ตอนที่7

ดาหวันลูบหน้าผากเบาๆ ตรงที่ครามฝากรอยเอาไว้ หญิงสาวหันกลับจะเข้าห้องนอนตัวเองก็เห็นคริสยืนอยู่ ชายหนุ่มเห็นทุกการสนทนาของทั้งสองเมื่อสักครู่ แม้ดาหวันจะเคยบอกว่าไม่ได้สนิทสนมกับครามแต่การกระทำกลับสวนทางกัน เลยทำให้ชายหนุ่มไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไหร่

“คุณคริสมาหาน้องครีมเหรอคะ”

“อืม จะแวะมาดูสักหน่อยว่าหลับยัง”

“ตอนนี้น่าจะหลับแล้วค่ะ”

“ก็ดี” ชายหนุ่มตอบรับก่อนจะเดินเลี่ยงหญิงสาวออกไปด้วยท่าทีเงียบขรึม

ดาหวันรู้สึกแปลกใจกับท่าทีแปลกไปของชายหนุ่ม ทำไมสีหน้าและแววตาของเขาเมื่อสักครู่ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจเธอเลย พอเห็นแบบนี้ก็ได้แต่คิดว่าตัวเองทำอะไรให้ชายหนุ่มโกรธหรือเปล่า เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มเมินเฉยต่อเธอ

คริสกลับมาที่ห้องทิ้งตัวลงนอนที่เตียงด้วยความหวั่นใจ ชายหนุ่มได้แต่คิดว่าความสัมพันธ์ของดาหวันกับครามนั้นเป็นแบบไหน ทำไมหญิงสาวดูเหมือนไม่อึดอัดใจเลยเวลาที่อยู่กับครามตามลำพัง ซึ่งต่างจากตัวเขาที่หญิงสาวมักจะเว้นระยะห่างและเกรงใจอยู่เสมอ หรือที่ผ่านมาเขาแสดงความรู้สึกไม่มากพอเลยทำให้หญิงสาวไม่เห็นถึงความจริงใจที่เขามีให้

“ดาหวัน…คุณจำผมไม่ได้จริงๆ เหรอ?”

ย้อนกลับไปเมื่อ 1 ปีก่อน ณ อุทยานแห่งชาติแห่งหนึ่ง

“เอาของฉันก็ได้ค่ะ” ดาหวันยื่นขวดที่เหลือน้ำอยู่ครึ่งขวดให้กับคริสที่นั่งพักอยู่ หญิงสาวสังเกตเห็นว่าน้ำดื่มที่ชายหนุ่มพกมานั้นได้ดื่มจนหมดแล้วแต่เหมือนจะยังรู้สึกกระหายอยู่ เลยมีน้ำใจเอาของตัวเองไปให้

“ไม่เป็นไรครับคุณเอาไว้ดื่มเถอะ”

“เอาไปเถอะค่ะฉันยังมีสำรองอยู่ คุณพึ่งขึ้นเขาครั้งแรกเหรอคะ ผู้ชายตัวโตแบบคุณไม่น่าจะเหนื่อยง่ายแบบนี้ เดินยังไม่ถึงครึ่งทางเลย”

“ใช่ครับ ไม่คิดว่าการเดินขึ้นเขาจะยากขนาดนี้ แต่ดูคุณชิลมากเลยนะ ขึ้นเขาบ่อยเหรอครับ”

“ก็บ่อยอยู่ค่ะ ลูกทัวร์ของฉันชอบเที่ยวที่แบบนี้ ช่วงแรกๆ ขานี่สั่นไม่ไหวเหมือนกันแต่เพื่องานก็ต้องทำ ฮึดสู้อีกนิดนะคะเดี๋ยวก็ถึงจุดพักแล้ว คุณค่อยเติมน้ำจากตรงนั้นก็ได้ ไว้ไปเจอกันข้างบนนะคะ”

“เดี๋ยวสิครับ” ชายหนุ่มตะโกนตามหลังแต่หญิงสาวไม่ได้ยินเพราะเสียงของลูกทัวร์ก็ตะโกนเรียกหาเธอพอดี

