ในเรือนเบี้ยคุณปุริม

ในเรือนเบี้ยคุณปุริม

last updateLast Updated : 2024-11-06
By:  ปามาลีOngoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
17Chapters
928views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“กินยาคุมด้วยล่ะ ฉันไม่อยากให้มี 'ภาระ' เพิ่มเติม” ลำคอตีบตันต้องเค้นเสียงรับสิ่งที่ชายหนุ่มสั่ง น้ำตาไหลหลั่ง เสียตัวไม่พอยังเสียใจอีก การกระทำปุริมชัดเจน เขาไม่คิดรับผิดชอบทั้งชีวิตเธอและภาระเพิ่มเติม

View More

Chapter 1

บทที่ 1 ไม่อยากมีภาระเพิ่มเติม 50%

하늘에서는 시야를 먹먹하게 가릴 만큼.

함박눈이 사정없이 쏟아져 내렸다.

포근하게 대지를 덮어야 할 순백의 설화 위로 붉은 선혈이 비명처럼 흩뿌려져 있었다.

사방에서 몰아치는 비명과 칼날이 부딪히는 파열음.

고막을 찢을 듯 비극이 울려 퍼졌다.

낮은 초가집 사이 그 길을 따라.

얼어붙은 시신들이 구겨진 옷가지처럼 사방에 나뒹구는 지옥도의 한복판.

그 깊숙한 막다른 살육 현장의 끝.

서슬 퍼런 사츠마군의 칼날 수십 개가 한 여인을 에워싸고 있었다.

피비린내와 거친 사내들의 숨소리가 사방을 메우고.

절대절명의 순간, 생사의 기로에 서 있는 그녀의 선택은 단 하나뿐이었다.

그때.

거대한 무리가 물을 가르듯 좌우로 갈라졌다.

공기의 흐름마저 얼려버릴 듯한 침묵 속.

한 사내가 천천히 걸어 나왔다.

수많은 살육을 지휘하는 무장이라기에는 사내의 인상은 너무도 선하고 고왔다.

백석(白石)처럼 하얗고 수려한 얼굴.

선이 고운 이목구비는 얼핏 보면 고결한 귀족 자제를 연상케 했다.

하지만 그 고운 눈매 뒤에 감춰진 안광은 그 어떤 칼날보다 예리하고 차가웠다.

사츠마군 제1 선봉대, 부사령관 타카오.

그의 가죽 군화가 눈을 밟을 때마다 뽀드득거리는 기분 나쁜 소리를 내며 정적을 깨웠다.

가까이 다가선 그가 미동도 없이 서 있는 여인을 빤히 쳐다보며 나직하게 입을 열었다.

“겨우 의원인 여승 하나를 지키겠다고 이 많은 자들이 기꺼이 목숨을 바치다니.”

억울함과 분노로 잔뜩 붉어진 여인의 눈동자가 적국의 장수를 뚫어질 듯 노려보았다.

그때 타카오가 한 걸음 더 다가섰다.

사내의 거대한 체구가 다가올수록 여인의 머리 위로 짙은 그림자가 드리워졌다.

“하지만……”

“………”

“당신이 이 여민국의 공주라면 상황이 다르겠지요.”

허름하고 거친 회색 승복.

장신구 하나없이 단아하게 쪽진 머리.

초라한 차림새마저도 그녀의 기품을 결코 숨기지 못했다.

그때 먹구름 사이를 뚫고 낮게 드리워진 겨울의 반짝 햇살이 비스듬히 내려와 앉았다.

햇빛을 정면으로 받은 그녀의 눈동자가 마치 정제된 금을 녹여낸 듯 농밀한 황금빛으로 번뜩였다.

쿵ㅡ!

이성보다 먼저 그의 심장이 낮게 요동쳤다.

그리고 ‘황금빛 눈동자’를 찾던 쇼군의 은밀한 명령이 그의 뇌리에 번개처럼 들이쳤다.

순간 그의 손끝이 미세하게 떨리기 시작했다.

