บทที่ 5

“คุณนิ่มส่งซองนั้นให้คุณหมากเปิดเถอะคะ แล้วเราไปทำงานของเรากันดีกว่า”

“ค่ะป้าไหม...ซองนี้ติดมากับกล่องค่ะพี่หมาก”

นิรดาก้มหน้าขณะยื่นซองใส่การ์ดนั้นให้หมากภูมิ เธอไม่อยากให้เขามองตาของเธอตอนนี้เพราะนิรดามั่นใจว่ามันต้องกำลังแดงและมีม่านน้ำตาเอ่อคลออยู่แน่ เธอไม่อยากให้เขาเห็น ไม่อยากให้เขาถาม วันนี้เธอไม่อยากได้ยินคำพูดบาดหัวใจจากหมากภูมิอีกแล้ว

เธอรอจนเขารับมันไปแล้วรีบหมุนตัวเดินออกจากตรงนั้น ตรงไปที่ห้องทำงานของตัวเองซึ่งก็คือห้องเดียวกันกับหมากภูมิ เมื่อก่อนนิรดามีความสุขทุกวันที่ได้มาทำงานพร้อมกับเขา ได้นั่งมองหน้าเขา เราสองคนคุยกันและช่วยกันทำงาน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก

แต่ตอนนี้ทุกอย่างไม่เหมือนเดิม การเดินทางมาทำงานจากที่หมากภูมิยืนกรานว่าจะต้องมารับเธอที่บ้านทุกวัน แต่ทุกวันนี้เขาปล่อยให้เธอมาเองโดยให้เหตุผลว่า เขาต้องประหยัดค่าน้ำมัน การไปรับเธอที่บ้านเป็นการเดินทางที่อ้อมเกินไป นิรดาพยายามเข้าใจเขาทุกอย่าง และคิดถึงความสุขที่เคยมีร่วมกันให้มากที่สุด

“นิ่มยุ่งอยู่หรือเปล่า”

นิรดาละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วเงยหน้าขึ้นเพื่อตอบคนที่ถามเธอ

“ไม่เท่าไหร่ค่ะ พี่หมากอยากให้นิ่มทำอะไรหรือเปล่าคะ”

แอบเลื่อนสายตามองดูเวลาที่หน้าจอและก็พบว่า เธอก้มหน้าก้มตาทำงานจนไม่รู้ถึงการเดินเข้าห้องทำงานของหมากภูมิเลย เขาเข้ามาตอนไหนนะ ตลอดสามชั่วโมงที่เธอใช้สมาธิอยู่กับงานเพื่อขจัดเรื่องวุ่นวายในหัวออกไปและเพื่อไม่ให้ตัวเองสนใจบรรยากาศที่แสนจะอึดอัดในห้องทำงานด้วย

จากความสุขสู่ความอึดอัดและเมื่อไหร่มันจะดีขึ้นนะ เมื่อไหร่ความสุขที่เคยมีจะกลับมาเหมือนเดิม

“พี่จะชวนนิ่มไปกินข้าวเที่ยงข้างนอก”

“จริงเหรอคะ”

น้ำเสียงของเขาเรียบเรื่อยแต่สามารถหล่อเลี้ยงหัวใจของนิรดาได้อย่างไม่น่าเชื่อ นานมากแล้วที่เราสองคนไม่ได้ออกไปทานข้าวด้วยกัน แค่เขาเอ่ยชวนกันเธอก็ดีใจจนไม่สามารถหุบยิ้มลงได้และพร้อมจะวางงานทุกอย่าง ต่อให้ยุ่งนิรดาก็จะหยุดสิ่งที่ทำเพื่อได้ออกไปทานมื้อเที่ยงกับหมากภูมิ

“พี่ขอโทษนะที่พูดจาไม่ดีกับนิ่มไปเมื่อเช้า”

“ไม่เป็นไรค่ะ นิ่มไม่โกรธพี่หมาก”

นิรดายิ้มรับคำขอโทษของเขา แม้ว่าเจ้าตัวจะไม่หันมาพูดขอโทษกับเธอตรง ๆ แต่นิรดาก็เข้าใจเพราะหมากภูมิกำลังขับรถอยู่ แค่เขาขอโทษกันเธอก็พร้อมจะโยนความน้อยใจที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงเช้าทิ้งไปทันที

อันที่จริงก็หายน้อยใจตั้งแต่เขาชวนออกมาทานมื้อเที่ยงด้วยกันแล้ว ‘จะได้กินข้าวพร้อมหน้าพี่หมาก’

“แล้วกล่องของขวัญนั้นใครส่งมาให้เหรอคะ”

ในเมื่อตอนนี้เขาดูไม่ค่อยหงุดหงิดมากนักนิรดาเลยคิดว่าถ้าถามเรื่องของขวัญเขาคงไม่โกรธเธอ บางทีก็คิดนะว่าเธอกลายเป็นคนที่กลัวการพูดกับแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่

จากที่พูดกับเขาถามเขาได้ทุกเรื่องตอนนี้กลายเป็นกังวลไปหมด กลัวว่าพูดไปหรือถามอะไรออกไปเขาจะโกรธ จะชักสีหน้าใส่เธอ แรก ๆ ก็รับไหวอยู่หรอกแต่หลัง ๆ หัวใจของนิรดาก็เริ่มไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

“ฟ้าส่งมาน่ะ”

“พี่ฟ้า...”

ใบหน้าของเขายิ้มแย้มขณะที่พูดถึงเพื่อนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เพื่อนคนที่หมากภูมิยอมยกเลิกทุกอย่างเพื่อไปหาเพื่อนคนนี้หากเธอต้องการเขา ทุกอย่างที่ว่านั้นรวมถึงการผิดนัดกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนอย่างนิรดาด้วย

“แล้วพี่ฟ้าส่งอะไรมาให้เหรอคะ”

“เป็นกล่องเปล่า”

“ฟ้าชอบแกล้งพี่แบบนี้ตลอด”

หมากภูมิดูอารมณ์ดีมาก เขาพูดปนหัวเราะไปด้วยเป็นสิ่งที่ไม่ได้เกิดขึ้นกับนิรดามาตลอดหลายเดือน การที่ได้เห็นคนที่เรารักยิ้มและหัวเราะอย่างมีความสุข เราก็ควรจะมีความสุขไปกับเขาใช่ไหม

แต่...นิรดากลับไม่ได้เป็นอย่างนั้น เธอรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอกข้างซ้ายเมื่ออดคิดไม่ได้ว่า ทำไมนะ แค่กล่องเปล่าก็ทำให้เขายิ้มกว้างอย่างมีความสุขแต่เค้กวันเกิดที่เธอตั้งใจทำมาให้ เขากลับไม่ไยดีเลย ไม่มีความยินดี ไม่แสดงความดีใจกับสิ่งที่เธอทำ แกล้งยิ้มให้กันหน่อยก็ได้แค่นั้นเธอก็ชื่นใจแล้ว