ตอนที่4

ดาหวันหนีออกมาจากครามก็เจอเข้ากับแม่บ้านที่กำลังตามหาเธอเพื่อแจ้งว่าคริสได้มาถึงแล้ว หญิงสาวจึงไม่รีรอที่จะรีบกลับไปยังบ้านหลังใหญ่

“คุณไปไหนมาเหรอ” คริสเอ่ยถามดาหวันทันทีที่มาถึง

“ฉันออกไปเดินเล่นรอบๆ บ้านมาค่ะ ขอโทษนะคะที่เสียมารยาทไปหน่อย”

“ไม่เป็นไร ดาหวันนี่คุณคีรนาแม่ของหนูครีม ส่วนนี่หนูครีมเด็กที่คุณต้องมารับหน้าที่เป็นพี่เลี้ยง” เพื่อไม่ให้เสียเวลาคริสรีบแนะนำดาหวันให้รู้จักกับผู้เป็นพี่สาวและหลานสาวคนโปรดของเขา

“สวัสดีค่ะคุณคีรนา ทักทายคุณหนูครีมด้วยนะคะ” ดาหวันรีบยกมือไหว้ทักทายหญิงสาวอาวุโสกว่า ก่อนจะหันมาโบกมือยิ้มแย้มให้กับเด็กน้อยที่ยืนอยู่ข้างๆ ผู้เป็นแม่

“หนูครีมไปทักทายพี่ดาหวันสิลูก" คีรนาบอกต่อผู้เป็นลูกสาว เด็กน้อยจึงทำตามที่ผู้เป็นแม่บอกทันที

“สวัสดีค่ะพี่สาวคนสวย หนูชื่อครีมค่ะ ตอนนี้อายุ5ขวบแล้ว”

“น่ารักจังเลย” ดาหวันนั่งยองยิ้มแป้นลูบแก้มเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู เธอรู้สึกถูกชะตากับหลานสาวของบ้านอิชญามากอยู่ทีเดียว

คีรนาเองเห็นว่าผู้เป็นลูกสาวดูชอบใจกับพี่เลี้ยงคนใหม่ก็คลายความกังวลลงได้มาก ก่อนนี้เธอค่อนข้างหนักใจเพราะลูกสาวของเธอนั้นดูจะเข้ากับคนได้ยากสักหน่อย แต่พอเห็นแบบนี้ก็เบาใจไปได้

“ดูเหมือนว่าคริสจะไม่ได้ทำตามที่พี่ขอไว้นะ” คีรนากระซิบไปที่ผู้เป็นน้องชาย

“มีอะไรหรือเปล่าครับ หรือว่าพี่คีย์ไม่โอเคกับดาหวัน”

“เปล่า พี่หมายถึงเรื่องหน้าตาน่ะ ก็พี่บอกแล้วไงว่าอย่าเลือกคนสวยๆ มาทำงานที่บ้านเรา”

“เธอเคยมีประสบการณ์เลี้ยงเด็กมาก่อนผมก็เลยรับ และเป็นคนรู้จักแนะนำมาด้วย ส่วนเรื่องความสวยก็คงแก้ไขอะไรไม่ได้ พี่คีย์ไม่ต้องห่วงหรอกดาหวันไม่เหมือนผู้หญิงพวกนั้นที่พี่หมายหัวแน่นอน”

“จ้า ก็หวังว่าดาหวันของคริสจะรักและเอ็นดูลูกสาวพี่จริงๆ แล้วกัน คริสยังต้องคุยธุระกับดาหวันต่อใช่มั้ย งั้นพี่พาครีมไปหาครามก่อนนะ”

“ครับ” ชายหนุ่มพยักหน้ารับ

หลังสองแม่ลูกออกไปคริสก็พาดาหวันมาคุยธุระต่อที่ห้องทำงานส่วนตัว ยังมีอีกเรื่องที่เขาต้องแจ้งให้หญิงสาวได้ทราบ และขอคำตอบจากเธออีกด้วย

“ดาหวันนั่งก่อนสิ”

“แล้วคุณคีรนาพาคุณครีมไปไหนแล้วคะ”

