บทที่ 4

“จากใครน่ะ?” และก็เป็นอย่างที่นิรดาคิด บนกล่องมีซองเท่าซองจดหมายวางอยู่และเธอเดาว่าข้างในจะต้องมีการ์ดเขียนคำอวยพรแน่ และถ้าอยากรู้ว่ากล่องของขวัญนี้ส่งมาจากใครเธอคงต้องอ่านการ์ดที่อยู่ในซองนี้

ความสงสัยใคร่รู้ทำให้นิรดายื่นมือออกไปหยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมา แต่แล้วต้องถือค้างไว้อย่างนั้นเมื่อคิดได้ว่า ‘ถ้าเราเปิดอ่านพี่หมากต้องไม่พอใจแน่’

จู่ๆ เกิดความลังเลขึ้นในใจเพราะทุกวันนี้ในสายตาของหมากภูมิ เธอก็ไม่ต่างอะไรกับการเป็นแค่พนักงานคนหนึ่งในบริษัทของเขา ไม่ได้มองเธอเป็นคนรักเหมือนเดิมอีกแล้วเพราะสายตาของเขาเฉยชาต่อเธอมาก

และในระหว่างที่นิรดากำลังยืนลังเลท่ามกลางเหล่าพนักงานที่รอค่อยให้เธอเปิดการ์ดออกอ่านอยากใจจดใจจ่ออยู่นั้น เจ้าของกล่องของขวัญตัวจริงได้เดินเข้ามาและยืนเท้าสะเอว มองพนักงานของตัวเองที่เวลานี้ควรนั่งประจำอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเองไม่ใช่พากันมายืนรวมตัวกันกลางออฟฟิศแบบนี้

“ทำอะไรน่ะ”

พรึบ แยกย้ายจ้า...

เพียงแค่ได้ยินเสียงของหมากภูมิทุกคนก็พร้อมใจกันสลายตัวแล้วกลับไปนั่งทำงานที่โต๊ะของตัวเองประหนึ่งว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่คอยเปิดหูรอฟังตลอดเวลา มือทำงาน ตามองจอแต่หูแอบฟังได้!

“ไวกันเชียวนะพวกนี้” มันน่าเรียกมาอบรมจริงๆ ลูกน้องแต่ละคนเนี่ย จ้างให้มาทำงานไม่ได้จ้างให้มาเป็นไทยมุง

“สวัสดีครับป้าไหม”

ยกมือขึ้นไหว้คนสูงวัยกว่า หมากภูมิไม่ได้เป็นคนถือยศถือศักดิ์อะไร ป้าไหมเป็นแม่บ้านของบริษัทก็จริงแต่เขาก็เคารพคนที่มีอายุมากกว่า

ทักทายป้าไหมเสร็จแล้วจึงหันมามองหน้านิรดา ก่อนจะเลื่อนลงไปมองสิ่งที่อยู่ในมือของเธอ ส่วนกล่องของขวัญอันใหญ่โตนี้มากภูมิเห็นตั้งแต่เปิดประตูเข้ามาแล้วและยังแอบสงสัยอยู่ว่าของใคร ‘รกมาก’

“อย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือของนิ่ม เมื่อวานพี่พูดไม่ชัดเหรอว่าพี่ไม่ต้องการอะไรแบบนี้ เอาเวลาทำเรื่องไร้สาระไปนั่งดูบัญชีของบริษัทให้มันเรียบร้อยดีกว่าไหม”

“พี่หมาก...”

“อย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือของนิ่ม เมื่อวานพี่พูดไม่ชัดเหรอว่าพี่ไม่ต้องการอะไรแบบนี้ เอาเวลาทำเรื่องไร้สาระไปนั่งดูบัญชีของบริษัทให้มันเรียบร้อยดีกว่าไหม”

นี่คือประโยคแรกที่เขาทักทายเธออย่างนั้นเหรอ ไม่ยิ้มให้กันไม่ว่า แต่เขาเลือกที่จะพูดจาเหมือนตำหนิกันทั้งที่เธอยังไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ยืนอยู่ตอนนี้ก็แทบจะกลั้นหายใจอยู่แล้วยังมากล่าวว่าเหมือนเธอทำงานไม่ดีอีก

ทุกวันนี้ไม่ได้มีแค่เขานะที่ทุ่มเทเพื่อบริษัท เธอเองก็ทุ่มเทเหมือนกันเพราะบริษัทนี้เราสองคนช่วยกันสร้างขึ้นมา เธอเลือกที่จะให้สิทธิ์เขาเป็นเจ้าของ เพราะความสามารถและความเป็นผู้นำของหมากภูมิ และเธอเชื่อว่าหมากภูมิจะพาบริษัทของเราไปได้ไกลแน่

เธอขออยู่เคียงข้างเขา เป็นกำลังใจให้เขาและพร้อมช่วยเหลือเขาทุกอย่างที่เขาอยากให้เธอทำ แต่นี่อะไร ทำไมถึงได้ไร้เยื่อใยกับเธอเหลือเกิน

“พี่หมากยังไม่ได้ฟังคำตอบของนิ่มเลยนะคะ”

ก่อนจะว่าเธออย่างน้อยก็ควรจะถามกันสักหน่อยไหม แต่คงไม่จำเป็นเพราะเขาทำร้ายจิตใจของเธอไปแล้วและดูเหมือนจะมีแค่หมากภูมิที่ไม่รู้ตัว ว่าตัวเองพูดจาไม่ดีกับเธอเพราะป้าไหมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ นิรดายังสัมผัสได้และคิดว่าครั้งนี้หมากภูมิทำไม่ถูกต้อง

สองคนนี้จะมีปัญหาอะไรอยู่ป้าไหมคงไม่กล้าเข้าไปหารู้เพราะมันเป็นเรื่องของเจ้านาย แต่เรื่องที่หมากภูมิกำลังทำตัวไม่ดีต่อแฟนสาวเพราะเข้าใจผิดโดยไม่มีการถามไถ่ที่มาที่ไปก่อน เรื่องนี้ป้าไหมคิดว่าเธอสามารถช่วยนิรดาได้เพราะเธอรู้ว่ากล่องของขวัญนี้นิรดาไม่ได้เป็นคนส่งของนี้มา

และถ้าหมากภูมิอยากตำหนิใครสักคนจริง ๆ คนนั้นไม่ควรเป็นนิรดาแต่ควรเป็นคนที่ส่งของขวัญมาให้เขามากกว่าไม่ใช่มาว่าคุณนิ่มของป้ามั่วซั่วแบบนี้!

“คุณนิ่มไม่ได้เป็นคนทำกล่องนี้มาหรอกค่ะคุณหมาก พวกเราต่างก็ไม่มีใครรู้ว่าคนที่ส่งกล่องของขวัญผูกริบบิ้นใหญ่โตนี้เป็นใคร” และตอนนี้ป้าไหมคิดว่าคงไม่มีใครอยากจะรู้แล้ว เพราะกล่องเจ้าปัญหานี้ทำให้นิรดาเดือดร้อน

ป้านิ่มกล้าพูดเลยว่าทุกคนในออฟฟิศรักนิรดามากเพราะเธอเป็นคนน่ารักและเป็นกันเองกับทุกคน ใครได้คุยหรือได้ทำงานด้วยต่างสบายใจกันทั้งนั้น ไม่มีใครเขาเกร็งเหมือนตอนคุยกับหมากภูมิหรอก