ตอนที่6

ดาหวันละสายตาจากคริสก่อนจะคลายตัวออกจากอ้อมแขนของชายหนุ่ม ท่าทีและการแสดงออกของเขาที่มีต่อเธอนั้นทำให้อดที่จะคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่าชายหนุ่มรู้สึกพิเศษกับเธอ

“ถ้าคุณไม่สบายตรงไหนต้องบอกผมทันทีนะ”

“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ายิ้มรับ

ระหว่างนั้นมีแม่บ้านเดินมาแจ้งกับชายหนุ่มว่ามีคนมาหา ดาหวันจึงบอกให้ชายหนุ่มไปเจอแขกที่รออยู่ ส่วนเธอนั้นขอเดินเล่นต่ออีกสักครู่แล้วค่อยกลับห้อง วันนี้คีรนามานอนกับลูกสาวเป็นคืนส่งท้ายก่อนจะบินกลับต่างประเทศ เธออยากให้สองแม่ลูกได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันให้มากที่สุด

คริสเดินเข้ามาในบ้านก็ถูกแขกผู้มาเยือนปรี่เข้ามาสวมกอดเอาไว้แน่น จนชายหนุ่มต้องรีบแกะมือที่โอบเอวเขาไว้นั้นออกอย่างไม่รอช้า

“โตเป็นสาวแล้วนะ จะมากอดพี่แบบนี้ได้ไง”

“ทำไมจะกอดไม่ได้คะ ก็พี่คริสเป็นของทิชานี่” หญิงสาวรีบสวนกลับ

“พูดแบบนี้เดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดพอดี แล้วนี่พึ่งกลับมาถึงเหรอ”

“ค่ะ ถึงปุ๊บทิชาก็รีบมาหาพี่คริสเลย”

ทิชา หญิงสาวในวัย23ปี เป็นลูกสาวคนเล็กของวิโรจน์เพื่อนสนิทไกรภพ ตอนยังเป็นเด็กเธอมักตัวติดกับคริสเสมอและตั้งใจอย่างแน่วแน่ว่าโตขึ้นมาต้องแต่งงานกับชายหนุ่มให้ได้ ถึงแม้ว่าไกรภพจะเห็นด้วยกับความคิดของหญิงสาวแต่ก็ไม่ได้บังคับผู้เป็นลูกชาย ยังไงเรื่องของความรักก็เป็นเรื่องของคนสองคน แต่ก็จะยินดีมากถ้าวันหนึ่งคริสกับทิชาได้แต่งงานกันจริงๆ

ดาหวันเดินเล่นอยู่สักครู่ก็กลับเข้าบ้าน หญิงสาวเห็นความสนิทสนมระหว่างคริสกับทิชานั้นก็อดสงสัยไม่ได้ ที่จริงเธอตั้งใจจะกลับห้องพอเห็นทั้งคู่กำลังคุยกันอยู่ก็กลัวว่าจะเป็นการรบกวนเพราะห้องของเธอต้องเดินผ่านห้องรับแขกไป

ดาหวันถอนหายใจเล็กน้อยและรู้สึกคลายความสงสัยในความคิดตัวเองก่อนหน้านี้ พอเห็นธิชาเกาะแกะชายหนุ่มไม่ห่างก็คิดว่าคงเป็นคนรักของเขา ส่วนการที่ชายหนุ่มดูแลเอาใจใส่เธอก็ทำเพราะเป็นเพียงความใจดีของเขาเท่านั้น ไม่ได้รู้สึกพิเศษกับเธออย่างที่คาดเดาไว้ก่อนหน้านี้

ดาหวันตัดสินใจที่จะยังไม่เข้าไปในบ้าน หญิงสาวเดินกลับออกมาก็เห็นแม่บ้านกำลังย้ายเก้าอี้ตัวที่เธอตกลงมาจึงรีบเข้าไปถามไถ่ด้วยความสงสัย

“ป้าจะเอาเก้าอี้ไปไหนคะ”

“คุณครามให้เอาไปไว้ที่เรือนเก็บของค่ะ คุณครามบอกว่าขาเก้าอี้ไม่ค่อยดีแล้วกลัวว่าจะอันตรายถ้ามีคนไปนั่ง” ป้าแม่บ้านบอกต่อหญิงสาวก่อนจะเดินจากไป

“ใส่ใจขนาดนั้นเชียว คงเป็นห่วงหลานเขาแหละ จะไปไหนต่อดีเราบ้านก็เข้าไม่ได้ สวนท้ายบ้านเจ้าของก็ดุอีก งั้นนั่งตบยุงเล่นมันตรงนี้แล้วกัน” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองก่อนจะเดินไปยังม้านั่งที่อยู่ไม่ไกลนัก