[설마…… 쇼군의 은인이 여민국의 공주였단 말인가.]

그는 여인의 얼굴을 다시 한번 샅샅이 뜯어 보았다.

범접할 수 없는 아우라.

사람의 시선을 단숨에 사로잡는 절색의 아름다움.

그때 그의 예리한 촉이 슥 하고 귓가를 스쳤다.

[혹시…… 쇼군의 여인?]

타카오의 눈빛은 더욱 냉정하고 차갑게 굳어졌다.

그는 시선을 돌리며 낮게 읊조렸다.

“이 여자는 내가 데려가지. 쇼군(將軍)에게 상납하기 딱 좋은 제물이니.”

타카오의 서늘한 명령이 떨어지자마자, 덩치 큰 병사들이 여인을 향해 손을 뻗었다.

그러자 그녀는 주춤거리며 뒷걸음질을 쳤다.

하지만 이미 등 뒤는 허물어진 돌벽. 막다른 길이었다.

도망칠 곳이 없음을 깨달은 순간, 여인의 눈이 매서워졌다.

그러더니 다가오는 병사의 허리춤에서 순식간에 단도를 빼앗아 들었다.

이대로 그들의 노리개가 될 수는 없었다. 차라리 죽음을 택하리라.

스윽ㅡ!

찰나의 망설임도 없는 결연한 손길.

시퍼렇게 날이 선 칼날이 그녀의 하얀 목덜미에 사정없이 그어지던 그 순간.

타카오가 본능적으로 몸을 날려 그녀의 거침없는 손길을 막아섰다.

서걱ㅡ.

소름 끼치는 마찰음과 함께.

파고드는 칼날을 막기 위해 그가 선택한 것은 자신의 맨손.

타카오의 단단한 손바닥이 여인의 칼날을 힘껏 움켜쥐었다.

뜨거운 핏줄기가 하얀 눈밭 위로 후두둑 떨어져 붉은 구멍을 만들었다.

살이 잘려 나가는 고통에도 그의 표정에 동요조차 없었다.

오히려 여인에게 달려드는 부하들을 차분하게 손을 들어 물렸다.

“물러서라.”

눈앞에서 뚝뚝 떨어지는 침략자의 붉은 선혈.

마땅히 사그러야할 목숨이건만, 의원으로서의 본능은 순간 그녀를 멈칫하게 만들었다.

타카오는 그 틈을 절대 놓치지 않았다.

탁ㅡ!

그는 능숙한 손놀림으로 여인의 손에서 칼을 단숨에 빼앗았다.

하지만 여민국의 공주는 그렇게 호락호락한 인질이 아니었다.

칼을 빼앗긴 그녀는 일말의 주저함도 없이 자신의 혀를 힘껏 베어 물었다.

순식간에 탐스러운 입술 사이로 검붉은 피가 배어 나오기 시작했다.

타카오의 표정이 처음으로 거칠게 구겨졌다.

냉정했던 그의 이성이 순식간에 끊어져 여인의 턱을 거칠게 움켜쥐었다.

그는 손에 흐르는 피 따위는 아랑곳하지 않았다.

피 묻은 사내의 커다란 손이 그녀의 작고 하얀 얼굴을 무자비하게 짓눌렀다.

이내 여인의 입술에서 고통의 신음이 흘러나왔다.

멈칫 없는 그의 손이 억세게 힘을 주어 그녀의 턱을 강제로 벌리자.

자결에 실패한 여인의 황금빛 눈동자에서 눈물 한 방울이 툭 소리를 내며 떨어졌다.

순간, 타카오는 시간이 멈춘 듯한 착각에 빠졌다.

비통함으로 자신을 노려보는 그 신비로운 눈동자에 온 정신을 빼앗겼다.

지독하게 매혹적이고 위험한 아름다움.

평생 전장을 누비며 수많은 미색을 보아왔으나, 이토록 심장을 기묘하게 뛰게 만드는 존재는 처음이었다.

“으읍…!”

여인이 신음하며 밀쳐내려하자 그제야 타카오는 간신히 정신을 차렸다.

