ให้รักฉันได้ฮีลใจนายเย็นชา

“ขอทางหน่อย มามุงอะไรกันเนี่ย”

ดาหวันหญิงสาววัย24ปีตะโกนขอทางกลุ่มคนที่กำลังยืนมุงอยู่หน้าประตูห้องเช่าของเธอ คนเหล่านั้นกำลังให้ความสนใจกับชายร่างท้วมสองคนที่กำลังรื้อข้าวของในห้องของเธออย่างเมามัน โดยไม่สนใจสายตาหลายคู่ที่จับจ้องอยู่เลย

“หยุดนะ! พวกแกทำอะไร ออกไปเลยนะ” ดาหวันปรี่เข้าไปผลักชายร่างท้วมที่กำลังรื้อกรอบรูปติดผนังลงมา แต่ด้วยร่างบอบบางของเธอมีหรือจะสู้แรงชายที่ตัวใหญ่กว่าได้ ไม่ทันไรเธอก็ถูกชายผู้นั้นสวนผลักกลับมาจนล้มคะมำ มือเล็กๆ ก็ถูกเศษกระจกของกรอบรูปที่แตกกระจัดกระจายตามพื้นบาดเข้าให้

“ถ้าพวกแกไม่หยุดฉันจะโทรแจ้งตำรวจแล้วนะ”

“งั้นก็แจ้งเลย!” หญิงวัยกลางเดินฝ่ากลุ่มคนเอ่ยแทรกขึ้นมา เธอไม่ได้รู้สึกกลัวการข่มขู่ของดาหวันเลยแม้แต่น้อย แถมหนำซ้ำยังท้าทายอีกด้วย

“เจ๊ก้อย นี่เจ๊สั่งให้พวกนี้มาพังห้องฉันเหรอ เจ๊ทำแบบนี้ทำไม” ดาหวันถามต่อหญิงคนดังกล่าวด้วยความขุ่นข้อง

“ก็เธอค้างค่าเช่าไม่ยอมจ่ายมา6เดือนแล้ว เจ๊ก็ต้องเก็บกวาดห้องนี้เพื่อให้ผู้เช่าใหม่มาอยู่นะสิ ไหนๆ เธอก็มาแล้วงั้นก็เก็บของของเธอออกไปสิ ส่วนค่าห้องที่ค้างเจ๊จะยึดเอาจากค่ามัดจำ ที่เหลือก็ถือว่าเจ๊ใจดีทำบุญให้แล้วกัน”

“ฉันเนี่ยนะค้างค่าเช่า เจ๊ไม่ต้องมามั่วเลยฉันโอนเงินจ่ายค่าห้องให้เจ๊ทุกเดือนจะค้างได้ไง”

“ถ้าโอนให้ เจ๊ก็ต้องได้รับสิ”

“ก็ฉันโอนให้….” ดาหวันชะงัก เธอหวังว่าจะไม่ใช่อย่างที่คิดเอาไว้ ตลอดเวลาที่เธอทำงานอยู่ต่างจังหวัดทุกๆ เดือนก็จะโอนเงินให้กับแฟนหนุ่มของเธอเพื่อนำมาจ่ายค่าห้องให้ หญิงสาวเริ่มหวั่นใจคงไม่ใช่ว่าแฟนหนุ่มของเธอหักหลังเธอหรอกนะ

“ไม่ใช่หรอกน่า” ดาหวันรีบโทรหาแฟนหนุ่มในทันที แต่ไม่ว่าโทรไปกี่สายปลายทางก็ปิดเครื่อง ตอนนี้เธอเริ่มแน่ใจในความคิดของตัวเองแล้วแต่ก็ยังไม่อยากจะเชื่อว่าแฟนหนุ่มของเธอจะทำกับเธอแบบนี้ได้ เพื่อคลี่คลายความข้องใจเธอต้องไปหาแฟนหนุ่มของเธอเพื่อเผยเรื่องที่กังขาอยู่ตอนนี้

ดาหวันนั่งแท็กซี่มายังห้องพักของแฟนหนุ่ม ไม่ทันได้เคาะประตูก็มีหญิงสาวที่เธอไม่รู้จักเปิดประตูออกมาจากห้องเสียก่อนและตามด้วยแฟนหนุ่มของเธอที่ตามหลังมาติดๆ แฟนหนุ่มเมื่อเห็นดาหวันก็ตกใจมากรีบดึงหญิงสาวที่อยู่ข้างหน้าให้เข้ามาในห้องและพยายามปิดประตูเพื่อกันดาหวันออกแต่ไม่ทันเสียแล้ว ตอนนี้ดาหวันอยู่ในอารมณ์เกรี้ยวกราดเกินที่จะต้านทานได้ ยังไงวันนี้เธอต้องเคลียร์กับแฟนหนุ่มให้ชัดเจน