เวลาผ่านไปสักพักดาหวันจากที่นั่งเล่นเพลินๆ ก็เกิดอาการสัปหงกขึ้นมา ครามที่กำลังจะออกไปข้างนอกผ่านมาเห็นหญิงสาวนั่งคอตกก็ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ ชายหนุ่มก้มหน้าลงเพื่อมองดูว่าหญิงสาวเป็นอะไร ดาหวันเองลืมตาขึ้นมาก็ตกใจเมื่อเห็นใบหน้าของครามเข้ามาใกล้ หญิงสาวรีบลุกจากม้านั่งทำให้ศีรษะของเธอชนเข้าไปที่จมูกของชายหนุ่มอย่างเต็มแรง

“โอ๊ย! นี่เธอตั้งใจใช่มั้ย”

“เปล่าสักหน่อย ก็ฉันตกใจนี่ แล้วคุณยื่นหน้ามาใกล้ฉันทำไมล่ะ”

“ก็ฉันเห็นเธอนั่งคอตกนึกว่าเป็นอะไรเลยจะเข้าไปดู”

“เจ็บมากมั้ยคะฉันขอดูหน่อยสิ” ดาหวันยื่นมือเข้าไปใกล้ใบหน้าชายหนุ่มเพื่อจะสำรวจดูว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนบ้าง แต่ยังไม่ทันได้สัมผัสถึงใบหน้าก็ถูกมือใหญ่ปัดมือของเธอออกไปก่อน

“ไม่ต้อง ว่าแต่ทำไมเธอมานั่งอยู่ตรงนี้ไม่กลัวยุงจะหามไปหรือไง”

“ฉันออกมาเดินเล่น บรรยากาศมันเย็นๆ ก็เลยเผลอหลับไป แล้วนี่คุณจะออกไปข้างนอกเหรอคะ”

“ยุ่ง! ใครให้เธอถาม” ชายหนุ่มตอบกลับก่อนจะเดินจากไป แต่พอเห็นว่าผู้เป็นพ่อกำลังเดินมาจึงรีบคว้ามือดาหวันและพาหญิงสาวเดินไปหลบผู้เป็นพ่ออย่างไม่รีรอ

“เงียบๆ นะห้ามส่งเสียง”

“คุณหลบอะไรคะ?”

“ก็บอกให้เงียบไง” ชายหนุ่มรีบใช้มือปิดปากหญิงสาวเอาไว้เมื่อเธอเอาแต่ถาม ขืนไม่ทำอะไรสักอย่างพ่อของเขาคงได้เห็นเขาแน่

ดาหวันหลังจากถูกครามเอามือปิดปากก็ยืนนิ่งตัวแข็งทื่อเมื่อรู้ตัวว่ากำลังซบไปที่แผ่นอกแน่นของชายหนุ่ม ความใกล้ชิดนี้ทำเธอหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก ครามเองเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อเดินจากไปแล้วก็ค่อยๆ คลายมือที่ปิดปากดาหวันออก ดูเหมือนว่าเขาก็พึ่งรู้ตัวว่าได้แนบชิดหญิงสาวมากจนเกินไปจึงรีบถอยห่างออกมา

“พ่อฉันไปแล้ว งั้นฉันไปก่อนนะ” ชายหนุ่มมองหญิงสาวด้วยความอึกอักก่อนจะเดินจากไป

ดาหวันมองตามหลังชายหนุ่มที่พึ่งเดินออกไปจนสุดสายตา พอหันกลับมาก็เห็นไกรภพยืนยิ้มอยู่ก็สะดุ้งตกใจเล็กน้อย หญิงสาวไม่รีรอที่จะยิ้มทักทายไกรภพด้วยความนอบน้อม

“เมื่อกี๊หลบฉันสินะ”

“คุณไกรภพเห็นด้วยเหรอคะ”

“ฉันเห็นตั้งแต่ลูกชายฉันดึงมือเธอไปหลบที่พุ่มไม้แล้ว”

“แล้วทำไมคุณครามต้องหลบด้วยคะ”

“ก็คงขี้เกียจคุยกับฉันมั้ง ไม่เจอหน้าก็จะได้ไม่ต้องคุยไง เห็นคีย์บอกว่าหนูครีมชอบเธอมาก รู้แบบนี้ก็สบายใจหน่อย ระหว่างนี้ฉันก็ฝากหลานไว้กับเธอด้วยนะ ครอบครัวฉันงานยุ่งทุกคนจะให้เลี้ยงหลานเองก็คงลำบาก แต่หนูครีมเป็นเด็กน่ารักเลี้ยงไม่ยากหรอก เดี๋ยวพอ6ขวบพ่อแม่เขาก็มารับกลับไปอยู่ที่เยอรมันแล้ว”

