ตอนที่ 2 เลือดในคืนเพ็ญ

อุโมงค์ใต้ดินทอดยาวราวกับจะไม่มีที่สิ้นสุด ดินชื้นเย็นซึมผ่านชายเสื้อผ้าผิวกายจนความหนาวกัดลึกเข้าไปถึงกระดูก เสียงหยดน้ำดังติ๋ง ๆ เป็นจังหวะเดียวที่บอกข้าว่าเวลายังเดินอยู่ มือข้ายังจับกระบอกไม้ไผ่ไว้แน่น จนข้อนิ้วขาวราวกระดูก

บุรุษสวมหน้ากากเงินเดินนำหน้า เขาไม่พูด ไม่หันกลับมามอง แต่ก้าวเท้าอย่างมั่นคงราวกับรู้ทุกก้อนดินในทางนี้ เขาเป็นเพียงเงาดำสูงใหญ่ที่คั่นระหว่างข้ากับความมืดมิด หากไม่มีเขา ข้าคงไม่รู้เลยว่าข้างหน้าเป็นเส้นทางสู่ความรอดหรือเหวลึกแห่งความตาย

“เจ้าชื่ออะไร” เสียงต่ำเย็นนั้นดังขึ้นในที่สุด ข้าชะงักไปเล็กน้อยเพราะไม่คาดว่าจะถูกถามเช่นนี้

“ซูเหยา” ข้าตอบด้วยเสียงแผ่ว แทบจะกลืนหายไปในลมหายใจของตัวเอง

เขาพยักหน้าเพียงน้อย แต่ไม่พูดอะไรอีก นอกจากเดินต่อไปจนกระทั่งแสงรำไรสีเงินสาดลงจากช่องเปิดด้านบน กลิ่นดินชื้นผสมกลิ่นน้ำเย็นของลำธารลอยมาตามลม เป็นสัญญาณว่าเรากำลังใกล้ทางออก

เขาใช้มือข้างเดียวดันฝาปิดไม้ขึ้นอย่างไร้เสียง ลำแสงจากดวงจันทร์เพ็ญส่องลงมากระทบหน้ากากเงินจนแวววาววาบในความมืด ชั่ววินาทีนั้น ข้ารู้สึกว่าหน้ากากนั้นไม่ใช่เพียงโลหะปิดบังใบหน้า แต่เป็นเกราะป้องกันหัวใจที่ไม่อยากให้ใครเข้าถึง

“ขึ้นไป”

เขากล่าวสั้น ๆ แล้วส่งมือให้ ข้าลังเลเพียงชั่วครู่ก่อนจะวางมือบนฝ่ามือของเขา ความเย็นของโลหะที่หุ้มมือผสมกับแรงที่มั่นคงดึงข้าขึ้นพ้นจากความมืดสู่ความหนาวของยามราตรี

เบื้องหน้าคือลำธารกว้างที่ผิวน้ำสะท้อนแสงจันทร์ราวผืนแพรสีเงิน ต้นสนสูงเรียงรายริมฝั่ง ลมกลางคืนพัดกลิ่นสนและหิมะเข้าจมูกอย่างแรง ข้าหันกลับมามองไกลออกไปทางด้านหลัง เปลวไฟจากจวนสกุลหลานยังคงลุกโชน เสียงแตกดังสนั่นเมื่อคานไม้ใหญ่ถล่มลง กลืนเอาทุกความทรงจำของข้าไปในกองเพลิง

หัวใจข้าหนักราวถูกถ่วงด้วยก้อนหิน ข้าอยากวิ่งกลับไป แต่รู้ว่ามันจะมีแต่ความตายรออยู่ จึงเพียงยืนนิ่ง น้ำตาร้อนผ่าวไหลอย่างเงียบ ๆ ท่ามกลางลมหนาว

“จงจำภาพนั้นไว้” เสียงเขาดังขึ้นข้างหู “เพราะมันจะเป็นเชื้อเพลิงให้เจ้าเดินต่อไป”

ข้าหันขวับไปมองเขา เขายืนอยู่ใต้เงาสน หน้ากากเงินสะท้อนแสงจันทร์เยือกเย็นเหมือนดวงตาของสัตว์นักล่า ข้าไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร มาจากไหน หรือเหตุใดจึงช่วยข้า แต่ในแววตานั้นมีประกายบางอย่าง ประกายของคนที่เคยยืนอยู่ท่ามกลางเปลวไฟมาก่อน