“หวันกลับมาแล้วเหรอ”

“โจ๊ก…ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร”

“ฉันก็เป็นแฟนพี่โจ๊กนะสิ อ๋อ…เธอคือดาหวันผู้หญิงโรคจิตที่คอยตามตื๊อพี่โจ๊กใช่มั้ย นี่ตามมาถึงนี่เลยเหรอ ผู้ชายเขาไม่เอาก็ยังจะตื๊ออยู่ได้” หญิงสาวที่หลบอยู่ด้านหลังชายหนุ่มเดินเข้ามาเผชิญหน้าต่อดาหวันเพร้อมกับเย้ยหยัน สีหน้าหยิ่งยโสและไหนจะคำพูดที่ดูน้ำเน่านั้นทำดาหวันขุ่นเคืองนัก

“นี่นายบอกผู้หญิงคนนี้ว่าฉันเป็นโรคจิตเหรอ? จะบอกอะไรให้นะ ฉันต่างหากที่เป็นแฟนไอ้หน้าปลาจวดนี่ เธอนั่นแหละเป็นใคร!” ดาหวันเข้าไปผลักหญิงสาวดังกล่าวเต็มแรงก่อนจะกระชากคอเสื้อแฟนหนุ่มด้วยความโมโห ท่าทีเกรี้ยวกราดของเธอทำทั้งคู่หวาดหวั่นอยู่ไม่น้อย

“ฉันไม่สนหรอกนะว่านายจะเอากับใคร ฉันแค่ต้องการเงินฉันคืน”

“เงินอะไร?” แฟนหนุ่มตีมึนทำไม่รู้ไม่ชี้

“ยังจะถามอีกว่าเงินอะไร ก็เงินทุกเดือนที่โอนให้จ่ายค่าห้องให้ฉันไง รีบเอามาแล้วฉันจะไม่เอาเรื่องนาย”

“ใช้หมดแล้วไม่มีคืนให้หรอก”

“ว่าไงนะ! อย่าบอกนะว่าเอาเงินฉันไปให้อีนี่หมด"

“เธอเรียกใครอีนี่”

“ก็เรียกเธอนั่นแหละมีปัญหาหรือไง” ดาหวันตวาดไปที่หญิงสาวมือที่สามอย่างเกรี้ยวกราด ก่อนจะหันกลับมามองแฟนหนุ่มด้วยความดุดัน

“เรื่องนี้เธอจะโทษฉันไม่ได้หรอกนะ เธอเองต่างหากที่ทำหน้าที่แฟนไม่ได้ เวลาเจอกันก็แทบไม่มี เธอเอาแต่ทำงานไม่สนใจฉัน ฉันเป็นผู้ชายนะมีความต้องการเหมือนกัน เมื่อเธอให้ไม่ได้ฉันก็ต้องไปหาคนอื่นสิ”

“เหตุผลหน้าด้านมาก แต่ก็ช่างเถอะ ตอนนี้ฉันไม่ต้องการนายแล้วแค่คืนเงินมาก็พอ”

“ก็…ก็บอกแล้วไงว่าใช้หมดแล้ว อีกอย่างเงินนั่นเธอก็เต็มใจโอนให้ฉันเอง ฉันไม่ได้ขโมยมาสักหน่อย”

ดาหวันระเบิดเสียงหัวเราะออกมาสังเวชตัวเองนัก ก่อนจะพุ่งเข้าไปทุบตีอดีตแฟนหนุ่มอย่างเดือดดาล เธอปล่อยความโทสะทั้งหมดไปที่อดีตแฟนหนุ่มอย่างบ้าคลั่ง

1 ชั่วโมงต่อมา

“หวันเจ็บตรงไหนบ้าง” มินตาเพื่อนสาวคนสนิททันทีที่ได้รับสายจากดาหวันก็รีบมา เธอมองสำรวจเรือนร่างทั่วทุกส่วนของเพื่อนสาวด้วยความเป็นกังวล

“ฉันไม่เป็นอะไร คนที่เป็นโน่นต่างหาก” ดาหวันโบ้ยปากไปยังอดีตแฟนหนุ่มที่นั่งตัวงออยู่ไม่ไกลนัก

