บทที่ 2 ไม่ชอบใจ 50%

บทที่ 2 ไม่ชอบใจ 

หลังจากพ้นร่างสาวใช้อย่างพิมพิไลไปแล้ว ปุริมทิ้งไหล่ลง ทอดถอนหายใจกับความไร้สติของตนเองจนเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น แม้ช่วงที่ได้ลิ้มรสความหวานจากกายสาว เขาจะรู้ตัวก็เถอะ แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการอยู่ดี แต่ยามนั้นต่อให้เอาช้างมาฉุดก็หยุดเขาไม่ได้ ปุริมพาร่างสูงใหญ่ของตนเองลงไปแช่น้ำอุ่นให้คลายอาการเมื่อยขบจากเพลิงสวาทที่เพิ่งสาดใส่สาวใช้ไปเมื่อครู่ ทั้งยังหวังดับความร้อนรุ่มในกายที่มันยังปะทุอยู่ แม้ได้รับการปลดปล่อยแล้วก็ตาม 

ต้องยอมรับว่าปุริมไม่เคยมองพิมพิไลเป็นผู้หญิงคนหนึ่งเลยแม้สักครั้ง เขาเห็นเธอเป็นน้องสาวด้วยซ้ำ มีความเอ็นดูตั้งแต่มิสเตอร์พอลและภรรยาฝากฝังไว้ให้มาทำงานบ้าน หลังจากสองสามีภรรยาต้องกลับไปยังประเทศบ้านเกิดของตนเองโดยไม่สามารถพาสาวใช้แสนซื่อสัตย์คนนี้ไปอยู่ด้วยได้ ปุริมยังจำครั้งแรกที่พบกันได้ พิมพิไลเอาแต่ก้มหน้านั่งพับเพียบข้างเก้าอี้หนังฝรั่งเศส ขณะมิสเตอร์พอลพูดคุยกับเขา เจียมเนื้อเจียมตัวจนเขาเอ็นดู ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ใช่คนเจ้ายศเจ้าอย่างเสียหน่อย บอกให้นั่งบนเก้าอี้ก็ไม่ทำ 

“เธอชื่ออะไรนะ?”

“เอ่อ…หนูชื่อพิมค่ะคุณท่าน” สาวเจ้าอ้อมแอ้มเอ่ยปาก มิหนำซ้ำยังใช้สรรพนามเรียกขานปุริมจนคิดว่าตนเองอายุราวหกสิบก็ไม่ปาน ปุริมยิ้มขัน

“เงยหน้าเถอะ เมื่อยคอแย่แล้ว” นั่นแหละเขาถึงได้เห็นดวงหน้าหวาน ดวงตากลมโตที่ยังคงฉายแววกังวลอยู่ไม่น้อย

“นับจากนี้มาทำงานที่บ้านนี้นะ” 

“จริงเหรอคะ?!” พิมพิไลปิดความดีใจไว้ไม่มิด ดวงตาราวกระต่ายน้อยสุขสกาวแวววับ 

“ขอบคุณค่ะคุณท่าน! ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวไหว้ปลก ๆ จนปุริมต้องโบกมือให้หยุด

“ฉันชื่อปุริม เรียกคุณปุมแบบคนอื่นก็ได้ ไม่ต้องเรียกคุณท่านหรอก ฟังแล้วรู้สึกแก่พิกล” ปุริมส่งยิ้มให้สาวใช้คนใหม่ในบ้านของตนเอง และหลังจากนั้นพิมพิไลก็เข้ามาเป็นหนึ่งในสมาชิกของบ้าน โดยเธอทำหน้าที่ได้เป็นอย่างดี ไม่ขาดตกบกพร่อง ทั้งแม่บ้านดูแลห้องหับเสื้อผ้าเขาให้หอมฉุยอยู่ทุกวัน อาหารการกินแต่ละมื้อก็เรียกว่าถูกปากจนเขาติดกินฝีมือของพิมพิไลไปแล้ว 

ปุริมถอนหายใจอีกครั้ง นึกโทษตัวเองที่เมามายจนขาดสติ เพ้อพกคิดถึงอดีตคนรักที่หักหลังทำร้ายเขาได้เจ็บแสบ เขารู้สึกเหมือนคนโง่ที่ปล่อยให้หล่อนและเพื่อนสนิทสวมเขา เพราะไอ้อีสองคนนั้นแท้ ๆ ถึงทำให้เขาข้ามเส้นเจ้านายและลูกน้องจนเผลอไผลเกลือกกลิ้งตัวตนเข้าหาพิมพิไลจนหมดสิ้น 