“ยังไม่ได้ขอบคุณเลย” คริสยิ้มและมองตามดาหวันที่เดินจากไปด้วยความนับถือ ไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอจะใจสู้ถึงเพียงนี้ ขนาดเขาที่เป็นผู้ชายตัวโตกว่ายังสู้ไม่ได้เลย

ผ่านไปสักพักก็มาถึงจุดที่พัก คริสกวาดสายตามองหาดาหวัน ชายหนุ่มอยากทำความรู้จักหญิงสาวให้มากขึ้นและอยากขอบคุณน้ำใจที่เธอแบ่งปันให้ แต่ดูเหมือนว่าหญิงสาวจะไม่ได้อยู่ที่จุดพักแล้ว

“ขอโทษนะครับ กลุ่มทัวร์ที่มาถึงก่อนหน้านี้ไปไหนแล้วครับ" ชายหนุ่มเดินมาถามเจ้าหน้าที่ประจำอุทยาน

“คุณหมายถึงทัวร์ของดาหวันใช่มั้ย ขึ้นเขาไปแล้วล่ะ”

“ไกด์ผู้หญิงที่พาลูกทัวร์มาขึ้นเขาชื่อดาหวันเหรอครับ”

“ใช่ครับ ดาหวันชอบพาลูกทัวร์มาขึ้นเขาที่นี่บ่อยๆ”

คริสเผยยิ้มออกมา อย่างน้อยตอนนี้ก็รู้จักชื่อของหญิงสาวแล้ว ถ้าขึ้นเขาต่อก็คงได้เจอกันอย่างแน่นอน ตอนนั้นก็ค่อยเข้าไปทำความรู้จักกับเธออีกที แต่ดูเหมือนว่าทุกอย่างจะไม่เป็นใจเสียเลย ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้ออกเดินทางต่อก็มีสายโทรเข้าจากมาวินผู้ช่วยส่วนตัว มาวินแจ้งต่อผู้เป็นเจ้านายว่าตอนนี้บริษัทกำลังประสบปัญหาต้องให้ชายหนุ่มไปจัดการ จากที่ตั้งใจจะค้างคืนบนยอดเขาแต่ต้องรีบกลับแทน ชายหนุ่มเสียดายนักที่อดได้ทำความรู้จักกับดาหวัน หวังแค่ว่าอนาคตคงได้เจอกันอีก

คริสกลับมาเคลียร์ปัญหาที่บริษัทก็ใช้เวลาร่วมอาทิตย์กว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย ชายหนุ่มให้ผู้ช่วยส่วนตัวตามเรื่องของดาหวันจากข้อมูลที่ได้รับก่อนหน้านี้แต่ก็ต้องผิดหวังอีกครั้ง เพราะตอนนี้หญิงสาวได้ลาออกจากบริษัททัวร์ที่เธอทำอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว ถ้าวันนั้นหลังจากที่ลงจากเขาแล้วให้ผู้ช่วยตามเรื่องของเธอคงไม่ต้องคลาดกันเช่นนี้ คิดแล้วก็เสียดายนัก

1 ปีให้หลัง

คริสเดินออกมาจากบริษัทก็บังเอิญเห็นดาหวันกับมินตากำลังคุยกันอยู่ที่หน้าประตู ชายหนุ่มยิ้มกว้างด้วยความดีใจที่ได้เจอดาหวันอีกครั้ง พอจะเดินเข้าไปทักก็ไม่ทันเพราะหญิงสาวได้เดินออกไปก่อนแล้ว

“คุณคริสสวัสดีค่ะ” มินตายิ้มทักทายผู้เป็นเจ้านาย

“เมื่อกี๊คุณคุยกับใครเหรอ”

“หมายถึงดาหวันเหรอคะ เธอเป็นเพื่อนฉันค่ะ มีอะไรหรือเปล่า หรือเพื่อนฉันไปทำอะไรผิดมา”

“เปล่า พอดีเธอเหมือนคนที่ผมรู้จักน่ะ”

