3.ขั้วบวก ขั้วลบ (2)

โต๊ะอาหารในร้านพื้นเมืองแทบทุกร้านค่อนข้างแน่น แต่พวกเขาก็สามารถหาร้านว่างได้โดยเดินออกมาไม่ไกลมากนักเพราะตกลงกันว่าจะทานร้านที่ไม่ไกลจากบริเวณงานยี่เป็งมากนัก

ภายในโต๊ะมาธาวีมองลำดับการนั่งอย่างขัดเคือง เพราะกลายเป็นว่าพิมพ์ปรางต้องนั่งตรงกลางระหว่างสองพ่อลูก นั่นเป็นเพราะน้องพลอยดันมาขอนั่งแทนที่เธอแล้วพ่อของสาวน้อยก็เข้ามาเสียบอีกด้านทันที หญิงสาวจำต้องนั่งข้างพี่สาวตัวเองอย่างหงุดหงิดแต่ก็ต้องเก็บความรู้สึกเอาไว้ในใจ

มาธาวีดูออกว่าคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยวหนุ่มใหญ่คนนี้คิดอย่างไรพิมพ์ปราง แรกๆ เธอก็ไม่ได้ติดขัดอะไรเพราะอีกฝ่ายก็มีฐานะหน้าตาทางสังคม เป็นถึงข้าราชการระดับซีสูง ทว่าตั้งแต่วันที่หม่อมหลวงกิตติกรอาสาเลี้ยงข้าวมาธาวีได้เห็นปฏิกิริยาชวนสะดุดใจบางอย่างจากชายหนุ่ม

เขาดูแลพี่สาวเธอตักอาหารให้ตามมารยาท พูดคุยกับเธอแต่ไม่คุยพิมพ์ปราง เธอจำได้ว่าเคยเห็นทั้งสองคนพูดคุยกันบ้างเล็กน้อยบางครั้ง แต่เมื่ออยู่ในกลุ่มคนทั้งสองจะต่างคนต่างอยู่ราวกับไม่รู้จัก ไม่สนิทสนม ทั้งที่ควรจะสนิทเพราะพิมพ์ปรางเคยอยู่ที่บ้านอรรถพันธ์พงศ์มาก่อนกระทั่งเรียนมัธยมปลาย และทุกครั้งที่มีกิตติกรอยู่ด้วยพิมพ์ปรางจะแทบไม่คุยอะไรเลย การที่เพื่อนเธอเป็นคนพูดน้อยอยู่แล้วจึงอาจไม่เป็นที่สังเกต ทว่าสิ่งที่มักจะทำคือการหลุบตาลงต่ำราวกับหลบสายตาใครบางคน แล้ววันนั้นเธอก็เข้าใจว่าเป็นเพราะกิตติกรนั่นเอง พิมพ์ปรางบังเอิญนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่มพอดี เพื่อนของเธอเลี่ยงที่จะคุยหรือมองหน้าเขาซึ่งถึงแม้จะไม่สนิทแต่พิมพ์ปรางไม่เคยหลบเลี่ยงใครขนาดนี้ ส่วนชายหนุ่มเองก็มักจะมองพิมพ์ปรางด้วยแววตาขัดใจอยู่ตลอดเวลา มาธาวีฟันธงในใจได้ทันทีว่าต้องมีอะไรบางอย่างระหว่างคนทั้งสองอย่างแน่นอน

เมื่อสักครู่ที่พัลลภกับน้องพลอยเข้ามาก็เป็นอีกครั้งที่กิตติกรชักสีหน้าราวไม่พอใจแต่เขาก็เก็บอาการได้เร็ว ก่อนหน้านั้นเธอทันมองเห็นด้วยว่าพิมพ์ปรางล้มโดยมีหม่อมหลวงหนุ่มรับเอาไว้ได้ ทว่าทั้งคู่ก็รีบถอยห่างออกจากกันเร็วราวกับขั้นบวกขั้วลบ