“ไปหาน้าชายเขาน่ะ คือผมจะคุยเรื่องที่พักกับคุณ คุณสะดวกมั้ยถ้าผมจะให้คุณย้ายมาอยู่ที่บ้านผมเลย ผมอยากให้ครีมมีคนคอยอยู่ด้วยตลอด เดี๋ยวผมจะเพิ่มค่าตอบแทนตรงนี้ให้คุณไม่ต้องห่วง คุณแค่มีหน้าที่ดูแลและเล่นกับครีมก็พอ สัญญาเบื้องต้นอยู่ที่1ปี คุณคิดยังไงบ้าง”

“เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหาหรอกค่ะ แต่จะดีเหรอคะที่ให้ฉันย้ายมาอยู่ที่นี่ ฉันทำงานไปกลับก็ได้นะคะ”

“ตอนที่คุณมาบ้านผมก็รู้แล้วใช่มั้ยว่าหารถเข้ามาค่อนข้างยาก ทางที่เข้ามาก็ค่อนข้างเปลี่ยวด้วย ผมเป็นห่วงคุณน่ะ หรือว่าแฟนคุณไม่อนุญาตให้ย้ายออกมา”

“ฉันไม่มีแฟนค่ะ ฉันแค่เกรงใจคุณเท่านั้น” ชายหนุ่มเผยยิ้มเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าหญิงสาวยังไม่มีแฟน

“อย่าคิดมากเลย คุณก็คิดว่ามาทำงานนอกสถานที่ก็ได้ งั้นตกลงรับข้อเสนอของผมแล้วนะ”

“ตกลงก็ได้ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ายิ้มรับ เธอเองก็เห็นด้วยเกี่ยวกับการเดินทางมาบ้านอิชญาที่ดูจะลำบากสำหรับเธอจริงๆ

“เดี๋ยวอีกแป๊บผมจะให้แม่บ้านพาไปดูห้อง อยู่ข้างๆ ห้องครีมนี่แหละ ตอนนี้ผมคงต้องกลับบริษัทก่อน ต้องการอะไรแจ้งแม่บ้านได้นะ หรือติดปัญหาอะไรโทรหาผมได้เลย”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ดาหวันยิ้มหวานมองไปที่ชายหนุ่มด้วยความจริงใจ พอเห็นชายหนุ่มสบตากลับอย่างไม่ลดละก็รีบเบือนสายตาหนี พอถูกจ้องนานๆ เธอก็รู้สึกเขินมากเหมือนกัน

_____________

ครามที่กำลังจดจ่ออยู่กับการวาดรูปก็ต้องสะดุ้งเมื่อมีมือน้อยๆ โอบมาที่เอวของเขา พอเห็นว่าเป็นหลานสาวคนโปรดก็รีบวางพู่กันลงแล้วอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนทันที

“มาแล้วเหรอหลานน้า ไม่เจอแป๊บเดียวโตขึ้นเยอะเลยนะ”

“ครีมคิดถึงน้าครามที่สุดเลยค่ะ” เด็กน้อยกอดคอน้าชายไว้แน่น

“น้าก็คิดถึงหลานครีมมากๆ เหมือนกัน แบบว่าคิดถึงสุดๆ ไปเลย” ชายหนุ่มเย้าหยอกกลับก่อนจะค่อยๆ วางเด็กน้อยลงจากอ้อมแขนเมื่อเห็นผู้เป็นพี่สาวยืนยิ้มอยู่ เขาไม่รีรอที่จะเข้าไปโอบกอดทักทายคีรนาด้วยความคิดถึง

“ว่าไงเรา ไม่ยอมไปเที่ยวหาพี่บ้างเลยนะ”

“พอดีมีโปรเจ็กงานที่ต้องทำอยู่ครับ นี่ก็ตั้งใจว่าจะไปหาพี่คีย์หลังจากจบงานแล้ว พี่คีย์สบายดีนะ” ชายหนุ่มคลายอ้อมกอดออกเอ่ยถามผู้เป็นพี่สาวด้วยความจริงใจ

“พี่สบายดี ก็แค่ต้องทนฟังหลานสาวคนโปรดของครามบ่นคิดถึงครามทุกวันนี่แหละ ไม่รู้ว่าพอแม่กลับไปแล้วจะบ่นคิดถึงแม่เหมือนที่บ่นคิดถึงครามหรือเปล่าก็ไม่รู้”

“น่าจะไม่นะครับ”

“พี่ก็ว่าอย่างนั้นแหละ ว่าแต่ครามเจอดาหวันหรือยัง ยัยครีมนะดูจะชอบดาหวันมากเลย”

“ใครเหรอครับดาหวัน?”

“ก็พี่เลี้ยงคนใหม่ของครีมไง”

“อ่อ เจอแล้วครับ ไหนพี่คีย์บอกว่าไม่อยากได้คนสวยมาเป็นพี่เลี้ยงให้ครีมไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงยอมรับดาหวันได้ล่ะ”

“ถ้าสวยแล้วรู้จักประมาณตนพี่ก็โอเค แต่ถ้าสวยแล้วเสนอตัวมากเกินไปพี่ก็ไม่เอา พี่อยากได้พี่เลี้ยงเด็กนะไม่ใช่หาเมียให้น้องชายพี่ ดูสิที่ผ่านมาผู้หญิงหลายคนก็แค่อยากจะเข้าหาคริสกับครามเท่านั้น ไม่ได้สนใจยัยครีมเลยสักนิด”

“แล้วพี่คีย์มั่นใจได้ไงว่าดาหวันจะแตกต่างจากพวกนั้น”

“อันนี้ก็ต้องดูไปก่อน ตอนนี้แค่พี่เห็นดาหวันเข้ากับครีมได้พี่ก็สบายใจแล้ว แต่ถ้าวันหนึ่งดาหวันเหมือนผู้หญิงพวกนั้นพี่ค่อยจัดการอีกที ครามล่ะคิดว่าดาหวันเป็นไงบ้าง”

“ก็ดีมั้งครับ ดูเปิ่นๆ ดี ผมเองก็ยังไม่ได้คุยกับเธอเท่าไหร่”

“แต่ดาหวันสวยใช่มั้ยล่ะ ขนาดแต่งหน้าอ่อนๆ หน้ายังสวยอยู่เลย”

“ครับ ก็สวยใช้ได้” ชายหนุ่มเม้มปากพยักหน้าเห็นด้วย ถ้าพูดกันตามตรงดาหวันก็เป็นคนสวยคนหนึ่งเช่นกัน ก่อนหน้านี้ที่บอกว่าไม่สวยก็เป็นแค่การเย้าหยอกหญิงสาวเล่นแค่นั้น

ช่วงบ่ายของวัน

“เดี๋ยวฉันจะพาครีมออกไปข้างนอก งั้นวันนี้ก็ถือว่าให้ดาหวันพักผ่อนไปแล้วกันนะ ไปดูห้องมาแล้วใช่มั้ยเป็นไงบ้างชอบหรือเปล่า”

“ชอบค่ะ ห้องกว้างกว่าห้องเช่าฉันอีก วันนี้ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวกลับก่อนดีกว่าค่ะ จะได้ไปเก็บของเตรียมเข้ามาอยู่พรุ่งนี้”

“เดี๋ยวฉันหาคนไปส่งเธอดีกว่า”

“ไม่เป็นไรค่ะคุณคีย์ ฉันเรียกแท็กซี่ก็ได้”

“นั่นไงคนที่จะไปส่งเธอ คราม…มานี่หน่อยสิ” คีรนาตะโกนเรียกผู้เป็นน้องชายที่กำลังเดินผ่านมาทางเธอพอดี

“มีอะไรครับ”

“ครามจะออกไปข้างนอกใช่มั้ย งั้นช่วยไปส่งดาหวันกลับบ้านหน่อยสิ”

“ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะคุณคีย์ ฉันไม่อยากรบกวนเวลาคุณคราม ปล่อยให้เขาทำงานของเขาไปเถอะค่ะ”

“ทำงาน? ครามทำงานอะไรเหรอ” คีรนาหันมาถามน้องชายด้วยความสงสัย

“คงจะเป็นงานสวนละมั้งครับ พอดีคุณดาหวันเขาบอกว่าผมเป็นคนงานที่นี่น่ะ” คำตอบของครามทำให้คีรนาหลุดหัวเราะออกมา นี่คงจะเป็นคนแรกที่บอกว่าทายาทของอิชญาเป็นคนงานสวน

“พอดูๆ ไปก็เหมือนอยู่นะ ดาหวันที่ตาแหลมจริงๆ ทำไมก่อนหน้านี้พี่ถึงมองไม่ออกนะ”

“ตาบอดสิไม่ว่า ดูพี่คีย์จะพอใจจังเลยนะครับที่มีคนมองน้องชายตัวเองเป็นคนสวน”