ช่วงสาย ๆ ของวันปุริมเดินลงมากินอาหารหลังจากที่เมื่อคืนเขานอนไม่ค่อยหลับ เพิ่งจะมาหลับเอาตอนเกือบย่ำรุ่งเพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น ตาคมมองไปยังป้าแสงแม่บ้านเก่าแก่ที่กำลังจัดโต๊ะอาหารให้เขาอยู่ ซึ่งอันที่จริงหน้าที่นี้ส่วนมากจะเป็นพิมพิไลที่จัดการ 

“พิมมันบอกว่าไม่ค่อยสบาย วันนี้อยากพัก ป้าเลยมาจัดการแทนมันน่ะค่ะ” เขาไม่ได้ถาม แต่ป้าแสงเอ่ยปากแจ้งก่อน ปุริมทำเพียงพยักหน้าแล้วจัดการอาหารตรงหน้า ก่อนจะเดินไปยังโถงเพื่อนั่งทำงาน วันนี้เขาไม่ได้เข้าออฟฟิศเลือกเวิร์กฟอร์มโฮมแทน ชายหนุ่มนั่งทำงานจนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบบ่ายสามโมง เงยหน้ามาอีกครั้งก็เห็นรถยนต์สีดำจอดอยู่ข้างสวน จะว่าเป็นแขกของเขาป้าแสงต้องมาแจ้งเขาให้รับรู้แล้ว ปุริมเหยียดกายเต็มความสูง ขมวดคิ้วมองรถยนต์พลางส่ายสายตาไปทั่ว กำลังจะเดินออกไปดู ทว่าป้าแสงเดินมาเสียก่อน

“นั่นรถใครครับ?” 

“อ๋อ เจ้ายศมาเยี่ยมป้ากับลุงยอดค่ะ กำลังเอาของไปเก็บ ประเดี๋ยวก็คงมาที่ตึกใหญ่ค่ะ” ปุริมครางในลำคอ ‘ยศ’ คือบุตรชายของป้าแสงและลุงยอด เป็นรุ่นน้องเขาอยู่หลายปี สนิทสนมกันเป็นอย่างดี เนื่องจากยศเป็นเพื่อนเล่นมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ยศจบมหาวิทยาลัยจึงย้ายออกไปใช้ชีวิตข้างนอกกับแฟนสาวที่คบหาดูใจกันมาหลายปี

“อ้าว นั่นไง มาพอดีเลยค่ะ” ปุริมมองผ่านไหล่ป้าแสง เขาส่งยิ้มให้ผู้มาใหม่

“สวัสดีครับคุณปุม” ยศไหว้ทำความเคารพเจ้านายนอบน้อมอย่างเคย ปุริมตบไหล่อีกฝ่าย จากนั้นก็ชวนยศมานั่งคุยสัพเพเหระ ทั้งเรื่องงานและชีวิตช่วงที่ผ่านมา

“มาเยี่ยมพ่อแม่รอบนี้จะมาแจกการ์ดพี่ด้วยหรือเปล่า?” กับยศ ปุริมไม่เคยถือว่าตนเองเป็นเจ้านาย เขาให้ความเสมอตนกับอีกฝ่ายเสมอ เอ็นดูเป็นน้องชายอีกคนด้วยซ้ำ 

“เอ่อ…เปล่าหรอกครับ” คิ้วเข้มของคนถามเลิกขึ้น จากสีหน้าและท่าทางของยศ เขาดูอึดอัดจะพูดเรื่องที่ปุริมถาม 

“ผมกับแฟนเลิกกันแล้วครับคุณปุม ก็เลยว่าจะขอมาอาศัยอยู่ที่นี่สักระยะช่วงที่หาหอพักใหม่” ปุริมถอนหายใจทันทีที่ได้ยิน ตบไหล่เบา ๆ มองด้วยความเข้าใจและอนุญาตให้ยศอยู่ที่นี่ได้นานเท่าที่ต้องการ 

“ยังไงก็คนคุ้นเคยกันอยู่แล้ว ตามสบายเถอะ”

“ขอบคุณมากนะครับคุณปุม”

“อืม”