ยืมประกายตาเธอผ่านพ้นวัยเยาว์

พอกลับมาที่นั่ง หลูเจียวก็กำลังคุยกับเพื่อนข้าง ๆ อยู่

เธอเห็นผมกลับมา ก็คุยกับผมเหมือนอย่างที่เคยทำ

"แว่นตานายล่ะ?"

ผมขยี้ตาที่แห้งนิดหน่อยเพราะถูกแสงแดด

"หายแล้ว"

เธอถอนหายใจ ยื่นมือไปดึงผ้าม่านข้าง ๆ ให้ปิดสนิท

"ตอนเย็นฉันกลับบ้านเป็นเพื่อนนาย"

อย่างกับว่าคำพูดที่ได้ยินตอนถ่ายรูปนั้น ผมก็แค่หูแว่วไปเอง

ตอนเลิกเรียน มีคนเรียกเธอออกไป

เธอให้ผมนั่งรอเธออยู่ในห้องเรียน

แต่การรอคอยครั้งนี้

ใช้เวลานานถึงสองชั่วโมง

ผมอยากจะโทรหาเธอ

แต่โทรศัพท์แบตหมดดับไปแล้ว

จนกระทั่งคุณครูเดินผ่านห้องเรียนแล้วเห็นผม

"ซูเจี้ยนเหยียน ทำไมยังไม่กลับบ้านอีก"

คุณครูรู้ว่าผมตาไม่ค่อยดี จึงจะไปส่งผมที่บ้าน

ผมปฏิเสธไป

ผมไม่อยากให้หลูเจียวกลับมาแล้วไม่เจอผม

คุณครูเห็นว่าโทรศัพท์ผมแบตหมด จึงช่วยโทรหาให้

หลังจากนั้นยี่สิบนาที

หลูเจียวที่กำลังหอบหายใจแรงก็มาโผล่ที่ประตู

"ฉันส่งข้อความบอกนายแล้วนะ ว่าให้กลับไปก่อน"

"ฉันไม่เห็น"

ผมชูโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างทำตัวไม่ถูก

"โทรศัพท์แบตหมดน่ะ"

เธอมองผมด้วยแววตาซับซ้อนครู่หนึ่ง

แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

"ไปกันเถอะ"

เธอไม่ได้พูดอะไรเลยตลอดทาง

เอาแต่ตอบข้อความในโทรศัพท์ตลอดเวลา

ผมได้กลิ่นหอมพฤกษาเจือรสขมเย็นนิด ๆ บนตัวเธอ

แต่เมื่อตอนกลางวันของวันนี้ เธอยังไม่มีกลิ่นนี้เลย

เพิ่งไปไหนมานะ

พอถึงหน้าประตูหมู่บ้านผม จู่ ๆ ก็มีคนตะโกนเรียกเธอ

มีคนยืนอยู่ตรงประตูสองสามคน ผมมองเห็นไม่ชัด

แต่ในกลุ่มคนพวกนั้น ผมกลับได้กลิ่นแบบเดียวกับที่อยู่บนตัวเธอ

หลูเจียวรีบก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าว ส่วนผมยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

"พวกนายมาได้ยังไง"

"ร้านอาหารที่จะไปอยู่นี่ใกล้ ๆ เอง พวกเราเลยมารับเธอไปพร้อมกัน"

เป็นน้ำเสียงที่ใสและทุ้มต่ำ ผมเคยได้ยินในเสียงกระจายข่าวของโรงเรียน

เดือนโรงเรียนของพวกเรา กู้เหิง

"โอเค งั้นพวกนายรอฉันแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวฉันส่งเขาเข้าไปก่อน"

"เดี๋ยวนะ ถึงหน้าประตูหมู่บ้านแล้วยังต้องไปส่งอีกเหรอ"

นักเรียนชายหนึ่งในนั้นพูดขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจ

เพื่อนของหลูเจียวรีบช่วยอธิบาย

"ซูเจี้ยนเหยียนสายตาไม่ดี ตอนกลางคืนมองไม่ค่อยเห็น"

เพื่อนนักเรียนชายคนนั้นจิ๊ปาก

"ปกติก็ดูสบายดีนี่ ใครจะไปรู้ว่าจริงหรือโกหก"

"วันนี้เป็นวันเกิดกู้เหิง ยังจะออกมาวุ่นวายอีก ฉันว่าเขาตั้งใจชัด ๆ หมดอารมณ์จริง ๆ!"

ผมยืนกระอักกระอ่วนทำตัวไม่ถูก ได้แต่กำหมัดแน่น

รอจนหลูเจียวเดินเข้ามาใกล้ ผมจึงเอ่ยปากเบา ๆ

"เธอไปเที่ยวเถอะ ฉันกลับเองได้"

เธอลังเลนิดหน่อย

"นาย...ไหวเหรอ"

"ฉันไหว"

ผมหันหลังเดินเข้าหมู่บ้านไป

ด้านหลังมีเสียงคุยของพวกเขาดังมา

"อ้าว หลูเจียว ทำไมไม่ส่งสามีขี้โรคของเธอให้ถึงบ้านล่ะ"

"เพื่อนกัน อย่ามาพูดจาเลอะเทอะ!"

ผมหยุดเดินกระทันหัน

หลายปีมานี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอตะคอกปฏิเสธอย่างจริงจัง

ไฟถนนในหมู่บ้านสว่างไสว

แต่ก็ช่วยให้ผมแยกแยะทิศทางได้คร่าว ๆ เท่านั้น

ผมคลำทางเดินไปข้างหน้า ในเหมือนถูกอะไรบางอย่างบีบรัดเอาไว้

เมื่อก่อนเธอไม่แก้ตัว เพราะเธอไม่ใส่ใจ

แต่ตอนนี้เธอแก้ตัว มันเป็นเพราะอะไรกัน?

กู้เหิงงั้นเหรอ?

ขาไม่รู้ไปชนเข้ากับอะไร ผมล้มลงกับพื้นอย่างจัง

ความเจ็บแปลบจากฝ่ามือ ทำเอาผมสับสนไปชั่วขณะ

เมื่อก่อนเธอไม่ได้เป็นแบบนี้

เมื่อก่อนบ้านพวกเราสองคนอยู่ตรงข้ามกัน

เธอจะจูงมือผมเดินไปและกลับจากโรงเรียนด้วยกัน

จะเสนอตัวขอคุณครูนั่งเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกับผม

ตอนที่เพื่อนร่วมชั้นหัวเราะเยาะผม ก็เป็นเธอนี่แหละที่บังอยู่ข้างหน้าผม

มันตั้งแต่เมื่อไรกัน

ที่เธอเริ่มรู้สึกรำคาญผม

"ซูเจี้ยนเหยียน!"

ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมา

หลูเจียวดึงตัวผมขึ้นมาจากพื้น

"นี่น่ะเหรอที่นายบอกว่าไหว"

น้ำเสียงของเธอไม่ดีนัก

แต่กลับตรวจดูอย่างใส่ใจว่าผมบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า

เธอจูงมือผม ส่งผมกลับบ้านเหมือนเมื่อก่อน

เปลวไฟดวงน้อยในใจกลับมาส่องสว่างขึ้นอีกครั้ง

หลูเจียว ยังแคร์ผมอยู่