที่กำลังมึนงงด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และตกใจจนก้าวขาไม่ออกทำได้เพียงนิ่งงันไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด

"อึก อื้อ..."

เรียวลิ้นร้อนชื้นตวัดแทรกซอนเข้าไปชอนไชชิมความหวานล้ำภายในโพรงปากเล็กอย่างย่ามใจ ฝ่ามือหนาสอดเข้าท้ายทอยเพื่อประคองล็อกใบหน้าของคนตัวเล็กกว่าเอาไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็ไม่ยอมอยู่เฉย เลื่อนลงต่ำไปบีบเฟ้นอยู่ที่บั้นท้ายนวลงาม ฝ่ามือแกร่งเพิ่มแรงบีบเค้นหนักหน่วง เร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ตามแรงอารมณ์ที่เริ่มปะทุจนยากจะควบคุม

“อึก...”

เสียงหวานเล็ดลอดออกมาจากลำคอระหงเมื่อคนตัวเล็กกว่าเริ่มรู้สึกตัวว่ากำลังถูกล่วงล้ำพื้นที่ส่วนตัวอย่างอุกอาจ ทว่าด้วยความเชี่ยวชาญในบทเล้าโลมอันจัดจ้านของมาเฟียหนุ่ม สัมผัสวาบหวามที่เขาป้อนให้กลับสร้างความตื่นตัวแปลกใหม่จนร่างกายร้อนรุ่ม ขณะเดียวกันความขัดเขินแล่นริ้วขึ้นมาจนดวงหน้าหวานแดงซ่านลามไปถึงใบหู

“แฮ่ก... แฮ่ก...”

ทันทีที่ริมฝีปากหยักผละออก อิงดาวก็รีบโกยอากาศเข้าปอดเพื่อประทังชีวิตทันที ร่างบางหอบหายใจจนอกอิ่มกระเพื่อมไหว เพราะเมื่อครู่นี้เรย์ไม่ได้เปิดโอกาสให้เธอได้หายใจหายคอเลยแม้แต่วินาทีเดียว จูบของเขาช่างดุดันและเอาแต่ใจสมกับเป็นผู้นำคนต่อไปของตระกูลอิทธิพลมืด

“มองทำไม... ถอดชุดต่อสิ”

คนบ้าอำนาจออกคำสั่งเสียงดุอีกหน แววตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความขุ่นเคืองเล็กๆ แม้ว่าลึกๆ ในใจจะติดอกติดใจรสจูบแสนหวานเมื่อครู่มากแค่ไหน ทว่าเขากลับรู้สึกขัดใจในท่าทีตื่นตระหนกของหญิงสาวตรงหน้าที่แสดงออกมาทางสีหน้าเหลือเกิน อีกทั้งปฏิกิริยาตอบสนองอันแสนเงอะงะก็ไม่ได้ดูเจนสนามหรือผ่านงานกรำศึกอย่างที่เขาคาดคิดเอาไว้ตั้งแต่แรก

‘มาเป็นเด็กเอนฯ ได้ยังไงกันวะ...’ 

เรย์ได้แต่เก็บงำความสงสัยข้อนี้ไว้ในใจ สายตาคมกริบยังคงจับจ้องเรือนร่างนุ่มนิ่มไม่วางตา

หลังจากทำตามคำบัญชาอันเผด็จการจนกระทั่งถอดทุกอย่างออกจนเกือบหมด ในยามนี้ทายาทมาเฟียคนพี่จึงเหลือเพียงกางเกงบ็อกเซอร์เนื้อดีเพียงตัวเดียวติดกาย เผยให้เห็นแผงอกกำยำล่ำสันที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อตึงแน่น 

เมื่ออิงดาวพอจะเดาทางได้ว่าเป้าหมายต่อไปของชายหนุ่มคือการชำระล้างร่างกาย มือน้อยสั่นเทาจึงเอื้อมออกไปด้านหน้า ค่อยๆ ถอดแว่นตาออกจากใบหน้าหล่อเหลาของคนที่ยืนอวดหุ่นเพอร์เฟกต์อยู่ตรงหน้าอย่างเชื่องช้า