손등에 닿은 눈물의 감촉이 불로 지진 듯 뜨거웠다.

심장이 기묘하게 뛰었다.

그는 서둘러 무명 손수건을 품에서 꺼내어 가녀린 숨을 내뿜는 그녀의 입안에 손가락을 밀어 넣으며 거칠게 재갈을 물렸다.

그 손끝에 닿는 그녀의 여리고 뜨거운 숨결 그리고 젖은 감촉.

낯선 자극이 척추를 타고 번지자 타카오의 굳은 눈빛에 미세한 균열이 일었다.

하지만 매정하게 시선을 돌렸다.

그리고 그는 그녀의 가녀린 손목을 포승줄 대신 자신의 손으로 꽉 움켜쥐었다.

결코 놓치지 않겠다는 듯.

그는 여인을 이끌고 사츠마군의 본거지인 낙성으로 향했다.

거대한 폭풍의 핵이자.

지독한 집착을 가진 괴물.

쇼군이 기다리고 있는 그 지옥을 향해.

타카오는 당당하면서도 초조한 걸음으로 성큼성큼 걸어갔다.

이번 전쟁의 최고의 전리품.

그것은 쇼군에게 바칠 가장 완벽한 제물이자.

동시에 그 자신마저 빠져들게 만들 핏빛 운명의 시작이었다.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
17 Chapters
บทที่ 1 ไม่อยากมีภาระเพิ่มเติม 50%
บทที่ 1 ไม่อยากมีภาระเพิ่มเติมเวลาเกือบสองนาฬิกา แสงไฟหน้ารถสาดเข้ามาภายในบ้านเรียกให้สาวใช้ร่างอ้อนแอ้นต้องกุลีกุจอวิ่งไปดู ประตูรถเปิดออกพร้อมกับคนร่างสูงใหญ่ที่มีอาการไม่สู้ดีนัก แข้งขาดูเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าเห่อแดงด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ “พิมมาช่วยลุงประคองคุณปุมไปที่ห้องที” “จ้ะ ลุงยอด” ทั้งสองช่วยกันประคองร่างสูงใหญ่มาจนถึงห้องอย่างทุลักทุเล ด้วยชายหนุ่มสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตร เกือบล้มหน้าหงายตอนขึ้นบันไดหลายรอบ ทว่าก็พาเจ้านายหนุ่มมาส่งถึงเตียงได้ “เฮ้อ! เล่นเอาเหงื่อแตก” ลุงยอดปาดเหงื่อ ถอนหายใจเสียงดัง“ไม่น่าเชื่อว่าคุณปุมจะเมาได้ขนาดนี้เพราะผู้หญิงคนเดียว” คนฟังทำเพียงเหล่มองไปทางร่างสูงใหญ่ที่นอนหายใจสม่ำเสมออยู่บนเตียงขนาดคิงไซซ์ หญิงสาวไม่ได้แสดงความคิดเห็นใด ๆ แต่ในใจก็แอบสงสารเจ้านายหนุ่มมิใช่น้อย คุณปุม หรือ ปุริม เจ้านายหนุ่มวัยสามสิบห้าปี บิดาและมารดาเสียชีวิตตั้งแต่สิบปีก่อน เขาจึงใช้ชีวิตอยู่ลำพังจนกระทั่งเมื่อสามปีก่อนได้รู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่ง ความรักผลิบานจนเกือบได้แต่งงาน ทว่า…กลับเกิดเหตุไม่คาดฝัน ปุริมจับได้ว่าหล่อนนอกกายและนอกใจมีความสัมพันธ์กับเพื
Read more
บทที่ 1 ไม่อยากมีภาระเพิ่มเติม 1000%