“ตายแล้วดาหวัน นี่เธอกะจะฆ่าเขาเลยหรือไง” มินตาอุทานออกมาเมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำจากฝีมือเพื่อนสาวของเธอ แต่ถึงอย่างนั้นก็ดูจะพอใจมากในเวลาเดียวกันที่เห็นดาหวันตาสว่างเห็นธาตุแท้ของอดีตแฟนหนุ่มเสียที

ดาหวันจ้องไปที่อดีตแฟนหนุ่มอย่างขุ่นเคือง นึกเสียดายเวลาที่ผ่านมากับการทุ่มเทที่หวังแค่ว่าจะมีอนาคตที่ดีกับชายคนรัก ไม่คิดว่าความไว้ใจของเธอจะต้องเจอกับการหักหลัง แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่เธอรู้ตัวตนที่แท้จริงก่อนที่จะถลำลึกไปมากกว่านี้

“โจ๊ก…หวันไม่เอาเงินคืนแล้วก็ได้ ก็ถือว่าเราหมดเวรหมดกรรมต่อกัน ต่อไปอย่าได้เจอกันอีกเลยนะ” ดาหวันแจ้งต่ออดีตแฟนหนุ่มด้วยความเด็ดขาด หญิงสาวไม่มีแม้แต่หยดน้ำตาเลยสักนิด คำพูดที่จริงจังบวกกับแววตาที่เฉยชาของเธอกลับทำให้อดีตแฟนหนุ่มเซื่องซึมด้วยความรู้สึกผิดขึ้นมา ชายหนุ่มมองหญิงสาวอดีตคนรักเดินจากไปด้วยความหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก เขาเหมือนจะพึ่งรู้ตัวแล้วว่ารู้สึกเสียดายที่ต้องสูญเสียดาหวันไป

ดาหวันและมินตาหลังจากสะสางปัญหาเสร็จก็ออกมาทานมื้อค่ำด้วยกัน มินตาเองเมื่อเห็นท่าทีของเพื่อนสาวไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไรก็ค่อยโล่งใจขึ้นมาได้บ้าง ดาหวันที่เธอรู้จักยังคงเป็นคนที่เข้มแข็งมากในทุกสถานการณ์เสมอ

“ไม่ต้องมองฉันเลย ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า”

“ฉันรู้ว่าเธอน่ะเก่ง ก็แค่ผู้ชายคนเดียวเองเนาะค่อยหาใหม่ก็ได้ ว่าแต่เงินตั้งเยอะที่นายนั่นเอาไป เธอจะปล่อยไปง่ายๆ แบบนี้จริงดิ”

“อย่าพูดสิฉันยิ่งเสียดายอยู่ ที่จริงฉันกลัวว่าโจ๊กจะแจ้งความจับฉันข้อหาทำร้ายร่างกายนะสิ เงินนั้นก็ถือว่าเป็นค่าปิดปากแล้วกัน เหมือนที่โจ๊กพูดนั่นแหละ ฉันเต็มใจที่จะโอนให้โจ๊กเองนี่ ช่างมันเถอะเรื่องเงินเดี๋ยวหาใหม่ก็ได้ แต่ฉันนับถือโจ๊กนะ ฉันตีเขาขนาดนั้นเขายังไม่สวนกลับเลย”

“ก็ถือว่าเขายังมีความเป็นคนอยู่ แต่ก็สมกับที่เขาหลอกเธอไง แล้วกลับมาครั้งนี้จะอยู่กี่วันล่ะ”

“กะว่าจะปักหลักหางานทำที่นี่ไม่ไปไหนแล้วล่ะ”

“งั้นก็ดีเลย ว่าแต่เธอสนใจเป็นพี่เลี้ยงเด็กมั้ย พอดีเจ้านายฉันเขากำลังหาพี่เลี้ยงให้หลานสาวเขาน่ะ เธอเองก็เคยรับจ๊อบเลี้ยงเด็กมาแล้วนี่ ที่สำคัญเงินดีด้วยนะ แต่งานนี้คงมีคนอยากทำเยอะมากแน่ๆ ถ้าเธอสนใจก็ลองไปสัมภาษณ์ดูสิ”

“เจ้านายเธอ? หมายถึงเจ้าของอิชญาจิวเวลรี่เหรอ ไม่น่าล่ะถึงบอกว่าเงินดี ที่แท้ก็ไปเป็นพี่เลี้ยงเด็กบ้านมหาเศรษฐีนี่เอง”

“อยากทำมั้ยล่ะ แต่ต้องไปสัมภาษณ์พรุ่งนี้เลยนะเธอสะดวกมั้ย”