“คุณคริสคงจำผิดคนแล้วค่ะ ดาหวันไม่มีทางรู้จักคุณคริสได้หรอก เพื่อนฉันคนนี้ทำงานไม่เป็นที่เป็นทาง ส่วนมากเธอทำงานอยู่ต่างจังหวัดมากกว่า นี่ก็พึ่งจบงานรับจ๊อบเป็นพี่เลี้ยงเด็กที่อยุธยาก็เลยได้กลับมา”

“พี่เลี้ยงเด็กเหรอ? ผมเองก็กำลังหาพี่เลี้ยงเด็กให้หลานสาวอยู่ ถ้าเพื่อนคุณสนใจลองมาสัมภาษณ์ดูได้นะ ผมอยากได้คนที่มีประสบการณ์เคยเลี้ยงเด็กมาก่อนน่ะ”

“ไว้ฉันจะบอกให้นะคะแต่ไม่รู้ว่าดาหวันจะสนใจหรือเปล่า พอดีเพื่อนฉันคนนี้ไม่ชอบทำงานในเมืองค่ะบอกว่าวุ่นวาย”

“งั้นถ้าเพื่อนคุณสนใจพรุ่งนี้ก็ให้มาสัมภาษณ์กับผมได้เลยนะ”

“ค่ะ” มินตาพยักหน้าตอบรับ

และนี่คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้คริสได้เจอกับดาหวันอีกครั้ง การเจอกันครั้งนี้ชายหนุ่มสัญญากับตัวเองว่าจะต้องทำความรู้จักหญิงสาวให้ได้ จะไม่ให้คลาดกันเหมือนครั้งก่อนอีกแล้ว

ปัจจุบัน

ดาหวันออกมาเดินเล่นนอกบ้านได้แต่ครุ่นคิดถึงท่าทีของคริสที่แปลกไป หญิงสาวไม่คุ้นชินเท่าไหร่กับท่าทางที่นิ่งขรึมของชายหนุ่มในตอนนี้ มันทำให้เธอกังวลใจอย่างบอกไม่ถูก ระหว่างเดินไปเดินมาใช้ความคิดอยู่นั้นก็เห็นครามเดินผ่านมาพอดี หญิงสาวไม่รีรอที่จะเอ่ยรั้งชายหนุ่มไว้

“นี่คุณจะออกไปข้างนอกอีกแล้วเหรอ”

“นี่เธอยุ่งเรื่องของฉันอีกแล้วเหรอ” ชายหนุ่มโต้กลับ

“คุณสัญญากับน้องครีมแล้วนี่ว่าจะไม่ดุฉันอีก”

“แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะก้าวก่ายเรื่องของฉันได้สักหน่อย มีอะไรก็พูดมาฉันรีบ”

“คุณพอจะรู้มั้ยว่าคุณคริสเป็นอะไร”

“ก็เห็นปกติดีนี่”

“ไม่สิไม่ปกติเลย ถ้าปกติก็ต้องยิ้มแย้มไม่ใช่ทำหน้าบึ้งแบบนี้”

“ดูเหมือนเธอจะให้ความสนใจเขานะ”

“ก็ต้องสนใจสิเขาเป็นนายจ้างฉันนี่ ฉันกลัวว่าจะไปเผลอทำอะไรให้คุณคริสไม่พอใจเข้านะสิ แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกว่าทำอะไรไป คุณเป็นน้องชายเขาคุณน่าจะรู้ใจเขา…”

“ฉันไม่รู้ใจใครทั้งนั้นแหละ” ชายหนุ่มสวนขึ้นโดยที่หญิงสาวยังไม่ทันได้พูดจบ

“ไม่รู้ก็ไม่รู้สิทำไมต้องโกรธด้วย”

“ฉันไม่ได้โกรธแต่รำคาญ” ชายหนุ่มทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากหญิงสาวไป

“ลูกชายบ้านนี้เป็นอะไรกันไปหมดเนี่ย” ดาหวันพึมพำตามหลัง ตอนนี้ไม่ว่าจะเป็นคริสหรือคราม ก็ดูไม่ปกติสักคน