“อร่อยไหมคะน้องพลอย”

พิมพ์ปรางถามสาวน้อยที่เห็นชัดว่าทานอย่างเอร็ดอร่อย

“อร่อยมากๆ เลยค่ะ น้องพลอยชอบมากเลยค่ะ”

สาวน้อยตอบพร้อมยิ้มกว้าง

“อร่อยงั้นก็ทานเยอะๆ นะคะ”

“ค่า”

เมื่อลูกสาวหันไปก้มหน้าก้มตาทานคนเป็นพ่อก็พูดขึ้นพร้อมรอยยิ้มบนหน้า

“เห็นน้องพลอยทานได้เยอะขนาดนี้ผมก็ใจชื้น อยากให้แกทานได้เยอะแบบนี้ทุกวันน่ะครับ”

“อ้าว ปกติน้องพลอยทานน้อยเหรอคะ”

พิมพ์ปรางถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง

“ครับ”

แววตาของพัลลภเริ่มหมองลง ขณะอธิบาย

“เป็นความผิดของผมเองแหละครับที่เลี้ยงแกมาผิดๆ มักจะให้แกทานอาหารฟาดฟู้ดบ่อยๆ จนเคยชิน พอพาทานร้านอาหารทั่วๆ ไปก็เลยไม่ชอบน่ะครับ แต่วันนี้คงเพราะมีคนทานด้วยหลายคนรวมทั้งครูปราง น้องพลอยชอบครูปรางมากนะครับ แกกลับบ้านไปก็พูดถึงแต่คุณครูทุกวัน บอกว่าทำอาหารอร่อย ผมสั่งจากร้านอาหารมาให้ก็บอกว่าไม่อร่อยเท่าฝีมือครูปราง”

หญิงสาวฟังพร้อมกับพยักหน้าเข้าใจ เพราะเธอเคยทำอาหารให้น้องพลอยทานในบางครั้งที่พ่อของสาวน้อยมารับช้าเหมือนกับเด็กคนอื่นๆ เพราะพิมพ์ปรางไม่อยากให้เด็กทานข้าวไม่ตรงเวลา แล้วเด็กๆ ก็ชอบอาหารของเธอ น้องพลอยเองก็ทานหมดเกลี้ยงทุกครั้งเธอจึงไม่เคยรู้ว่าสาวน้อยไม่ค่อยชอบทานอาหาร

“ปรางเห็นน้องพลอยทานหมดทุกทีน่ะค่ะ เลยไม่รู้ว่าแกทานอาหารได้น้อย”

“ก็ที่ครูปรางทำอร่อยกว่าจริงๆ นี่คะ”

น้องพลอยแทรกขึ้นมา แต่พิมพ์ปรางไม่ถือสา หญิงสาวลูบผมสาวน้อยอย่างเอ็นดู

“ขอบคุณนะคะที่ชอบฝีมือครู”

“ถ้าได้ครูปรางทำให้ทานทุกวันน้องพลอยจะเลิกชอบพวกฟาดฟู้ดไหมลูก”

คนเป็นพ่อถามลูกสาวที่ยังตามคนอายุเยอะไม่ทันน้องพลอยจึงทำหน้างอ เพราะยังอยากกินของโปรดอยู่ ทว่าคนทั้งโต๊ะเข้าใจความหมาย

“แหม คุณพัลลภนี่จริงใจตรงไปตรงมาดีนะคะ”

มาลินีเอ่ยขึ้นยิ้มๆ โดยที่คนอื่นๆ ต่างก็หยุดมือลงชั่วคราว

“เดี๋ยวนี้มันยุคห้าจีแล้วนี่ครับ”