“ข้าจะพาเจ้าไปจากที่นี่” เขากล่าวพร้อมคว้าข้อมือข้าแน่น “ตั้งแต่คืนนี้ไป เจ้าไม่ใช่คนของตระกูลหลานอีกต่อไป”

“แล้วข้าเป็นอะไร?” ข้าถามทั้งที่เสียงสั่น

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เป็นผู้ที่ต้องมีชีวิตเพื่อทำลายศัตรูของเจ้า”

หัวใจข้าสะท้านวาบ คำว่าศัตรูกลายเป็นรอยสลักในความคิด ข้ากำกระบอกไม้ไผ่แน่นขึ้น รู้ดีว่าจากนี้ไป ชีวิตข้าไม่อาจเป็นดังเดิมอีกแล้ว

บุรุษสวมหน้ากากเงินก้าวนำเข้าสู่ความมืดของป่า ข้าสูดลมหายใจลึกครั้งหนึ่ง กลิ่นสนและหิมะช่างเย็นจนปวดปอด ก่อนจะก้าวตามเขาไป โดยไม่รู้ว่าหนทางข้างหน้าจะยาวไกลเพียงใด และหัวใจข้าจะต้องแข็งกระด้างอีกเท่าไรจึงจะถึงวันที่ได้ล้างแค้นให้ตระกูล

เสียงฝีเท้าของเราสองคนย่ำลงบนหิมะเปียกดัง กรอบ กรอบ เป็นจังหวะที่ช้าแต่มั่นคง ลมเหนือพัดซัดผ่านยอดสนสูง แผดเสียงหวีดเหมือนการร่ำไห้ของภูเขา ข้าเงยหน้ามองดวงจันทร์เพ็ญซึ่งยังส่องแสงไม่รู้เรื่องราวบนดิน แสงนั้นช่างงดงาม ทว่าข้าไม่อาจมองมันโดยปราศจากภาพเลือดในลานจวนซ้อนทับอยู่

บุรุษสวมหน้ากากเงินไม่เอ่ยคำใดตลอดเส้นทางที่ลัดเลาะป่าลึก เพียงหยุดเป็นระยะเพื่อฟังเสียงลม เสียงกิ่งไม้ หรือกระทั่งความเงียบที่ผิดปกติ ความเงียบที่เขาจับได้มักนำไปสู่การเปลี่ยนเส้นทางอย่างกะทันหัน ราวกับเขารู้ว่ามีใครซุ่มอยู่ แม้ข้าจะมองไม่เห็นก็ตาม

ไม่นานเราก็มาถึงสะพานไม้เก่าข้ามลำธารอีกสาย น้ำใสเย็นไหลเชี่ยวจนเกิดละอองฟุ้งเมื่อกระทบโขดหิน เขาหยุดกลางสะพาน หันกลับมามองข้า แสงจันทร์ทำให้ดวงตาเขาดูลึกและเย็นราวสระน้ำในฤดูหนาว

“จากนี้ไป ทุกสิ่งที่เจ้าจะเห็น จะต้องเก็บไว้เพียงในใจ” เขากล่าว “อย่าไว้ใจใครง่าย  ๆ แม้แต่ข้า”

คำเตือนนี้ทำให้หัวใจข้าหนักกว่าเดิม ชายที่เพิ่งช่วยชีวิตข้าไว้ กลับเตือนว่าอย่าไว้ใจเขา ข้ากำปิ่นหยกในกระบอกไม้ไผ่แน่น ความหนาวซึมเข้ามาพร้อมกับความจริงใหม่ที่ข้าจำต้องยอมรับ

เขาพาข้าเดินต่อจนป่าเริ่มโปร่งขึ้น แสงไฟจากหมู่บ้านเล็ก  ๆ ริมเชิงเขาโผล่มาให้เห็นราง  ๆ กลิ่นควันไฟจากเตาผสมกับกลิ่นหญ้าแห้งโชยมาแตะจมูก เป็นกลิ่นที่ต่างจากกลิ่นไหม้และเลือดเมื่อครู่จนหัวใจข้าสะท้าน

“พักที่นี่”

