LOGINหลงเฟยอยู่ในสูทสากลสีดำทรงเฉียบปักลายมังกรทองบาง ๆ ที่ปกเสื้อ ประสานความเป็นจีนกับความเป็นสากลได้อย่างพอดีที่สุด ทันทีที่หลงเฟยเห็นคะน้าเขาหยุดหายใจอีกครั้งในวันเดียว “สวยกว่าพิธีเช้าอีก” ร่างสูงกระซิบเบา ๆ “ก็คุณเลือกชุดให้นี่คะ” คะน้ายิ้ม งานเริ่มด้วยพิธีเปิดตัวบ่าวสาว เดินเข้าสู่เวทีท่ามกลางแ
รุ่งเช้าในวันแต่งงานของตระกูลหลง ท้องฟ้าเซี่ยงไฮ้สีฟ้าอ่อนแบบหายาก แสงสว่างลอดผ่านม่านผืนบางในคฤหาสน์ใหญ่ บรรยากาศในบ้านไม่ใช่ความเร่งรีบ แต่เป็นความสงบ อบอุ่น และเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกกุหลาบขาวกับลิลลี่ที่ทีมงานกำลังจัดอยู่ทุกมุม ห้องแต่งตัวชั้นบนถูกเปิดไฟนุ่ม ๆ ช่างแต่งหน้าช่างผมยืนเรียงกันอย่
“เดี๋ยวคุณจินก็บินมาแล้ว” “เอาล่ะ เรามาดูชุดเจ้าสาวต่อดีกว่า” หลงเฟยพูดขึ้น พลางเลือกรูปชุดจากโฟลเดอร์ที่ตั้งชื่อว่า kanaa bridal ไว้ “แล้วคุณอยากให้ฉันใส่แบบไหนคะ?” “ที่เธอชอบที่สุด” หลงเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนกำลังตั้งใจจริง “แต่คุณก็ต้องชอบด้วยค่ะ” “คะน้าไม่ว่าชุดไหน เธอก็สวย” เขาส่ายหัวเบา
หลังจากสรุปจำนวนแขกและรูปแบบงานได้อย่างสงบที่สุดในรอบเช้าปั่นป่วน ช่วงบ่ายของวันนั้นบรรยากาศในบ้านหลังโต ตระกูลหลงก็เปลี่ยนไปเป็นอีกโลกหนึ่ง ราวกับจากสนามรบกลายเป็นสตูดิโอวางแผนความฝันของคู่รัก… บ่ายวันเดียวกัน ห้องนั่งเล่นชั้นล่าง คะน้านั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม แต่คราวนี้ไม่ใช่เพื่อเถียง แต่เพื่อไล่ดู
“คะน้า…” “คะ?” “ฉันตั้งใจรักเธอมากนะ” เสียงกระซิบเบา ๆ ข้างหู ทำให้หัวใจคะน้าสั่นอย่างที่คำหวานเกินไปไม่เคยทำได้ “ฉันก็เหมือนกันค่ะ” เธอยิ้ม หลงเฟยกอดแน่นขึ้นนิด เหมือนยืนยันคำพูดโดยไม่ต้องอธิบายอะไรอีก วันนี้ไม่มีเสียงถกเถียงเรื่องงานแต่งอีกแล้ว จะมีแค่เสียงหัวใจของสองคน ที่กำลังก้าวจากสู้กันเ
เสียงของคะน้าดังสะเทือนไปทั้งโถงบ้าน แต่แทนที่หลงเฟยจะเถียงกลับ เขากลับยกมือยอมแพ้ทั้งสองข้างอย่างสงบ เหมือนผู้ชายที่รู้ว่าถ้ายังไปต่อ จะไม่มีทางชนะตั้งแต่ต้น… “ล้อเล่น” หลงเฟยพูดเสียงเบานุ่มจนคะน้าขมวดคิ้ว “ฉันจะไม่บังคับเรื่องจำนวนแขกแล้วให้เราค่อย ๆ คุยกันใหม่ดีกว่า” คะน้าไม่ค่อยเชื่อ แต่ก็ยิ้
เสียงติ๊ดของนาฬิกาปลุกในโทรศัพท์ดังขึ้นตรงเวลาเช้าเหมือนเดิม คะน้าลืมตาขึ้นช้า ๆ ม่านสีขาวปลิวไหวตามแรงลมจากแอร์ แสงแดดนุ่ม ๆ สาดกระทบกระทบขอบเตียง เธอนั่งนิ่งอยู่สักพัก ก่อนจะยกมือขึ้นขีดกากบาทบนปฏิทินข้างหัวเตียง “วันที่สาม…” คะน้าพึมพำเบา ๆ หมึกสีดำลากพาดผ่านตัวเลขชัดเจน เหลือแปดสิบเจ็ดวัน เธอจั
แสงแดดไหลลอดม่านสีขาว ทะยอยแตะปลายเตียงเหมือนเช่นเคย คะน้าลืมตาขึ้น…ไม่ใช่เพราะนอนเต็มอิ่ม แต่เพราะร่างกายเริ่มชินกับการตื่นเช้ามากขึ้นเหมือนตอนอยู่บ้านไม้ เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงฟูกนุ่มที่เมื่อคืนทำให้เธอนอนไม่สนิทและตอนนี้ก็ยังรู้สึกแปลกเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกแปลกนั้น…กำลังถูกแทนที่ด้วย เป้าหม
แสงแดดเช้าส่องลอดผ่านม่านโปร่งของเพนต์เฮาส์ลงมาแตะปลายเท้าของคะน้า กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ และอากาศเย็นจัดจากเครื่องปรับอากาศทำให้เธอลืมตาขึ้นอย่างไม่เต็มใจนัก เตียงที่เธอนอนนุ่มเกินไป…ต่างจากฟูกบาง ๆ ที่บ้านไม้จนทำให้เธอนอนไม่ค่อยหลับทั้งคืน “นี่มันไม่ใช่ที่ของฉัน…” คะน้าคิดในใจเบา ๆ แล้วยันตัวลุกขึ้นน
เสียงประตูลิฟต์ปิดติ๊งดังเบา ๆ ขณะทั้งสองคนยืนอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ หลงเฟยยืนอยู่ด้านหน้า ตัวสูงตรงไม่ขยับ ส่วนคะน้ายืนเงียบอยู่ข้างหลัง ความเงียบในลิฟต์หนาแน่นจนได้ยินเสียงเครื่องปรับอากาศเบา ๆ เหมือนเสียงลมหายใจของใครบางคน พอประตูลิฟต์เปิดออก ก็ปรากฏภาพโถงทางเข้าของบริษัทที่เต็มไปด้วยผู้คนใน




![ทะลุมิติมาเป็นทาสรักคุณหมอสาย S [NC20+/SM]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