วันต่อมา ช่วงสายของวัน

คริสออกจากห้องเดินลงบันไดมาก็เห็นดาหวันกำลังสอนผู้เป็นหลานสาววาดรูปอยู่ ชายหนุ่มยืนมองไปที่หญิงสาวสักครู่ก่อนละสายตาออกแล้วเดินผ่านไป ดาหวันยังรู้สึกได้ว่าชายหนุ่มไม่ปกติ และตอนนี้เธอก็ทนเก็บความสงสัยไม่ได้แล้ว เพราะถ้าเป็นเธอที่ทำอะไรผิดไปเธอจะได้แก้ไขให้ถูกต้อง ดาหวันบอกเด็กหญิงให้นั่งวาดรูปไปก่อน จากนั้นก็ตามคริสออกมาที่นอกบ้าน

“คุณคริสคะ ขอโทษค่ะ”

“ขอโทษ? เรื่องอะไร”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าเรื่องอะไรแต่อยากขอโทษเอาไว้ก่อน ฉันรู้สึกได้ว่าคุณไม่พอใจฉันตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว ถ้าฉันทำอะไรที่ไม่ดีไม่เหมาะสมคุณบอกฉันได้มั้ยคะ ฉันจะได้ปรับปรุง”

“คุณสนใจผมด้วยเหรอ” ชายหนุ่มเผยยิ้มเล็กน้อย พอรู้ว่าหญิงสาวใส่ใจในตัวเขาก็รู้สึกพอใจนัก

“ก็คุณไม่เคยเป็นแบบนี้นี่คะ หรือถ้าฉันทำหน้าที่ได้ไม่ดีคุณเปลี่ยนพี่เลี้ยงใหม่ก็ได้…”

“ผมไม่เปลี่ยน พี่เลี้ยงของน้องครีมต้องเป็นคุณเท่านั้น” ชายหนุ่มรีบสวนกลับ เรื่องอะไรที่เขาจะยอมปล่อยหญิงสาวไป กว่าจะได้เจอได้ใกล้ชิด แล้วทำไมต้องยอมให้เธออยู่ห่างจากเขาอีก

ชายหนุ่มค่อยๆ เดินเข้าใกล้หญิงสาวให้มากขึ้น เขาจ้องไปที่ดวงตากลมโตของเธอและเผยรอยยิ้มออกมา สายตาที่อ่อนโยนและรอยยิ้มที่อบอุ่นของชายหนุ่มนั้นกลับคืนมาแล้ว ดาหวันพอเห็นแบบนี้ก็รู้สึกโล่งใจเป็นอย่างมาก

“คุณอย่าคิดมากเลยผมแค่เครียดเรื่องงานนิดหน่อยไม่เกี่ยวกับคุณหรอก คุณเองก็ดูแลน้องครีมดีมากไม่มีข้อบกพร่องสักนิด ดาหวัน…ผมถามอะไรคุณหน่อยสิ ตอนนี้คุณมีคนที่ชอบอยู่หรือเปล่า”

คำถามของคริสทำดาหวันนิ่งเงียบด้วยความสับสน คุยกันเรื่องเขาอยู่ดีๆ ทำไมชายหนุ่มกลับมาถามเรื่องส่วนตัวของเธอได้ การที่เธอมีคนที่ชอบไม่เห็นจะเกี่ยวกับงานพี่เลี้ยงของเธอเลย

“ว่าไง คุณมีคนที่ชอบหรือยัง” ชายหนุ่มถามย้ำ แววตาจ้องไปที่หญิงสาวอย่างคาดหวัง

“ไม่มีค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยความซื่อตรง ในเมื่ออยากรู้ก็ไม่มีเหตุผลที่เธอต้องปิดบัง และคำตอบของเธอก็ทำชายหนุ่มพอใจเป็นอย่างมาก

“ดาหวัน คุณมองผมดีๆ สิ ผมไม่คุ้นตาคุณบ้างเหรอ”

คริสค่อยๆ โน้มหน้าสบตาไปที่หญิงสาวที่ยืนสับสนอยู่ ใบหน้าของทั้งสองใกล้ชิดแทบจะสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน ดาหวันรู้สึกว้าวุ่นใจกับท่าทีของชายหนุ่มในตอนนี้นัก