คนตอบอมยิ้มกับสิ่งที่ตัวเองทำ เขาคิดว่าพิมพ์ปรางเองก็ต้องพอจะรู้บ้างว่าเขาคิดอย่างไร และหญิงสาวเองก็พูดคุยกับเขาดีพร้อมทั้งเอาใจใส่ลูกสาวของเขาอย่างดีด้วย เท่ากับว่าไม่ปิดทางที่เขาทอดไปหา

พิมพ์ปรางเงียบลงไปอย่างเห็นได้ชัด หญิงสาวหลุบตาลงต่ำทานอาหารตรงหน้าอย่างเดียวไม่เอ่ยอะไรขึ้นมาอีก

“รีบทานกันดีกกว่านะคะ เราต้องรีบไปจุดผางปะตี๊ดกับแขวนโคมกันด้วย จะได้ขึ้นภูไม่ดึกมาก”

มาธาวีที่มองสถานการณ์ออกอยู่คนเดียวรีบกลบเกลื่อนความอึมครึมที่ลอยกรุ่นขึ้น

“อ้าว เดี๋ยวจะไปเที่ยวภูกันต่อเหรอครับ”

พัลลภยังไม่วายเข้ามาวุ่นจนได้

“ไปพักผ่อนน่ะค่ะ สองเองก็จะกลับบ้านไปอยู่กับคุณพ่อคุณแม่ด้วย ก็เลยให้ก้อยพาปรางขึ้นภูไปด้วย จะได้ไม่อยู่คนเดียวเหงาๆ”

“เอ ภูอะไรที่ไหนกันเหรอครับ ผมยังไม่เคยพาน้องพลอยไปเที่ยวภูสักที ถ้าจะถือโอกาสขอไปด้วยได้ไหมครับ”

มาธาวีเม้มริมฝีปากให้ดูเหมือนกำลังยิ้มทั้งที่ในใจไม่ได้ยิ้มสักนิด

“คิดว่าช่วงนี้คงยังไม่สะดวกนะคะ เพราะไม่ใช่สถานที่ท่องเที่ยวน่ะค่ะ พอดีเป็นบ้านของพี่มินทร์เอง เนอะก้อย”

พูดแล้วก็หันไปให้กัญญานันช่วยสำทับอีกครั้ง

“เอ่อ...”

“ครับ พอดีช่วงนี้ที่ไร่กำลังยุ่ง ยังไม่สะดวกรับแขกน่ะครับ”

เพราะรู้ว่าภรรยาของตนลำบากใจที่จะต้องโกหกเปรมินทร์จึงเอ่ยขึ้นมาเอง

“อ๋อครับ น่าเสียดายนะครับ”

“ไว้โอกาสหน้าก็แล้วกันนะครับ”

เปรมินทร์บอกอย่างรักษาน้ำใจ

ระหว่างที่นั่งทานกันอยู่พัลลภก็พยายามตักอาหารให้พิมพ์ปรางสลับกับลูกสาวตัวเองและชวนหญิงสาวคุยราวกับสนิทชิดเชื้อมานาน แม้พิมพ์ปรางจะตอบกลับแต่คนที่สนิทกันจะรู้ว่าหญิงสาวไม่สบายใจ กระทั่งเรียกพนักงานเก็บเงินเธอจึงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ โดยก้มหน้าก้มตาเดินไม่ได้มองอะไรทั้งสิ้น

พิมพ์ปรางทำธุระส่วนตัวแล้วออกมายืนมองกระจก รู้สึกเหมือนสีหน้าตัวเองย่ำแย่กว่าปกติอย่างมาก

“ไม่มีอะไรต้องกลัว ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว ต่างคนต่างอยู่ตั้งนานแล้ว เชิดหน้าเข้าไว้ปราง”

หญิงสาวบอกตัวเองก่อนจะสูดหายใจเข้าปอดลึกแล้วเดินออกจากห้องน้ำมายังไม่ทันก้าวต่อไปก็ต้องสะดุ้งทั้งตัวเมื่อแขนถูกกระชากอย่างแรงจนเซถลา

=====