เข้าสู่ระบบหลงเฟยอยู่ในสูทสากลสีดำทรงเฉียบปักลายมังกรทองบาง ๆ ที่ปกเสื้อ ประสานความเป็นจีนกับความเป็นสากลได้อย่างพอดีที่สุด ทันทีที่หลงเฟยเห็นคะน้าเขาหยุดหายใจอีกครั้งในวันเดียว “สวยกว่าพิธีเช้าอีก” ร่างสูงกระซิบเบา ๆ “ก็คุณเลือกชุดให้นี่คะ” คะน้ายิ้ม งานเริ่มด้วยพิธีเปิดตัวบ่าวสาว เดินเข้าสู่เวทีท่ามกลางแ
รุ่งเช้าในวันแต่งงานของตระกูลหลง ท้องฟ้าเซี่ยงไฮ้สีฟ้าอ่อนแบบหายาก แสงสว่างลอดผ่านม่านผืนบางในคฤหาสน์ใหญ่ บรรยากาศในบ้านไม่ใช่ความเร่งรีบ แต่เป็นความสงบ อบอุ่น และเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกกุหลาบขาวกับลิลลี่ที่ทีมงานกำลังจัดอยู่ทุกมุม ห้องแต่งตัวชั้นบนถูกเปิดไฟนุ่ม ๆ ช่างแต่งหน้าช่างผมยืนเรียงกันอย่
“เดี๋ยวคุณจินก็บินมาแล้ว” “เอาล่ะ เรามาดูชุดเจ้าสาวต่อดีกว่า” หลงเฟยพูดขึ้น พลางเลือกรูปชุดจากโฟลเดอร์ที่ตั้งชื่อว่า kanaa bridal ไว้ “แล้วคุณอยากให้ฉันใส่แบบไหนคะ?” “ที่เธอชอบที่สุด” หลงเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนกำลังตั้งใจจริง “แต่คุณก็ต้องชอบด้วยค่ะ” “คะน้าไม่ว่าชุดไหน เธอก็สวย” เขาส่ายหัวเบา
หลังจากสรุปจำนวนแขกและรูปแบบงานได้อย่างสงบที่สุดในรอบเช้าปั่นป่วน ช่วงบ่ายของวันนั้นบรรยากาศในบ้านหลังโต ตระกูลหลงก็เปลี่ยนไปเป็นอีกโลกหนึ่ง ราวกับจากสนามรบกลายเป็นสตูดิโอวางแผนความฝันของคู่รัก… บ่ายวันเดียวกัน ห้องนั่งเล่นชั้นล่าง คะน้านั่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม แต่คราวนี้ไม่ใช่เพื่อเถียง แต่เพื่อไล่ดู
“คะน้า…” “คะ?” “ฉันตั้งใจรักเธอมากนะ” เสียงกระซิบเบา ๆ ข้างหู ทำให้หัวใจคะน้าสั่นอย่างที่คำหวานเกินไปไม่เคยทำได้ “ฉันก็เหมือนกันค่ะ” เธอยิ้ม หลงเฟยกอดแน่นขึ้นนิด เหมือนยืนยันคำพูดโดยไม่ต้องอธิบายอะไรอีก วันนี้ไม่มีเสียงถกเถียงเรื่องงานแต่งอีกแล้ว จะมีแค่เสียงหัวใจของสองคน ที่กำลังก้าวจากสู้กันเ
เสียงของคะน้าดังสะเทือนไปทั้งโถงบ้าน แต่แทนที่หลงเฟยจะเถียงกลับ เขากลับยกมือยอมแพ้ทั้งสองข้างอย่างสงบ เหมือนผู้ชายที่รู้ว่าถ้ายังไปต่อ จะไม่มีทางชนะตั้งแต่ต้น… “ล้อเล่น” หลงเฟยพูดเสียงเบานุ่มจนคะน้าขมวดคิ้ว “ฉันจะไม่บังคับเรื่องจำนวนแขกแล้วให้เราค่อย ๆ คุยกันใหม่ดีกว่า” คะน้าไม่ค่อยเชื่อ แต่ก็ยิ้
รถเบนซ์สีดำคันเดิมเลื่อนมาจอดตรงหน้าอย่างนอบน้อม คนขับเปิดประตูให้ทั้งคู่เหมือนทุกครั้ง แต่บรรยากาศในรถวันนี้มันต่างออกไปโดยสิ้นเชิง คะน้านั่งชิดประตูอย่างเรียบร้อย พยายามเก็บลมหายใจให้ปกติไม่ให้คิดถึงริมฝีปากของเขาอีก แต่ความพยายามนั้นยังแพ้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ จากตัวหลงเฟยที่ลอยมาตลอดเวลา หลงเฟยนั่
“แน่นอน เธอไปด้วย” เขาพูดภาษาจีนสั้น ๆ ก่อนหันมาทางคะน้า แล้วพูดเป็นภาษาไทยกับเธอ “คืนนี้ต้องไปดินเนอร์ด้วยนะ” “ฉะ ฉันเหรอคะ?” คะน้าชี้หน้าตัวเองแบบงงเต็มพิกัด “เธอโอเคใช่ไหม?” เขาถามแบบที่ไม่ใช่คำถาม แต่เหมือนการเช็กหัวใจเธอมากกว่า คะน้ากะพริบตาเร็ว ใจเต้นจนลืมไปเลยว่าจะต้องคีพลุคมืออาชีพ “ค่ะ
แสงแดดอ่อนของเช้าวันใหม่ในเมืองเซี่ยงไฮ้ส่องลอดผ่านผ้าม่านบางของห้องสวีท คะน้าค่อย ๆ ปรือตาขึ้นพร้อมความรู้สึกเหมือนเพิ่งฝันดี แต่ทันทีที่เธอนึกถึงริมฝีปากของใครบางคนภาพทั้งหมดก็ไหลย้อนกลับมาแบบชัดระดับ 4K จนเธอเด้งตัวลุกขึ้นแทบตกหมอน “หยุดคิด หยุดคิด!!” มือเล็กรีบกุมหัวตัวเองเหมือนกำลังจะบ้าตาย “
ลมเย็นจากด้านนอกประตูอัตโนมัติของหอไข่มุกพัดเข้ามาเบา ๆ เมื่อทั้งสองก้าวออกจากตัวอาคาร แต่ไม่มีลมไหนหนาวได้เท่าหัวใจคะน้าตอนนี้ มันหนาวจนแทบล้นออกมาจากอก หลังจูบแรกโลกเหมือนหยุดหมุนไปหมด แม้แต่เสียงพูดคุยของนักท่องเที่ยวที่เดินผ่านไปมาก็เหมือนกลายเป็นเสียงไกล ๆ หลงเฟยเดินอยู่ข้างเธอ ห่างแค่คืบเหมื