“อะไรนะคะ! น้องชาย” ดาหวันเบิกตาโตด้วยความตกใจ หญิงสาวคาดไม่ถึงว่าครามจะเป็นน้องชายของคีรนา นั่นก็แปลว่าเขาก็คือเจ้าของบ้านหลังนี้ด้วย และยังเป็นทายาทของอิชญาอีกคน

“ใช่แล้วจ้า นี่ครามน้องชายแท้ๆ ของฉันเอง”

“ทีนี้รู้แล้วใช่มั้ยว่าทำไมฉันถึงบอกว่าเธอตาถั่ว” ครามเย้ยหยันไปที่หญิงสาวอย่างพอใจ ได้เห็นดาหวันงุนงงกับสถานะของตัวเขาก็ดูจะชอบใจเป็นอย่างมาก

“งั้นพี่ไปหาครีมก่อนนะ ยังไงพี่ฝากครามไปส่งดาหวันหน่อยแล้วกัน” คีรนาย้ำกับน้องชายอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าไปหาผู้เป็นลูกสาวที่รออยู่ข้างในบ้าน

ดาหวันยังคงอึ้งกับความจริงที่ได้รับรู้ หญิงสาวย้อนนึกถึงที่ผ่านมาไม่ว่าจะเป็นคำพูดของชายหนุ่มที่บอกว่าเธอไม่สามารถชดใช้ให้เขาเรื่องกระเป๋าสตางค์ได้ ไหนจะวันที่เห็นเขาใส่สูทตัวแพงที่บริษัทอีก ที่จริงทุกอย่างก็เฉลยคำตอบไปในตัวอยู่แล้ว เป็นเธอต่างหากที่คิดเยอะเกินไป พอคิดถึงเรื่องที่เธอพยายามบอกว่าจะชดใช้ให้ชายหนุ่มด้วยเงินนั้นก็ยิ่งทำให้สมเพชตัวเองมากขึ้น เงินที่เธอมีนั้นเทียบไม่ได้กับเศษเงินของชายหนุ่มเลยสักนิด

“ดาหวันนะดาหวัน ทำไมเธอโง่ขนาดนี้ อย่างน้อยเธอน่าจะคิดออกตั้งแต่รู้จักชื่อเขาแล้วสิ คีย์ คริส คราม ครีม ออกจะเป๊ะขนาดนั้นทำไมเธอไม่เอะใจบ้างเลย” หญิงสาวบ่นให้ตัวเอง ดูเหมือนว่าเธอจะไม่สังเกตอะไรเอาซะเลย

“จะกลับบ้านมั้ยเนี่ย” ชายหนุ่มถามหญิงสาวที่เอาแต่ยืนเหม่อ

“กลับค่ะ”

ระหว่างที่ทั้งคู่เดินไปยังรถที่จอดเอาไว้คริสก็กลับมาถึงบ้านพอดี ชายหนุ่มเห็นดาหวันก็รีบลงจากรถแล้วเดินมาหาอย่างไม่รีรอ

“จะไปไหนกันเหรอ” ชายหนุ่มเอ่ยถามทั้งสองที่ยืนอยู่ข้างๆ กัน

“คุณคีย์ให้คุณครามไปส่งฉันกลับค่ะ”

“งั้นไม่ต้องหรอกเดี๋ยวผมไปส่งคุณเอง นายไม่ว่าอะไรใช่มั้ย” คริสหันไปถามผู้เป็นน้องชาย

“ฉันจะว่าอะไรได้ก็ดาหวันเป็นคนของนายนี่ งั้นเธอก็ไปกับเขาแล้วกัน”

“ดีค่ะ” หญิงสาวรีบตอบรับ เพราะถ้าเธอต้องนั่งรถกับครามคงได้อึดอัดมากแน่ๆ เธอเองก็ไม่รู้จะชวนชายหนุ่มพูดคุยอะไร ไหนจะเรื่องที่เธอเคยเข้าใจชายหนุ่มผิดที่ว่าเป็นคนสวนอีก เพราะฉะนั้นกลับกับคริสน่าจะสะดวกใจมากกว่า

ดาหวันเดินไปขึ้นรถแล้วมองไปยังครามที่ยืนอยู่ ก่อนจะหันกลับมามองคริสที่นั่งอยู่เบาะคนขับ หญิงสาวรู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่สองหนุ่มมีต่อกัน เพราะท่าทีของทั้งคู่เมื่อสักครู่นั้นดูชวนอึดอัดอยู่ไม่น้อย