All Chapters of ให้รักฉันได้ฮีลใจนายเย็นชา: Chapter 1 - Chapter 10

“ขอทางหน่อย มามุงอะไรกันเนี่ย”ดาหวันหญิงสาววัย24ปีตะโกนขอทางกลุ่มคนที่กำลังยืนมุงอยู่หน้าประตูห้องเช่าของเธอ คนเหล่านั้นกำลังให้ความสนใจกับชายร่างท้วมสองคนที่กำลังรื้อข้าวของในห้องของเธออย่างเมามัน โดยไม่สนใจสายตาหลายคู่ที่จับจ้องอยู่เลย“หยุดนะ! พวกแกทำอะไร ออกไปเลยนะ” ดาหวันปรี่เข้าไปผลักชายร่างท้วมที่กำลังรื้อกรอบรูปติดผนังลงมา แต่ด้วยร่างบอบบางของเธอมีหรือจะสู้แรงชายที่ตัวใหญ่กว่าได้ ไม่ทันไรเธอก็ถูกชายผู้นั้นสวนผลักกลับมาจนล้มคะมำ มือเล็กๆ ก็ถูกเศษกระจกของกรอบรูปที่แตกกระจัดกระจายตามพื้นบาดเข้าให้“ถ้าพวกแกไม่หยุดฉันจะโทรแจ้งตำรวจแล้วนะ”“งั้นก็แจ้งเลย!” หญิงวัยกลางเดินฝ่ากลุ่มคนเอ่ยแทรกขึ้นมา เธอไม่ได้รู้สึกกลัวการข่มขู่ของดาหวันเลยแม้แต่น้อย แถมหนำซ้ำยังท้าทายอีกด้วย“เจ๊ก้อย นี่เจ๊สั่งให้พวกนี้มาพังห้องฉันเหรอ เจ๊ทำแบบนี้ทำไม” ดาหวันถามต่อหญิงคนดังกล่าวด้วยความขุ่นข้อง“ก็เธอค้างค่าเช่าไม่ยอมจ่ายมา6เดือนแล้ว เจ๊ก็ต้องเก็บกวาดห้องนี้เพื่อให้ผู้เช่าใหม่มาอยู่นะสิ ไหนๆ เธอก็มาแล้วงั้นก็เก็บของของเธอออกไปสิ ส่วนค่าห้องที่ค้างเจ๊จะยึดเอาจากค่ามัดจำ ที่เหลือก็ถือว่าเจ๊ใจดีทำบุญให้แ

ช่วงเย็นของวัน“ทำไมวันนี้แต่งตัวเต็มยศเลยละครับคุณคราม” ขุนพลเอ่ยหยอกเพื่อนชายทันทีที่มาถึง เห็นครามอยู่ในชุดสูทภูมิฐานก็ดูไม่ค่อยจะชินตาเท่าไหร่“ไปช่วยต้อนรับเพื่อนคุณไกรภพมาน่ะ ขืนแต่งตัวซอมซ่อไปก็โดนบ่นอีก นายก็รู้นี่ว่าพ่อฉันเรื่องมากขนาดไหน”“จะเรียกพ่อหรือคุณไกรภพก็เอาสักอย่างสิ นายทำฉันสับสนนะ”“จะคุณไกรภพหรือพ่อ ก็คนคนเดียวกันมั้ย” ชายหนุ่มเน้นเสียง“งั้นก็แล้วแต่เรื่องพ่อของนายแล้วกัน” เพื่อนชายโต้กลับก่อนจะพากันหลุดขำออกมาครามชายหนุ่มวัย27ปี เป็นลูกชายคนรองของไกรภพ ความสัมพันธ์ของพ่อลูกนั้นไม่ค่อยจะลงรอยกัน ดูเหมือนว่าจะมีหลายเรื่องราวที่ทำให้ชายหนุ่มไม่ค่อยพอใจในตัวผู้เป็นพ่อเท่าไหร่นักครามใช้เวลาอยู่กับขุนพลสักพักก็ขอตัวกลับ ชายหนุ่มออกจากคอนโดก็เห็นหญิงสาวคนคุ้นเคยยืนยิ้มให้จึงไม่รีรอที่จะเข้าไปทักทาย“กลับมาแล้วเหรอมัท ทำไมไม่โทรบอกล่ะครามจะได้ไปรับ แล้วนี่มาหาขุนเหรอ”“มัทมาหาครามต่างหาก มัทรู้ไงว่าครามต้องอยู่กับขุน แล้วนี่ครามจะกลับแล้วเหรอ”“อืม แล้วมัทจะกลับเลยมั้ยเดี๋ยวครามไปส่ง หรือว่าจะเข้าไปหาขุนก่อน”“กลับเลยดีกว่า แต่ก่อนกลับครามต้องเลี้ยงข้าวมัทนะ ตอนนี้ม