“คุณ..ปุ…ม” หมดสิทธิ์พูดอีกครั้ง ลมหายใจติดขัด ทั้งร่างกายยังบิดร่อนราวต้องของร้อน เพียงแค่ปลายนิ้วเรียวสะกิดสะเกาในจุดอ่อนไหว กายและใจพิมพิไลก็หลอมเหลวไร้เรี่ยวแรงต้านทาน ใบหน้าคมคายเลื่อนต่ำโดยใช้เพียงจมูกในการแตะต้องกายสาว ผ่านลาดไหล่ แวะหยอกเย้าทรวงเต้า ดูดกลืน บีบเคล้น สร้างอารมณ์หวามไหวให้แก่พิมพิไลที่ยามนี้ไร้สติไม่ต่างจากปุริม “แพร…สวยจัง” หากชื่อที่เจ้านายหนุ่มเอ่ยฉุดรั้งความรู้สึกของพิมพิไลตื่นขึ้น หญิงสาวผลักใบหน้าคมออกห่าง เขาซวนเซเพราะไม่ได้ตั้งตัว “พิมเองค่ะ ไม่ใช่คุณแพร” ร่างอ้อนแอ้นรีบลุกจากเตียง หากกลับโดนเกี่ยวเอวทุ่มลงเตียงอีกรอบ คราวนี้ปุริมเปลือยเปล่าไม่เหลืออาภรณ์ติดกายแล้ว มันจึงทำให้พิมพิไลรู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังต้องการปลดปล่อย“อื้อ…คุณปุ…ม” ความปรารถนาของปุริมชัดเจนมากขึ้น เมื่อมันขยับขยายในพื้นที่ที่ไม่เคยมีใครเข้าไปแตะต้อง สิ่งนั้นวกวนอยู่ระหว่างกลาง สร้างความรู้สึกแปลกใหม่ให้พิมพิไล หญิงสาวไม่เป็นตัวเอง คอยส่ายสะโพกเข้าหาสิ่งนั้นและต้องการมากกว่าที่ปุริมมอบให้ “อ๊ะ!” และเธอก็ได้สิ่งที่ต้องการเพียงแต่เป็นปลายนิ้วที่เข้ามาสำรวจความผุดผ่องชุ่มชื้นด้านใ
Read more
บทที่ 2 ไม่ชอบใจ 50%
บทที่ 2 ไม่ชอบใจ หลังจากพ้นร่างสาวใช้อย่างพิมพิไลไปแล้ว ปุริมทิ้งไหล่ลง ทอดถอนหายใจกับความไร้สติของตนเองจนเกิดเหตุไม่คาดคิดขึ้น แม้ช่วงที่ได้ลิ้มรสความหวานจากกายสาว เขาจะรู้ตัวก็เถอะ แต่ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการอยู่ดี แต่ยามนั้นต่อให้เอาช้างมาฉุดก็หยุดเขาไม่ได้ ปุริมพาร่างสูงใหญ่ของตนเองลงไปแช่น้ำอุ่นให้คลายอาการเมื่อยขบจากเพลิงสวาทที่เพิ่งสาดใส่สาวใช้ไปเมื่อครู่ ทั้งยังหวังดับความร้อนรุ่มในกายที่มันยังปะทุอยู่ แม้ได้รับการปลดปล่อยแล้วก็ตาม ต้องยอมรับว่าปุริมไม่เคยมองพิมพิไลเป็นผู้หญิงคนหนึ่งเลยแม้สักครั้ง เขาเห็นเธอเป็นน้องสาวด้วยซ้ำ มีความเอ็นดูตั้งแต่มิสเตอร์พอลและภรรยาฝากฝังไว้ให้มาทำงานบ้าน หลังจากสองสามีภรรยาต้องกลับไปยังประเทศบ้านเกิดของตนเองโดยไม่สามารถพาสาวใช้แสนซื่อสัตย์คนนี้ไปอยู่ด้วยได้ ปุริมยังจำครั้งแรกที่พบกันได้ พิมพิไลเอาแต่ก้มหน้านั่งพับเพียบข้างเก้าอี้หนังฝรั่งเศส ขณะมิสเตอร์พอลพูดคุยกับเขา เจียมเนื้อเจียมตัวจนเขาเอ็นดู ทั้ง ๆ ที่เขาไม่ใช่คนเจ้ายศเจ้าอย่างเสียหน่อย บอกให้นั่งบนเก้าอี้ก็ไม่ทำ “เธอชื่ออะไรนะ?”“เอ่อ…หนูชื่อพิมค่ะคุณท่าน” สาวเจ้าอ้อมแอ้มเอ่ยปาก มิหน