เขากล่าวพลางพาข้าเข้าไปในกระท่อมไม้เล็ก  ๆ ริมหมู่บ้าน ภายในเงียบสงบ มีเพียงเตาผิงเล็ก  ๆ และมุมหนึ่งที่ปูเสื่อหยาบไว้ เขาชี้ให้ข้านั่งลง แล้วโยนผ้าคลุมหนาหนักให้

“เราจะพักอยู่ที่นี่กี่วัน?” ข้าถามอย่างระแวดระวัง

เขาไม่ตอบตรง  ๆ เพียงแค่เอ่ยว่า “จนกว่าเจ้าจะลืมกลิ่นไฟไหม้ของคืนนี้ไม่ได้อีก”

ประโยคนี้ของเขาทำให้ข้าหนาวเหน็บขึ้นทั้งที่อยู่ใกล้กองไฟ คืนนั้น ข้านั่งกอดเข่ามองเปลวไฟไหวในเตาผิง ภาพจวนสกุลหลานในหิมะเพ็ญยังคงลอยชัดอยู่ในดวงตา ปนกับเสียงกลองศึกและเสียงของเขาที่บอกว่า “ยังไม่ถึงคราวตายของเจ้า” และในความเงียบงันนั้น ข้ารู้ว่าชะตาของข้าได้เดินเข้าสู่เงามืดที่ไม่มีวันถอยกลับอีกแล้ว

เตาผิงกะพริบไหวจนเงาเปลวไฟเต้นระริกบนผนังไม้ ข้าค่อย ๆ คลายผ้าคลุม หยิบกระบอกไม้ไผ่ออกจากอกเสื้อ มือสั่นเล็กน้อยขณะค่อย ๆ งัดฝาปิดออก ปิ่นหยกสีอ่อนลื่นออกมาดังกริ๊ก แสงไฟสะท้อนลายสลักกลีบดอกท้อสองกลีบซ้อนกันงามสงบ ใต้ปิ่นมีแผ่นกระดาษตัดสีขาวพับไว้อย่างประณีต ข้ากางมันออก ตัวอักษรสีหมึกคมเรียบ ลายมือของบิดาแน่แท้

“ดอกท้อไม่บานฤดูหนาว ใครเอ่ยทำให้ดอกท้อบานได้ ผู้นั้นคือศัตรู ทางลมหายใจของจวน เจ้าเดินพ้นมาแล้ว เส้นทางลมหายใจของแผ่นดินจงหาให้พบ...”

บรรทัดสุดท้ายมีรอยน้ำหมึกกระเซ็นเล็ก ๆ คล้ายจะถูกรีบเขียนจนมือสั่น ข้าลูบปลายตัวอักษรอย่างระวัง ความร้อนจากเตาผิงไม่อาจไล่ความหนาวที่ไหลจากหัวใจลงสู่ปลายนิ้วได้เลย

“เขียนได้ดี”  เสียงบุรุษสวมหน้ากากดังขึ้นด้านหลังโดยที่ข้าไม่รู้ว่าเขาเข้ามาใกล้ตอนไหน

“คนที่ชี้เส้นทางหนีได้ ควรรู้จักชี้เส้นทางกลับให้ถึงใจตนเอง”

ข้าหันกลับไป เขายืนพิงเสาไม้ แขนกอดอก ดวงตาหลังหน้ากากยังคงนิ่งเย็น

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าปริศนานั้นหมายถึงใคร” เขาถาม

“หมายถึงคนที่ทำให้ฤดูผิดเพี้ยน” ข้าตอบช้า ๆ

“คนที่ทำให้สิ่งซึ่งไม่สมควรเกิด กลับเกิดขึ้น ด้วยอำนาจหรือเล่ห์ลวง”

ข้าขยับปิ่นหยกในมือ

“คนที่ทำให้ดอกท้อบานกลางหิมะ นั่นคือศัตรูของข้า”

เขาพยักหน้าเพียงน้อย ก่อนวางห่อผ้าผืนเล็กลงบนเสื่อหน้าข้า

“เปิดดูสิ”

ข้าแก้เชือกผ้าอย่างระแวดระวัง ภายในมีสิ่งของสามชิ้นเรียงกัน: มีดสั้นใบบางที่ขอบคมสะท้อนแสงไฟเป็นเส้นเงิน ขวดแก้วเล็กบรรจุน้ำสีใสที่เมื่อคว่ำเบา ๆ จะทิ้งคราบราง ๆ สีฟ้าอ่อน และแผ่นบัญชีหมากรุกกับหมากสีดำขาวหนึ่งกำมือ

