เข้าสู่ระบบหลงเฟยอยู่ในสูทสากลสีดำทรงเฉียบปักลายมังกรทองบาง ๆ ที่ปกเสื้อ ประสานความเป็นจีนกับความเป็นสากลได้อย่างพอดีที่สุด ทันทีที่หลงเฟยเห็นคะน้าเขาหยุดหายใจอีกครั้งในวันเดียว “สวยกว่าพิธีเช้าอีก” ร่างสูงกระซิบเบา ๆ “ก็คุณเลือกชุดให้นี่คะ” คะน้ายิ้ม งานเริ่มด้วยพิธีเปิดตัวบ่าวสาว เดินเข้าสู่เวทีท่ามกลางแ
รุ่งเช้าในวันแต่งงานของตระกูลหลง ท้องฟ้าเซี่ยงไฮ้สีฟ้าอ่อนแบบหายาก แสงสว่างลอดผ่านม่านผืนบางในคฤหาสน์ใหญ่ บรรยากาศในบ้านไม่ใช่ความเร่งรีบ แต่เป็นความสงบ อบอุ่น และเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกกุหลาบขาวกับลิลลี่ที่ทีมงานกำลังจัดอยู่ทุกมุม ห้องแต่งตัวชั้นบนถูกเปิดไฟนุ่ม ๆ ช่างแต่งหน้าช่างผมยืนเรียงกันอย่
“เดี๋ยวคุณจินก็บินมาแล้ว” “เอาล่ะ เรามาดูชุดเจ้าสาวต่อดีกว่า” หลงเฟยพูดขึ้น พลางเลือกรูปชุดจากโฟลเดอร์ที่ตั้งชื่อว่า kanaa bridal ไว้ “แล้วคุณอยากให้ฉันใส่แบบไหนคะ?” “ที่เธอชอบที่สุด” หลงเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนกำลังตั้งใจจริง “แต่คุณก็ต้องชอบด้วยค่ะ” “คะน้าไม่ว่าชุดไหน เธอก็สวย” เขาส่ายหัวเบา
หลังจากสรุปจำนวนแขกและรูปแบบงานได้อย่างสงบที่สุดในรอบเช้าปั่นป่วน ช่วงบ่ายของวันนั้นบรรยากาศในบ้านหลังโต ตระกูลหลงก็เปลี่ยนไปเป็นอีกโลกหนึ่ง ราวกับจากสนามรบกลายเป็นสตูดิโอวางแผนความฝันของคู่รัก… บ่ายวันเดียวกัน ห้องนั่งเล่นชั้นล่าง คะน้านั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม แต่คราวนี้ไม่ใช่เพื่อเถียง แต่เพื่อไล่ดู
“คะน้า…” “คะ?” “ฉันตั้งใจรักเธอมากนะ” เสียงกระซิบเบา ๆ ข้างหู ทำให้หัวใจคะน้าสั่นอย่างที่คำหวานเกินไปไม่เคยทำได้ “ฉันก็เหมือนกันค่ะ” เธอยิ้ม หลงเฟยกอดแน่นขึ้นนิด เหมือนยืนยันคำพูดโดยไม่ต้องอธิบายอะไรอีก วันนี้ไม่มีเสียงถกเถียงเรื่องงานแต่งอีกแล้ว จะมีแค่เสียงหัวใจของสองคน ที่กำลังก้าวจากสู้กันเ
เสียงของคะน้าดังสะเทือนไปทั้งโถงบ้าน แต่แทนที่หลงเฟยจะเถียงกลับ เขากลับยกมือยอมแพ้ทั้งสองข้างอย่างสงบ เหมือนผู้ชายที่รู้ว่าถ้ายังไปต่อ จะไม่มีทางชนะตั้งแต่ต้น… “ล้อเล่น” หลงเฟยพูดเสียงเบานุ่มจนคะน้าขมวดคิ้ว “ฉันจะไม่บังคับเรื่องจำนวนแขกแล้วให้เราค่อย ๆ คุยกันใหม่ดีกว่า” คะน้าไม่ค่อยเชื่อ แต่ก็ยิ้
“หลงเฟย…ฉันเดินเองได้ค่ะ” ระหว่างเดินออกงาน คะน้าพูดเสียงเบา แก้มแดงจัด ตาเหม่อนิด ๆ ตามสไตล์เด็กสาวดื้อเงียบเดิม “เธอจะล้มอยู่แล้ว ไม่ต้องพูด” “ฉันไม่เป็นไร…โอ๊ย!!” ขาคะน้าสะดุดพื้นพรม หลงเฟยประคองทัน มองเธอด้วยสายตาที่ทั้งโกรธ ทั้งเป็นห่วง ทั้งหวงจนแทบระเบิด “เธอกล้าดื่มตามคนอื่น โดยไม่รู้ว่า
เสียงดนตรีในงานคลอเบา ๆ ในห้องจัดเลี้ยงหรูยังคงเดิม แต่โลกของคะน้าเริ่มเอียงนิด ๆ อย่างที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน ไวน์เพียงจิบเดียวที่เธอจิบเมื่อกี้กลับแรงกว่าที่คิดจนลมหายใจของเธอร้อนวูบขึ้นมาทันที คะน้าพยายามยืนให้ตรง มือเล็กแตะขอบโต๊ะไว้ แต่แค่เสี้ยววินาทีเจียลี่ก็หันมามองปฏิกิริยานั้นด้วยรอยยิ้มท
เจียลี่นิ่งสนิทจนเหมือนกำลังแตกเป็นเสี่ยงในใจ แต่ใบหน้ากลับยังคงหรูหราแบบผู้ดีไว้ได้เป๊ะ บรรยากาศภายในงานยังคงหรูหราเหมือนในฝัน เสียงดนตรีคลอเบา ๆ กลิ่นไวน์และน้ำหอมผู้ดีลอยผสมกันทั่วห้อง เหล่านักธุรกิจจับกลุ่มคุยกันเป็นภาษาอังกฤษ จีน และฝรั่งเศสสลับกัน หลงเฟยตั้งใจจะพาคะน้าไปทักทายนักลงทุนโต๊ะสำค
บรรยากาศของงานเลี้ยงนักธุรกิจค่ำนี้เต็มไปด้วยแสงไฟสีทองอุ่น สะท้อนจากแชนเดอเลียร์แก้วที่ห้อยเป็นชั้นเหนือหัว ทุกคนแต่งตัวหรูหรา เสียงพูดคุยเบา ๆ คลอเสียงดนตรีแจ๊สจากอีกฟากของห้อง หลงเฟยเดินเข้ามาในงานพร้อมคะน้า มือใหญ่ยังจับมือเธออยู่หลวม ๆ แต่มั่นคงจนใครก็มองออกว่า ปกติผู้ชายคนนี้ไม่เคยจับมือใครมา