“ไม่ต้องห่วงค่ะฉันจะดูแลคุณครีมเป็นอย่างดี” หญิงสาวยิ้มรับด้วยความจริงใจ

หลายวันต่อมา

ดาหวันกำลังเพลิดเพลินกับการสอนหลานสาวของบ้านอิชญาเล่นเปียโน ถึงแม้เธอจะไม่ได้เล่นเก่งแต่ก็พอมีทักษะอยู่บ้าง คริสที่เดินผ่านมาเข้ามาก็ยืนยิ้มมองคนทั้งคู่ด้วยความเอ็นดู วันนี้เป็นวันหยุดชายหนุ่มจึงใช้เวลาอยู่ที่บ้าน หลานสาวสุดน่ารักเมื่อเห็นผู้เป็นน้าชายก็รีบวิ่งเข้ามาหาทันที

“น้าคริสวันนี้น้องครีมอยากออกไปเที่ยวค่ะ”

“ได้สิ น้องครีมอยากไปไหนบอกน้าได้เลย ดาหวัน…คุณก็ไปด้วยนะ” ชายหนุ่มทำตามความต้องการของหลานสาวคนโปรด พร้อมกับบอกดาหวันให้ออกไปด้วยกัน

ผ่านไปไม่นานนักทั้งสามคนก็มาถึงห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่ง คริสและดาหวันเดินจูงมือเด็กน้อยคนละฝั่งช่างน่าเอ็นดูนัก คนที่ไม่รู้จักต้องคิดว่าทั้งสามคนเป็นพ่อแม่ลูกกันอย่างแน่นอน

ระหว่างเดินกันอยู่นั้นเด็กหญิงก็เหลือบไปเห็นครามกำลังเดินอยู่จากที่ไกลๆ จึงรีบสลัดมือออกจากคนทั้งสองแล้ววิ่งตามออกไป เด็กน้อยตะโกนเรียกน้าชายอย่างสุดเสียง ด้วยความเร่งรีบจึงสะดุดขาตัวเองล้ม ดาหวันกับคริสรีบเข้าไปประคองเด็กน้อยด้วยความเป็นห่วง

“วิ่งไปไหนคะน้องครีม” คริสอุ้มหลานสาวขึ้นมาเอ่ยถามด้วยความอยากรู้

“น้องครีมเห็นน้าครามค่ะ น้องครีมตะโกนเรียกน้าครามก็ไม่สนใจเลย” เด็กหญิงงอแง

“คงไม่ใช่น้าครามหรอก น้องครีมน่าจะจำผิดแล้ว”

“น้องครีมจำได้ว่าเป็นน้าคราม น้องครีมโกรธน้าคริสแล้วที่ไม่เชื่อน้องครีม” เด็กสาวเบะปากเบือนหน้าหนี

“โอ๋ๆ น้าขอโทษนะ น้าคริสผิดเองที่ไม่ยอมเชื่อน้องครีม งั้นเอาแบบนี้มั้ยเดี๋ยวน้าคริสจะพาไปกินไอติม จากนั้นก็ไปซื้อของเล่นกัน วันนี้น้องครีมอยากได้อะไรน้าคริสจะให้หมดเลย”

“จริงนะคะ”

“จริงสิคะเจ้าหญิงน้อยของน้า แล้วน้าคริสจะโทรไปบอกน้าครามด้วยว่าให้มารับโทษที่ไม่สนใจน้องครีมวันนี้ ดีมั้ยคะ”

“ดีค่ะ น้าครามต้องโดนทำโทษที่ไม่สนใจน้องครีม” เด็กหญิงยิ้มร่าด้วยความพอใจ

ช่วงค่ำของวัน บ้านอิชญา

“วันนี้สนุกมั้ยคะ” ดาหวันเอ่ยถามเด็กหญิงที่นั่งอยู่บนเตียงนอน

“สนุกมากเลยค่ะ น้าคริสใจดีที่สุดเลยตามใจน้องครีมทุกอย่าง”

“ถ้าน้าคริสใจดีขนาดนี้แล้วทำไมน้องครีมถึงงอแงใส่น้าคริสล่ะคะ ทำแบบนี้น้าคริสของน้องครีมจะไม่มีความสุขเอานะ”