Read more
บทที่ 2 ไม่ชอบใจ 100%
หลังจากนั้นปุริมก็กลับมานั่งทำงานตามเดิมจนเกือบใกล้ถึงเวลาตั้งโต๊ะอาหารค่ำ ชายหนุ่มเหยียดกายไล่ความเมื่อยขบ ไล่สายตามองไปยังสวนที่ยามนี้มีฝนโปรยปรายลงมาเบา ๆ ร่างสูงเดินออกไปรับกลิ่นไอดินและไอฝน มือใหญ่วาดไปเบื้องหน้า หยดน้ำหยดลง เบา ๆ ดื่มด่ำกับบรรยากาศที่ได้สัมผัสจนเผลอผิวปาก หากฉับพลันสีหน้ากลับแปรเปลี่ยน คิ้วเข้มขมวดมุ่น เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะใส ๆ ดังลอยมาตามลม ขายาว ๆ ก้าวไม่ถึงนาทีก็ถึงต้นเสียง ปุริมหรี่ตามองร่างชายหญิงสองคนที่หัวร่อต่อกระซิกกันอย่างสนุกสนาน ชายหนุ่มเพิ่งเคยเห็นพิมพิไลหัวเราะและยิ้มกว้างมากขนาดนี้ และความสนิทสนมของเธอและยศทำให้ปุริมรู้สึก ‘ไม่ชอบใจ’ เอาเสียเลย ชายหนุ่มยืนมองทั้งสองพูดคุยหยอกล้ออยู่สักครู่หนึ่ง ก่อนที่พิมพิไลจะรู้สึกถึงกระแสบางอย่างจากเบื้องหลัง หญิงสาวหันมองพบเจ้านายหนุ่มกำลังยืนหน้าเครียดขรึมอยู่ไม่ไกล ก้อนน้ำลายจุกอยู่บริเวณคอ ร้อนผ่าวขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ตาคมดูดุกร้าวจนใจสั่นกลัว พิมพิไลก้มหน้าลงคล้ายรู้ตัวว่าผิด แต่หากพิจารณาดี ๆ เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย แค่คุยหยอกล้อเล่นกับยศเท่านั้นเอง“คุณปุมต้องการรับอะไรไหมครับ?” ยศมองสาวใช้รุ่นน้
Read more
บทที่ 3 ในเรือนเบี้ย 50%
บทที่ 3 ในเรือนเบี้ยชุดเครื่องนอนถูกเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด ไม่ใช่สาเหตุมาจากแมลงร้ายตัวใดหรอก หากเป็นมนุษย์ร่างใหญ่ที่กำลังเปลือยท่อนบนผูกปมผ้าขนหนูเอวท่อนล่าง ยืนสูบบุหรี่มองร่างอ้อนแอ้นทำการเปลี่ยนชุดเครื่องนอนใหม่ทั้งหมด หลังจากเหตุการณ์สวาทสิ้นสุดลง พิมพิไลทำอย่างคล่องแคล่วแม้จะเพิ่งผ่านเรื่องเสียแรงและเสียน้ำไปเมื่อครู่ หากเมื่อร่างอ้อนแอ้นหมายหอบชุดเครื่องนอนทั้งหมดเข้าอก หญิงสาวกลับซวนเซทำท่าจะล้ม ดีที่ได้ปุริมคว้าเอวไว้ก่อน มือใหญ่ร้อนผ่าวจนสาวร่างเล็กต้องเบี่ยงตัวหนี ใกล้ชิดเพียงเท่านี้เผลอไผลให้ใจเตลิดคิดเรื่องวาบหวามที่เพิ่งเกิดขึ้น“กินยาคุมด้วยล่ะ” ปุริมสั่ง สีหน้าและแววตายังคงเรียบเฉย ไร้ความรู้สึก “รู้ใช่ไหมว่าเรื่องที่เกิดขึ้น…” ปุริมเบี่ยงหน้ากลับมามองด้วยสายตาว่างเปล่าอีกครั้ง พิมพิไลสบตาคมหวังพบเจอความรู้สึกที่ทอสายใยมาให้เธอบ้าง ทว่ามันกลับไม่มีแม้แต่น้อย และที่ชายหนุ่มพูดเช่นนั้น ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าต้องจัดการเรื่องนี้อย่างไร ต้องอยู่อย่างไร้ปากและเสียง ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาดพิมพิไลไม่เคยรู้มาก่อนว่าเจ้านายหนุ่มเย็นชาได้ถึงเพียงนี้ สาวใช้เม้มปากแน่น พยักหน้าร
Read more
บทที่ 3 ในเรือนเบี้ย 100%
“คะ?” คำถามอะไรของเขา พิมพิไลไม่เข้าใจ ปุริมทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคออย่างหงุดหงิด ผลักไหล่เล็กเข้ามาในห้อง เขาลงกลอนล็อกประตูอย่างดี “ที่มีน่ะหมดหรือยัง?” คราวนี้พิมพิไลรู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้าหมายถึงอะไร มือใหญ่เริ่มเคลื่อนไหว ลูบไล้เนื้อตัว หญิงสาวพยักหน้าช้า ๆ แล้วจากนั้นไฟสวาทก็เริ่มมอดไหม้ทั้งกายและใจของเธอ พิมพิไลถูกปุริมเข้ามาประชิดเป็นเนื้อเดียวกัน สัมผัสร้อนรุ่มพาเอาใจเตลิดเปิดเปิง หญิงสาวล่องลอยไปกับความสุขที่ถูกปรนเปรอ ก่อนจะถูกเหวี่ยงลงมายังพื้นดินพร้อมกับเสียงคำรามข้างหูว่าปุริมได้ลุล่วงสำเร็จแล้ว สายธารอุ่นรินรดอยู่ภายในตัวเธอ พอเขาถอนกายออกมันก็ไหลบ่าออกมาจนเปื้อนผ้าปูที่นอน พิมพิไลจัดการกับร่อยรอยที่เหลือไว้ เหล่มองปุริมที่กำลังสวมเสื้อผ้ากลับไปตามเดิม “พรุ่งนี้สาย ๆ ฉันจะพาไปโรงพยาบาล” พิมพิไลไม่ได้ถามแม้สีหน้าจะเต็มไปด้วยความสงสัย เธอไม่ได้ป่วย แล้วเหตุใด… “จะฉีดยาคุมหรือจะฝังก็เลือกเอา” นาทีนั้นลมหายใจสะดุด ไม่กล้าแม้แหงนหน้ามองอีกฝ่าย ปุริมคงไม่อยากมีภาระเพิ่มเติมอย่างที่เคยเอ่ยปาก และเขาเลือกวิธีที่จะทำให้ตัวเองสบายตัวและสบายใจที่
Read more
บทที่ 4 เมนูที่อยากกิน 50%
บทที่ 4 เมนูที่อยากกิน ธุระยามเช้าเสร็จสิ้นแล้ว พิมพิไลเลือกการฝังยาคุมกำเนิดแบบสามปีแทนการฉีดยาคุมทุกสามเดือน หมออธิบายว่าช่วงแรกเธออาจจะมีประจำเดือนอยู่และอาจจะมีมากเกินปกติไม่ต้องกังวลใจไป และหลังจากนั้นประจำเดือนจะมาปกติหรือบางคนอาจจะไม่มีประจำเดือนตลอดช่วงระยะเวลาฝังยาคุม ทั้งนี้ทั้งนั้นขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคล พิมพิไลนั่งฟังคุณหมออธิบายและกล่าวขอบคุณ ปุริมจัดการค่าใช้จ่ายทั้งหมด และกำลังพาพิมพิไลไปยังสถานที่แห่งหนึ่งหญิงสาวได้รับเอกสารสำหรับเรียนมหาวิทยาลัยภาคพิเศษมาปึกใหญ่ เหล่มองคนข้างกายที่กำลังจดจ่ออยู่กับท้องถนน พิมพิไลใจเต้นด้วยความดีใจทันทีที่รู้ว่าเธอได้รับโอกาสได้เรียนอีกครั้ง “ปกติที่บ้านมีวันหยุดให้สองวันต่อสัปดาห์อยู่แล้ว เสาร์อาทิตย์เธอก็มาเรียนที่นี่แล้วกัน ไม่ไกลจากบ้าน” ปุริมว่าขณะยื่นเอกสารสมัครเรียนมาให้ จากนั้นพิมพิไลก็ถูกพาตัวไปยังห้องสตูดิโอ ถ่ายรูปยื่นใบสมัครเรียน ใช้เวลาไม่นานทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อย เพียงแค่มีเงินก็บันดาลเรื่องที่ยากให้เป็นง่าย พิมพิไลได้รับบัตรนักศึกษาและจะเริ่มเรียนในวันเสาร์ที่จะถึงนี้“ขอบคุณมาก ๆ นะคะคุณปุม พิมดีใจมาก ๆ เลยค่ะ พิมไม่
Read more
บทที่ 4 เมนูที่อยากกิน 100%
“ทำไมทำตาขวางใส่กู?” ธรรศหนุ่มเพลย์บอย กระซิบเย้า ๆ ทั้งยังใช้ศอกกระทุ้งท้องปุริมอีก มองเพื่อนหนุ่มกับสาวใช้แล้วรู้สึกไม่ชอบมาพากล ปุริมแปลกไปจากครั้งก่อนที่เคยพบเจอ ดูเหมือนเพื่อนของเขาจะทำใจเรื่องของผู้หญิงคนนั้นได้แล้ว และคงได้รังใหม่ให้ได้กกกอดสร้างไออุ่น“ไม่ยักรู้ว่ามึงออกมาเดินห้างได้ด้วย” ธรรศรู้ว่าปุริมเป็นพวกเก็บเนื้อเก็บตัวไม่ค่อยสุงสิงกับใคร เพื่อนคนนี้ไม่ชอบคนหมู่มาก ออกแนวขี้รำคาญ ชอบอยู่ตามลำพัง จะเข้าสังคมเฉพาะจำเป็นเท่านั้น ปุริมไม่ตอบ ธรรศจึงเลือกเบี่ยงสายตาไปที่สาวร่างอ้อนแอ้นที่ยืนกะพริบตาปริบ ๆ อยู่ “มาซื้อของเหรอครับ?” “เอ่อ…ค่ะ คุณปุมใจดีซื้อพวกอุปกรณ์ไอทีไว้ให้พิมค่ะ เวลาเรียนจะได้สะดวก” ธรรศพยักหน้าหงึกหงักเหล่มองปุริมที่เอาแต่ยืนเงียบ พิมพิไลเป็นผู้ให้ความกระจ่างกับสิ่งที่สงสัยทั้งหมด เขาเอียงตัวกระซิบกระซาบกับเพื่อนในแก๊ง “เดี๋ยวนี้เป็นเสี่ยเหรอมึง ให้ทั้งการศึกษาและของใช้” คำตอบยังคงเป็นความเงียบ ธรรศนึกสนุกอยากแกล้งเพื่อนต่อ แต่มือถือเขามีสายเข้าเสียก่อนจึงโบกมือลาทั้งสอง แต่ไม่วายยักคิ้วหลิ่วตาให้คนที่ท
Read more
บทที่ 5 สถานะ ‘ผัว’ 50%