ดาหวันเอาแต่ครุ่นคิดถึงเรื่องความสัมพันธ์ของคริสกับครามแต่ก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยถามออกไป เธอก็เป็นแค่คนนอกไม่ควรเข้าไปก้าวก่ายเรื่องของครอบครัวคนอื่น หรือบางทีอาจจะเป็นเธอเองที่คิดมากเกินไป“คิดอะไรอยู่เหรอ ตั้งแต่ออกมาจากบ้านคุณไม่คุยกับผมเลย หรือว่าโกรธที่ผมไปส่งคุณแทนที่จะเป็นคราม”“ทำไมคิดแบบนั้นคะ ฉันดีใจต่างหากที่เป็นคุณ”“ก็เห็นคุณนั่งเงียบไม่พูดอะไรก็นึกว่าคุณจะไม่พอใจผมซะอีก งั้นผมถามได้มั้ยว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่”“ฉันแค่กลัวคุณเหนื่อยค่ะเลยไม่อยากชวนคุย คุณพึ่งมาถึงบ้านเองแต่กลับต้องขับรถไปส่งฉันอีก ที่จริงคุณให้ฉันลงปากทางข้างหน้าก็ได้นะคะ ตรงนั้นน่าจะเรียกแท็กซี่ได้ง่ายอยู่”“ดาหวัน คุณชักจะเกรงใจเกินไปแล้วนะ ทำไมผมรู้สึกว่าคุณเหมือนจะอึดอัดเลยเวลาที่ต้องอยู่กับผม ผมดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ”“ไม่ใช่สักหน่อยคุณใจดีมากต่างหาก ฉันแค่เกรงใจคุณจริงๆ ฉันรู้สึกว่างานของฉันมันไม่คุ้มกับเงินเดือนที่คุณให้เลยด้วยซ้ำ”“แล้วเวลาอยู่กับครามคุณเกรงใจแบบนี้มั้ย พวกคุณสองคนสนิทกันเหรอ”“สนิทที่ไหนคะ ฉันกับคุณครามเราแทบจะไม่รู้จักกันเลย ดูคุณครามเขาแตกต่างจากคุณมากเลยนะคะ ทั้งนิสัยใจคอ การใช้ช

ดาหวันลูบหน้าผากเบาๆ ตรงที่ครามฝากรอยเอาไว้ หญิงสาวหันกลับจะเข้าห้องนอนตัวเองก็เห็นคริสยืนอยู่ ชายหนุ่มเห็นทุกการสนทนาของทั้งสองเมื่อสักครู่ แม้ดาหวันจะเคยบอกว่าไม่ได้สนิทสนมกับครามแต่การกระทำกลับสวนทางกัน เลยทำให้ชายหนุ่มไม่ค่อยจะสบอารมณ์เท่าไหร่“คุณคริสมาหาน้องครีมเหรอคะ”“อืม จะแวะมาดูสักหน่อยว่าหลับยัง”“ตอนนี้น่าจะหลับแล้วค่ะ”“ก็ดี” ชายหนุ่มตอบรับก่อนจะเดินเลี่ยงหญิงสาวออกไปด้วยท่าทีเงียบขรึมดาหวันรู้สึกแปลกใจกับท่าทีแปลกไปของชายหนุ่ม ทำไมสีหน้าและแววตาของเขาเมื่อสักครู่ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจเธอเลย พอเห็นแบบนี้ก็ได้แต่คิดว่าตัวเองทำอะไรให้ชายหนุ่มโกรธหรือเปล่า เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่ชายหนุ่มเมินเฉยต่อเธอคริสกลับมาที่ห้องทิ้งตัวลงนอนที่เตียงด้วยความหวั่นใจ ชายหนุ่มได้แต่คิดว่าความสัมพันธ์ของดาหวันกับครามนั้นเป็นแบบไหน ทำไมหญิงสาวดูเหมือนไม่อึดอัดใจเลยเวลาที่อยู่กับครามตามลำพัง ซึ่งต่างจากตัวเขาที่หญิงสาวมักจะเว้นระยะห่างและเกรงใจอยู่เสมอ หรือที่ผ่านมาเขาแสดงความรู้สึกไม่มากพอเลยทำให้หญิงสาวไม่เห็นถึงความจริงใจที่เขามีให้“ดาหวัน…คุณจำผมไม่ได้จริงๆ เหรอ?”ย้อนกลับไปเมื่อ 1 ปีก่อ

มัทนากำลังหยอกล้อกับครามอย่างสนุกสนาน สายตาก็เหลือบไปเห็นดาหวันที่ยืนมองอยู่นอกหน้าต่างเข้าพอดี หญิงสาวเป็นใครทำไมถึงปรากฏตัวที่บ้านของครามได้ เพราะโดยปกติแล้วชายหนุ่มมักหวงแหนพื้นที่ส่วนตัวมากไม่ยอมใครเข้ามาวุ่นวาย“ครามนั่นใครอ่ะ” ชายหนุ่มหันมองตามเพื่อนสาวพอเห็นว่าเป็นดาหวันก็ค่อยๆ คลายยิ้มลง“พี่เลี้ยงคนใหม่ของน้องครีม แป๊บนะ” ชายหนุ่มตอบกลับก่อนจะเดินตรงมาหาดาหวันที่ยืนอยู่นอกตัวบ้าน“เธอมาทำอะไรที่นี่”“ฉันจะมาขอบคุณคุณเรื่องที่ช่วยจับขโมย น้องครีมบอกฉันหมดแล้วค่ะ”“ไม่ต้องขอบคุณหรอก ฉันก็พูดตามที่เห็น”ระหว่างที่ทั้งสองสนทนากันอยู่นั้นมัทนาที่รออยู่ในบ้านก็เดินออกมาสมทบ หญิงสาวมาถึงก็เข้าไปควงแขนครามเอาไว้แสดงท่าทีสนิทสนม เธอยิ้มกว้างทักทายดาหวันอย่างมีเลศนัย“คุยอะไรกันตั้งนาน คุณดาหวันใช่มั้ยคะ ฉันมัทนาค่ะ เข้าไปคุยกันในบ้านดีกว่า”“ไม่เป็นไรค่ะธุระของฉันเสร็จแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ” ดาหวันรีบปฏิเสธ เธอแค่อยากมาขอบคุณครามเท่านั้น เมื่อทำในสิ่งที่ต้องการแล้วก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อดาหวันเดินออกมาได้สักพักก็คิดตกเรื่องบางอย่าง ท่าทีของมัทนาเมื่อสักครู่เหมือนแสดงความเป็นเจ้าของครามให้