“น้องครีมขอโทษค่ะ งั้นวันนี้น้าคริสไม่มีความสุขใช่มั้ยคะเพราะน้องครีมงอแงใส่ ต่อไปน้องครีมจะไม่งอแงใส่น้าคริสแล้วค่ะ”

“น่ารักที่สุดเลยค่ะ ต่อไปถ้าน้องครีมไม่อยากให้คนที่น้องครีมรักไม่มีความสุขก็ต้องไม่งอแง โอเคมั้ยคะ”

“โอเคค่ะ” เด็กหญิงยิ้มกว้างรีบตอบรับ ท่าทีของเธอช่างน่าเอ็นดูนัก

ระหว่างทั้งสองเย้าหยอกกันเล่นครามก็เปิดประตูห้องเข้ามา ชายหนุ่มได้รับสายจากคริสที่เล่าเรื่องผู้เป็นหลานให้ฟังพอเสร็จธุระก็รีบมาหาหลานสาวในทันที ชายหนุ่มค่อยๆ เดินเข้าไปนั่งที่เตียงใกล้ๆ เด็กหญิงและทำหน้ารู้สึกผิด

“น้องครีมหายโกรธน้าครามได้มั้ยคะ น้าครามนี่แย่จริงๆ เลยที่ตาถั่วมองไม่เห็นน้องครีม น้องครีมจะทำโทษน้าครามยังไงก็ได้ น้าครามยอมหมดเลย”

“จริงนะคะ งั้นน้าครามก็เลิกดุพี่ดาหวันสักทีสิ น้องครีมไม่อยากให้พี่ดาหวันไม่มีความสุข”

“นี่เธอพูดถึงฉันให้หลานฟังยังไงเนี่ย” ครามหันไปดุให้ดาหวันที่ยืนทำตัวไม่ถูก หญิงสาวคิดไม่ถึงว่าเด็กหญิงจะพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ก่อนหน้านี้เธอก็แค่เล่าให้ฟังเท่านั้นว่าเวลาเจอน้าครามของเด็กหญิงที่ไรเป็นต้องโดนดุทุกที

“น้าครามดุพี่ดาหวันอีกแล้ว” เด็กสาวค้อนใส่

“น้าไม่ได้ดุสักหน่อย น้าแค่พูดเสียงดัง งั้นต่อไปนี้น่าจะพูดกับพี่ดาหวันของน้องครีมเบาๆ ดีมั้ยคะ”

“น้าครามสัญญาแล้วนะ” เด็กน้อยยื่นนิ้วก้อยออกมาเพื่อให้น้าชายเกี่ยวก้อยสัญญา

“สัญญาค่ะ งั้นตอนนี้น้องครีมก็นอนได้แล้วนะ ไว้พรุ่งนี้น้าครามมาเล่นด้วย” ชายหนุ่มประคองหลานสาวนอนลงที่เตียงพร้อมลูบผมเบาๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเดินจากห้องโดยมีดาหวันตามออกไปติดๆ

“คุณคราม เรื่องที่น้องครีมพูด…”

“ต่อไปอย่าทำอีก ต่อให้ฉันนิสัยไม่ดียังไงฉันก็ไม่อยากให้ครีมต้องมารับรู้พฤติกรรมแย่ๆ ของฉัน”

“ฉันไม่ได้พูดถึงคุณในทางไม่ดีสักหน่อย ก็แค่บอกว่าคุณชอบทำหน้าดุเวลาเจอฉัน ก็เหมือนที่คุณทำอยู่ตอนนี้นั่นแหละ คุณไม่รู้ตัวหรือไงว่าฉันกลัวคุณขนาดไหน”

“กลัวฉัน? ฉันควรจะเป็นฝ่ายที่ต้องกลัวเธอมากกว่า เจอเธอทีไรมีเรื่องดีๆ ตลอด” ชายหนุ่มประชด

“ปกติคุณอยู่กับคนอื่นแล้วดุแบบนี้มั้ยหรือเป็นแค่ฉันคนเดียว งั้นฉันถามตรงๆ เลยแล้วกัน คุณไม่ชอบฉันใช่มั้ย”

คำถามของดาหวันทำให้ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปทันที ดูเหมือนว่าท่าทีของเขาที่แสดงออกกับหญิงสาวที่ผ่านมาดูจะแข็งกระด้างไปมากเลยทำให้เธอคิดแบบนี้ ชายหนุ่มค่อยๆ เดินเข้าใกล้หญิงสาวให้มากขึ้น มือใหญ่ก็ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเธอ ก่อนจะดีดไปที่หน้าผากของหญิงสาวเบาๆ

“เพ้อเจ้อ!” พูดจบชายหนุ่มก็เดินจากไป