“มินตาเพื่อนรัก ถ้าเป็นเรื่องเงินแล้วไม่มีคำว่าไม่สะดวกจ้า” ดาหวันยิ้มร่าอย่างพอใจ ขอแค่ได้งานได้เงินเธอก็พร้อมทุกสถานการณ์อยู่แล้ว

“งั้นคืนนี้เธอไปนอนกับฉันนะ ห้องเก่าก็อยู่ไม่ได้แล้วนี่”

“ไม่เป็นไรฉันว่าคืนนี้จะกลับไปนอนที่ห้องก่อนน่ะ จะได้เข้าไปเคลียร์กับเจ๊ด้วย ยังไงต่อจากนี้ก็ขอไปอยู่กับเธอก่อนนะไว้หาห้องใหม่ได้เดี๋ยวค่อยย้ายอีกที”

“ได้สิ จะอยู่ตลอดไปเลยก็ได้นะ”

“ขอบใจมากนะมินตา ไม่อยากคิดเลยว่าถ้าไม่มีเธอฉันจะอยู่ยังไงเนี่ย”

“ไม่ต้องมาปากหวานเลยฉันเลี่ยน รีบกินข้าวเถอะ”

หลังจากสองเพื่อนซี้ทานมื้อค่ำด้วยกันเสร็จดาหวันก็ส่งมินตาขึ้นรถแท็กซี่ ส่วนตัวเธอนั้นก็เดินมายังป้ายรถเมล์เพื่อรอรถประจำทาง ระหว่างนั้นก็เหลือบเห็นกลุ่มคนกำลังยืนมุงบางอย่างอยู่ ด้วยความอยากรู้เธอจึงไม่รีรอที่จะเดินเข้าไปสมทบ

ดาหวันรู้สึกประหลาดใจนักที่เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังกระชากคอเสื้อเด็กชายอีกคนโดยที่คนมากมายยืนดูไม่มีใครห้ามปรามสักคน พอเห็นแบบนี้เธอจึงขุ่นเคืองเป็นอย่างมากเลยรีบเข้าไปดึงมือของชายหนุ่มออก เด็กชายคนดังกล่าวพอสบโอกาสก็รีบวิ่งหนีไปในทันที

“ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย!” ชายหนุ่มตวาดมาที่ดาหวันอย่างไม่สบอารมณ์

“ฉันต่างหากที่ต้องถามคุณ พวกคุณก็เหมือนกันเห็นเขาทำร้ายเด็กแล้วทำไมไม่ช่วย” ดาหวันโต้กลับพร้อมลามไปยังผู้คนที่มายืนมุงอยู่ด้วย

“ตาข้างไหนของเธอมองว่าฉันทำร้าย แล้วเธอรู้มั้ยว่าเธอปล่อยพึ่งปล่อยโจรไป”

“อะไรนะ! เด็กคนนั้นเป็นขโมยเหรอ”

“ก็ใช่นะสิ กระเป๋าตังค์ฉันโดนเด็กนั่นขโมยหนีไปแล้ว”

“ฉันขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเด็กนั่นจะเป็นขโมย งั้นเอาแบบนี้มั้ยเดี๋ยวฉันชดใช้คืนให้ คุณเอาเงินฉันไปนะ ฉันให้คุณหมดเลย” ดาหวันรีบหยิบกระเป๋าสตางค์ตัวเองออกมายื่นไปตรงหน้าชายหนุ่มด้วยความรู้สึกผิด

“เธอรู้มั้ยว่าในกระเป๋าเพื่อนฉันมีอะไรบ้าง เธอคิดว่าเงินแค่ไม่กี่บาทของเธอจะชดเชยได้เหรอ แจ้งตำรวจดีมั้ยคราม บางทีเธออาจจะสมรู้ร่วมคิดกับเด็กหัวขโมยนั่นก็ได้” เพื่อนชายที่ยืนอยู่ข้างๆ เอ่ยยั่วยุ

“อย่าแจ้งตำรวจนะคะ ฉันสาบานได้ค่ะว่าฉันไม่รู้จักกับเด็กคนนั้นจริงๆ นะคะคุณคราม” ดาหวันกะพริบตาปริบๆ ใช้เสน่ห์หญิงสาวมองอ้อนไปยังชายหนุ่มที่ยืนตรงหน้า เมื่อสักครู่เธอรู้ชื่อชายหนุ่มแล้วจากเพื่อนชายของเขา