“เลือกหนึ่งสิ่ง” เขาว่า “และบอกเหตุผล”

ข้ากวาดตามองทีละชิ้น มีด คือทางลัดที่เลือดแลกเลือด ขวด คือความตายที่ไร้เสียง หมาก คือทางยาวของกลยุทธ์ที่ต้องอดทน โทษทัณฑ์ของคืนนี้ยังอุ่นอยู่ในอก ข้ามองมือของตนที่สั่นแล้วนิ่งลง ข้าหยิบของทั้งสามชิ้นวางเรียงเข้าหากัน

“ข้าไม่เลือก” ข้าเงยหน้าสบตาเขาหลังหน้ากาก

“เพราะศัตรูของข้าไม่ได้ตายด้วยคมมึดเดียว หรือยาพิษเพียงหยดเดียว หากตายด้วยแผนยาวที่ร้อยทุกหยดเลือดเข้าด้วยกัน ข้าต้องการทั้งหมด เพื่อใช้ให้สาสมกับเลือดของตระกูลที่เสียไป”

เปลวไฟในเตาผิงสะท้อนในดวงตาคู่นั้นวาบหนึ่งคล้ายพึงใจ แต่เสียงของเขายังราบและเย็น

“คำตอบนี้ หนักเกินกว่าที่เด็กจะพูด”

“ข้าไม่ใช่เด็กแล้วในคืนนี้” ข้าตอบ “คืนนี้ข้าฝังเด็กคนนั้นไว้ใต้แท่นกลองศึกแล้ว”

เขาเงียบไปอึดใจ ก่อนจะดึงผ้าคลุมด้านข้างออก เผยถุงเครื่องมือหนังใบบาง ภายในมีเข็มเหล็กเรียวยาวหลายเล่ม สายคันฉ่อง ลวดกลืนสี และกระดาษแผ่นเล็ก ๆ ที่เขียนอักษรลับ

“เจ้าอยากได้ทั้งหมด ก็ต้องรับทั้งหมด” เขาปล่อยถุงนั้นลงตรงหน้า “แต่ทุกชิ้นมีราคาของมัน”

ประตูไม้เบื้องนอกดังกึกแผ่ว ๆ ราวกับมีใครเหยียบพื้นกระดาน หน้ากากเงินเอียงศีรษะเล็กน้อย หูของเขาฟังความเงียบอย่างคนคุ้นเคยกับอันตราย เขายกนิ้วชี้แตะริมฝีปาก ข้ากลั้นหายใจ เงาเท้าเล็ก ๆ เคลื่อนผ่านหน้าต่างกระดาษ น่าจะเป็นชาวบ้านเดินกลับเรือนดึก ไม่มีเสียงสรรพาวุธ ไม่มีกลิ่นคาวความตาย เพียงความเหนื่อยอ่อนของชีวิตริมเขา เขาลดมือลง บรรยากาศตึงเครียดคลายไปนิดเดียว

“สว่างเมื่อไร เราจะออกเดินทาง” เขากล่าว

“จากนี้ไป เจ้าต้องฝึกทั้งมือ ทั้งใจ ทั้งตาให้มองเห็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่ไม่อยากเห็น”

เขาหยิบมีดสั้นขึ้นมาพลิกดู คมมีดวาบวับ

“มือ เพื่อให้ว่องไวพอสำหรับโอกาสเดียวที่มาถึง ตา เพื่อเห็นเส้นทางในเงามืด ใจ เพื่ออยู่กับเลือดโดยไม่หลงลืมว่ามันคือเลือดของใคร”

“แล้วชื่อของท่านเล่า” ข้าถาม “ข้าควรเรียกท่านว่าอะไร”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง เปลวไฟไล้ขอบหน้ากากจนเกิดวงแสงบาง

“ชื่อจริงของข้าไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจำเป็นต้องรู้ในคืนนี้” เขาเว้นวรรคสั้น ๆ เหมือนชั่งน้ำหนักคำ

“แต่ถ้าเจ้าต้องเรียก ก็เรียกข้าว่า ม่อเฉิน”