บทที่ 5 สถานะ ‘ผัว’ ทุกคนภายในบ้านต่างมีสีหน้าไม่ต่างกัน และจุดโฟกัสของดวงตาก็อยู่ที่ร่างบอบบางของแพรไหมอดีตคนรักของปุริม ซึ่งบัดนี้เจ้าหล่อนกำลังบีบน้ำตาร้องไห้สะอึกสะอื้นกอดเอวปุริมแน่น พิมพิไลเหลือบมองเพียงนิด ก่อนเบี่ยงหน้าหลบเมื่อเผลอสบเข้ากับดวงตาคมเข้ม ใจดวงน้อยสั่นสะท้าน รู้สึกหึงหวงปุริมขึ้นมา จนต้องหลบฉากออกมาอยู่ด้านหลังป้าแสง ลุงยอดและยศ ในใจพะวักพะวนว่าปุริมจะให้อภัยแพรไหมและกลับมาคบกันดังเดิม “แพรขอโทษนะคะพี่ปุม แพรผิดไปแล้ว ให้อภัยแพรเถอะนะคะ” น้ำตาที่ร่วงหล่นอาบแก้มแพรไหม ไม่ได้ทำให้ปุริมรู้สึกสงสารแม้แต่น้อย ชายหนุ่มดึงแขนเล็กออกแล้วเหวี่ยงหล่อนออกห่างไปเกือบสองเมตร ดวงตาคมราวเหยี่ยวมองอดีตคู่รักด้วยสายตาดูแคลน ปุริมรู้ดีถึงสาเหตุที่เจ้าหล่อนปรากฏกายในครั้งนี้ คงไม่พ้นเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ คนที่เคยเป็นเพื่อนสนิทเขาเป็นลูกหลานผู้มีอิทธิพลทางการเมือง เป็นคนหน้าใหญ่ ใจโต จ่ายไม่อั้น มีฐานะทางสังคมและการเงินดีกว่าปุริมอยู่หลายขุม อันมาจากธุรกิจสีเทาที่คนในตระกูลทำทั้งนั้น ปุริมเพิ่งเห็นข่าวเมื่อวานช่วงค่ำ ๆ เรื่องการบุกจับกุมเครือข่า
Read more
บทที่ 5 สถานะ ‘ผัว’ 100%
“แล้วนายยุ่งอะไรด้วยยศ แฟนหรือผัวก็ไม่ใช่” เจ้านายหนุ่มกระตุกยิ้มเอ่ยเสียงเย็น เอนกายกับโซฟาหนังหลุยส์พร้อมทั้งวาดขายาวออกไปเกือบโดนยศ ชายหนุ่มตวัดขาไขว่ห้าง เหลือบมองยศที่เคยเป็นลูกไล่เขามาตลอด หากบัดนี้กำลังกางปีกพร้อมปกป้องผู้หญิงที่เป็นของเขามาตั้งแต่ต้น ด้านยศก็ออกอาการหัวเสียไม่น้อย เขาสู้อุตส่าห์มาพูดกับปุริมดี ๆ เพราะอย่างไรก็คิดว่าเจ้านายหนุ่มคงยังหลงเหลือความดีอยู่บ้าง ทว่าไม่เลย “ผมไม่คิดว่าคุณปุมจะเป็นคนแบบนี้ การกระทำของคุณปุมมันเลวร้ายมากสำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง” “ฉันไม่เคยบอกว่าตัวเองเป็นคนดี” ปุริมเหยียดกายขึ้นเต็มความสูง มองต่ำไปยังยศ แสยะยิ้มมุมปาก พร้อมตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ “อย่ายุ่งเรื่องของฉันจะดีกว่า” “แต่คุณปุมทำไม่ถูก ผมรู้นะว่าคุณปุมแค่เอาพิมไว้เป็นตัวแทนของคุณแพรน่ะ” ไหล่กว้างยักขึ้นไม่ยี่หระ ปรายตามองอีกครั้ง ทำนองว่าที่ยศพูดนั้นถูกต้องหมด “นายชอบพิมเขาหรือไงถึงได้เป็นเดือดเป็นร้อนแทนขนาดนั้น ขนาดเจ้าตัวเขายังไม่พูดอะไรเลย” “คุณปุม!” ยศเริ่มโมโห เกลียดท่าทางยโสและไม่สนใจว่าใครจะเจ็บปวด
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status