“เธอคิดว่าตัวเองสวยพอที่จะมายั่วฉันได้เหรอ ครั้งต่อไปก็อย่ายุ่งเรื่องของคนอื่นอีก ไปเถอะขุน” ชายหนุ่มมองหญิงสาวด้วยหางตาก่อนจะเดินจากไปพร้อมกับเพื่อนชาย ท่าทางหยิ่งผยองของเขาทำดาหวันไม่สบอารมณ์นัก

“ผู้ชายอะไรปากร้ายชะมัด” ดาหวันบ่นตามหลัง ดูท่าวันนี้จะเป็นวันโชคร้ายของเธอแล้วจริงๆ

วันต่อมา ณ บริษัทอิชญา จิวเวลรี่

“แย่แล้วๆ ดาหวัน เธอตื่นสายได้ไงเนี่ย” ดาหวันมองดูเวลาที่ข้อมือตัวเองพร้อมกับเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นด้วยความเร่งรีบไม่ทันระวังเลยชนเข้ากับชายหนุ่มตัวสูงคนหนึ่งอย่างจัง จึงทำให้ถ้วยกาแฟที่ชายหนุ่มถืออยู่หกรดไปที่สูทของเขาจนเปราะเปื้อนไปหมด

“ขอโทษค่ะ” ดาหวันรีบเอ่ยขอโทษก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองเช็ดไปยังสูทของชายหนุ่ม หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองก็ต้องตะลึงกับใบหน้าอันหล่อเหลาที่อยู่ตรงหน้า “หล่อจัง”หญิงสาวพึมพำในใจก่อนจะสะบัดหน้าละความฟุ้งซ่านออก เธอรีบยัดผ้าเช็ดหน้าไปที่มือของชายหนุ่มเพื่อให้เขาจัดการคราบเปรอะเปื้อนด้วยตัวเอง

“ขอโทษนะคะฉันทำเสื้อคุณเลอะแล้ว งั้นฉันขอเบอร์คุณไว้หน่อยได้มั้ยคะ”

“เดี๋ยวนี้เขาจีบกันง่ายๆ แบบนี้แล้วเหรอ” ชายหนุ่มเผยยิ้ม

“คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ คือฉันต้องรีบไปสัมภาษณ์งาน คิดว่าถ้าสัมภาษณ์เสร็จแล้วจะชดใช้เรื่องเสื้อให้คุณ…ก็แค่นั้น”

“ผมล้อเล่นเองทำไมต้องจริงจังด้วย คุณบอกว่ามาสัมภาษณ์งาน ใช่งานพี่เลี้ยงหรือเปล่า”

“ใช่ค่ะ งั้นคุณสะดวกให้เบอร์ฉันมั้ยคะ”

“ไว้เจอกันอีกทีผมค่อยให้คุณแล้วกัน คุณรีบไปเถอะเดี๋ยวไปสัมภาษณ์ไม่ทันนะ”

ดาหวันรู้สึกแปลกนักที่ชายหนุ่มไม่ถือโทษโกรธเธอเลย ระหว่างนั้นก็มีสายจากมินตาโทรเข้ามาพอดีเธอจึงรีบไปหาเพื่อนสาวอย่างไม่รีรอ ยังไงเรื่องสัมภาษณ์งานก็สำคัญกว่า ส่วนเรื่องชดเชยที่ทำสูทชายหนุ่มเปื้อนค่อยหาทางชดใช้อีกที

“เจอคนรู้จักเหรอครับคุณคริส” ชายหนุ่มที่พึ่งมาถึงเอ่ยถามผู้เป็นเจ้านายเมื่อเห็นว่ากำลังยิ้มและมองตามหลังดาหวันที่พึ่งเดินจากไป

“เปล่าหรอก แต่จะรู้จักเร็วๆ นี้แหละ เอ่อมาวิน…นายไปเอาสูทที่อยู่ในรถมาให้หน่อยสิ แล้วก็ซื้ออเมริกาโน่มาด้วย พอดีเมื่อกี๊ทำหกน่ะ เดี๋ยวฉันไปรอที่ห้องทำงานนะ”

ชายหนุ่มบอกต่อผู้ช่วยหนุ่มพร้อมกับยิ้มมองไปยังผ้าเช็ดหน้าของดาหวันที่อยู่ในมือก่อนจะเดินนำออกไป เขาไม่ได้รู้สึกไม่พอใจดาหวันเลยที่ทำสูทตัวแพงเปรอะเปื้อน แต่กลับเป็นว่าเอ็นดูดาหวันมากกว่าด้วยซ้ำ