ม่อเฉิน ตัวอักษรนั้นเย็นในปาก ราวกับโลหะที่เพิ่งยกออกจากหิมะ ข้าทวนในใจหนึ่งครั้งแล้วอีกครั้ง เพื่อจดจำเสียงนี้ให้ฝังลึกไม่ต่างจากสลักบนปิ่นหยก

“ซูเหยา” เขาเรียกชื่อข้า “ตั้งแต่ยามรุ่งขึ้น เจ้าไม่ใช่เพียงบุตรีของแม่ทัพที่ถูกเผาเรือนฆ่าล้างตระกูลอีกต่อไป เจ้าจะเป็นศิษย์ของความเงียบ เป็นเงาของลมหายใจ และเป็นทวนคำถามของความจริงในวัง”

เขาก้าวเข้ามาใกล้ เงาหน้ากากบังเปลวไฟ ครอบโลกให้เหลือเพียงเสียงของเขากับเสียงหัวใจในอกข้า

“สิ่งที่ข้าขอมีเพียงหนึ่ง” เขาเอ่ยชัดถ้อยชัดคำทีละพยางค์ “จงมีชีวิตเพื่อทำให้ศัตรูของเจ้าได้ชดใช้”

คำว่าชดใช้ตกกระทบหูข้าอย่างหนักหน่วงกว่าดาบใด ๆ มันดังก้องเข้าห้วงคำนึง ร้อยเข้ากับคำสั่งเสียบนแผ่นกระดาษของท่านพ่อ และภาพจวนที่ลุกเป็นไฟในคืนเพ็ญ

ด้านนอกกระท่อม หิมะเริ่มตกใหม่ ละอองขาวบางละลายเมื่อแตะขอบหน้าต่างกระดาษ บอกว่ารุ่งสางยังมาไม่ถึงอีกพักใหญ่ ข้าเก็บปิ่นหยกกับจดหมายคืนสู่กระบอกไม้ไผ่ ก้มศีรษะต่ำอย่างไม่ใช่การยอมจำนน แต่เป็นการให้คำสัตย์กับตนเอง

“ข้าจะมีชีวิตอยู่” ข้ากล่าวช้า ๆ “และข้าจะทำให้พวกมันจำ ว่าเลือดของสกุลหลานไม่เคยเย็นเป็นน้ำแข็ง”

ม่อเฉินพยักหน้า เงียบงันเป็นคำรับรู้ เขาเก็บของกลับเข้าห่อ วางมีด ขวด และหมากลงรวมกันดังเดิม ก่อนดับเปลวไฟในเตาผิงให้เหลือเพียงไออุ่นกรุ่น คืนยืดยาวจนความคิดในอกสงบลงทีละเล็ก ข้าพิงเสาไม้ หลับตาผ่านครึ่งยามสุดท้ายของค่ำคืนแรกนอกบ้านเกิด เมื่อเปลือกตาหนักอึ้งและสติเลือนไป ข้ารู้เพียงสิ่งเดียว ยามสางที่จะมาถึง จะไม่ใช่เช้าเหมือนเดิมอีกต่อไป

เมื่อเสียงไก่ป่าร้องจากเชิงเขาแว่วถึง กระดาษหน้าต่างเริ่มสว่างสีเทาจาง ม่อเฉินขยับยืนเต็มความสูง สะพายถุงเครื่องมือไว้ด้านหลัง ถอนกลอนประตูเบา ๆ ลมยามรุ่งสางพัดเข้ามาเย็นเฉียบชำระควันไฟที่ยังหลงเหลือ ก่อนก้าวพ้นธรณี เขาหันมามองข้าอีกครั้ง

“จำไว้ว่าอย่างสุดท้ายของคืนนี้” เสียงเขาเรียบและแน่วแน่ “ตั้งแต่วันนี้ไป ทุกก้าวของเจ้า จะเป็นประโยชน์ต่อความจริงเพียงข้อเดียว”

ข้าเช็ดความชื้นจากปลายตา สูดลมหายใจลึก แล้วก้าวตามออกสู่ลมหนาว และนั่นคือเช้าวันแรกที่เงากำลังจะกลืนชื่อเก่าของข้าไป พร้อมตั้งชื่อใหม่ให้ทั้งใต้หล้าได้จดจำ