ดวงตาคมกริบที่ปราศจากกรอบแว่นบดบังฉายแววดุดันและทรงเสน่ห์ขึ้นเป็นเท่าตัว ชายหนุ่มจ้องมองดวงหน้าหวานของอิงดาวอย่างไม่วางตา ก่อนจะเปิดฉากออกคำสั่งเผด็จการรอบใหม่ทันที

“ไปอาบน้ำด้วยกัน”

ไม่พูดเปล่า ฝ่ามือหนาคว้าเข้าที่ข้อมือบางแล้วออกแรงลากให้เดินตามเข้าไปทางห้องน้ำทันที วินาทีนั้นชายหนุ่มสัมผัสได้ถึงอาการตัวแข็งทื่อและแรงต้านน้อยๆ จากคนตัวเล็กกว่า จนทำให้เขาต้องพรูลมหายใจออกมาด้วยความขัดใจอีกรอบ

“เป็นอะไรของเธอ... มาทำหน้าที่ของตัวเองดิ๊ เป็นเด็กเอ็นฯ ไม่ใช่หรือไง”

“คะ...คือ จริงๆ แล้วฉันแค่ถูกจ้างมาเป็นคนถือถ้วยรางวัลค่ะ ไม่รู้เลยว่า เอ่อ... ขอบข่ายงานของเด็กเอ็นฯ ที่คุณพูดถึงมันคือแบบไหนกัน”

เธอสารภาพเสียงแผ่ว ใบหน้าหวานขึ้นสีจัดด้วยความประหม่า ดวงตาคู่สวยสั่นระริกยามต้องบอกความจริงออกไปตรงๆ เพราะเธอเพิ่งจะรู้ได้จากบทจูบอันเร่าร้อนเมื่อครู่ว่า งานเอนเตอร์เทนของเขามันอาจจะไม่ใช่แค่การนั่งชงเหล้าธรรมดาๆ เสียแล้ว

“เหอะ... มุกตลกหรือไงวะ จะโก่งค่าตัวหรือไง?”

เรย์แค่นขำในลำคอพลางปรายตามองท่าทีไม่ประสาของหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาเอาเรื่อง แต่เมื่อได้จ้องลึกลงไปในดวงตากลมโตสั่นคู่นั้น ประกอบกับเรือนร่างบอบบางที่กำลังยืนสั่นเทาอยู่ตรงหน้า

คนเฉลียวฉลาดอย่างแฝดพี่ก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ทันทีว่า ยัยกวางน้อยคนนี้อาจจะไม่ได้กำลังเล่นละครตบตาเขาอยู่จริงๆ

‘แม่งเอ้ย... เรื่องจริงเหรอวะเนี่ย’

ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาหนักๆ อีกหน พลางมองคนตัวเล็กตรงหน้าด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ แม้ว่าเขาจะเป็นคนเอาแต่ใจและชอบใช้อำนาจเผด็จการควบคุมทุกสิ่งรอบตัวมากแค่ไหน แต่ในเรื่องบนเตียง เขาไม่เคยคิดจะบังคับขืนใจใครหากอีกฝ่ายไม่เต็มใจด้วย

แต่ปัญหามันติดอยู่ตรงที่ว่า... 

ในเวลานี้เขากลับมีความต้องการในตัวเด็กคนนี้อย่างรุนแรงจนกู่ไม่กลับ ความปรารถนาเบื้องลึกมันปะทุขึ้นมาตั้งแต่ตอนที่ได้สัมผัสรสจูบแสนหวานล้ำเมื่อครู่ และยิ่งในระยะประชิดแบบนี้ ความเป็นชายภายใต้กางเกงบ็อกเซอร์เนื้อดีกำลังตื่นตัวจนปวดหนึบ

เพราะเรือนร่างอวบอิ่มสมส่วนที่ซ่อนรูปอยู่ใต้ชุดวาบหวิวตัวสั้นมันช่างน่าฟัดน่าขย้ำให้แหลกคามือเหลือเกิน

TBC...